ตอนที่ 1942 : ซุนเหมิงหายตัวไป

“ ใช่ ท่านพี่ เจ้าเองก็ควรลองด้วย” ซุนวูมองไปที่ซุนเหมิงและพูดขึ้น “ ลองดู” ซุนหยานพูดขึ้นมา พวกเขาอยากรู้ว่าหากซุนเหมิงแตะกล่องกระบี่นี่แล้วจะเกิดอะไรขึ้น ซุนเหมิงพยักหน้าและรับกล่องกระบี่จากมือของซุนหยานไป ในตอนที่มือของนางสัมผัสกับกล่องกระบี่นั้น จิตในกล่องกระบี่ก็ราวกับคลั่งขึ้นมา มันราวกับม้าที่หลุดการควบคุมแต่มันไม่ได้แผ่พลังทำลายล้างออกมา ไม่งั้นแล้วคงส่งผลกระทบต่อทะเลบรรพกาล จางหยู, ซุนหยาน และซุนวูต่างก็พากันมองไปที่กล่องกระบี่ ด้านข้างกล่องกระบี่มีลำแสงส่องประกายออกมา ลำแสงนี้พุ่งจากอีกด้านเชื่อมต่อไปยังอีกด้านของกล่อง มันส่องแสงออกมาครอบคลุมไปทั่วทั้งทะเลบรรพกาล ซุนหยาน, ซุนวู และตัวซุนเหมิงเองต่างก็พากันตื่นเต้น ความลับของจ้าวแห่งทะเลโกลาหลสุดท้ายจะถูกไขออกมาแล้วรึ ? แต่ผ่านไปไม่นานกล่องกระบี่กลับมีแรงดึงอันน่ากลัว ซุนเหมิงไม่ทันได้ตั้งตัวและโดนสูบเข้าไปในกล่องกระบี่ ตัวของนางลดขนาดลงก่อนจะหายไปในกล่องกระบี่ทันที หลังจากที่กลืนกินซุนเหมิงไปแล้วแสงจากกล่องก็หม่นลงอย่างรวดเร็วกลับไปอยู่ในสภาพเดิม “ ท่านพี่ !” “ ซุนเหมิง !” ซุนหยานและซุนวูต่างก็พากันอึ้งและตะโกนออกมา จางหยูสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาคิดจะหยุดแต่กล่องกระบี่มันปิดไปแล้ว มันปิดตัวอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างเกิดขึ้นในพริบตา และทุกคนยังไม่ทันได้ตั้งตัว จางหยูเองก็หยุดไว้ไม่ทัน ซุนวูรีบเข้าไปจับกล่องกระบี่ เขาโคจรพลังบรรพกาลเข้าใส่กล่องแต่กล่องกระบี่ไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่น้อย กล่องกระบี่ไม่มีท่าทีตอบโต้ใดๆราวกับไม่อาจจะทำงานได้ ซุนวูตาแดงก่ำ เขาโคจรพลังเข้าใส่กล่องอย่างบ้าคลั่งและตะโกนออกมาด้วยความกังวล “ ท่านพี่ !” แต่ไม่ว่าเขาจะทำยังไงแต่กล่องกระบี่ก็ไม่ตอบโต้แม้แต่น้อยซุนหยานมองไปที่จางหยูราวกับขอความช่วยเหลือ หากมีใครสักคนที่ช่วยซุนเหมิงได้ งั้นคนนั้นก็คงเป็นจางหยู“ ข้าจะลองดู” จางหยูสูดหายใจเข้าลึกๆและแสดงสีหน้าจริงจังออกมาซุนวูใจเย็นขึ้นมาบ้าง เขาปล่อยกล่องกระบี่และวางไว้ตรงหน้าจางหยู ก่อนจะอ้อนวอนออกมา “ เจ้าสำนัก โปรดช่วยพี่ข้าด้วย !” จางหยูพูดขึ้นมา “ กล่องกระบี่นี่แปลกประหลาด ข้าไม่มั่นใจนัก พวกเจ้าควรเตรียมใจเอาไว้ด้วย”อันที่จริงจางหยูก็อึดอัดใจไม่น้อย ยังไงซะซุนเหมิงก็ถือว่าเป็นศิษย์ของเขา ตอนที่สำนักคังเฉียงยังไม่เติบโต ไป่หลิง ได้เข้าร่วมสำนักคังเฉียงและอยู่กับสำนักคังเฉียงจนพัฒนามาถึงตอนนี้ แม้ว่าเขาจะไม่ได้รู้สึกรักใคร่กับนางแต่อย่างน้อยก็เรียกได้ว่าเหมือนกับครอบครัว เขาไม่อาจจะปล่อยให้ซุนเหมิงโดนกล่องกระบี่นี่กลืนกินไปได้ แต่แค่ว่าเขาเองก็ไม่มั่นใจว่าจะช่วยนางยังไงยิ่งไปกว่านั้น เขาก็เป็นคนเอากล่องกระบี่นี่มาเอง ซุนเหมิงโดนกล่องกระบี่กลืนไปนั้นเป็นความผิดของเขา“ เจ้าต้องไม่เป็นอะไร !” จางหยูพึมพำในใจเขาหลับตาลงพร้อมกับเพ่งสมาธิพร้อมสีหน้าที่เคร่งเครียดขึ้นมาไม่นานเขาก็โคจรพลังจิตไร้ที่เทียมทานของจ้าวแห่งทะเลบรรพกาลเพื่อเปิดกล่องกระบี่ออก ภายใต้จิตอันแข็งแกร่งนี้ กล่องกระบี่ก็สั่นไหวอย่างรุนแรง ทั้งทะเลบรรพกาลราวกับมีพายุอันน่ากลัวก่อตัวขึ้นมากล่องกระบี่สั่นไหวอย่างรุนแรง ปากกล่องที่ปิดแน่นก็ค่อยๆเผยช่องว่างออกมาและมีแสงส่องออกมาจางๆจางหยูราวกับเห็นความหวัง เขาควบคุมจิตอัดเข้าใส่กล่องอีกครั้ง แต่เมื่อเวลาผ่านไปช่องว่างนี้ไม่ใช่แค่ไม่ขยายออกเท่านั้น แต่ยังค่อยๆปิดตัวลงช้าๆก่อนจะปิดลงอีกครั้ง ไม่ว่าจางหยูจะควบคุมจิตใส่มันแค่ไหนแต่มันก็ไม่มีท่าทีตอบรับใดๆเลยจนกระทั่งจางหยูหมดแรง เขารู้สึกว่าพลังจิตของเขาหมดลงแล้วแต่กล่องกระบี่ก็ไม่ขยับเลยแม้แต่น้อยนี่เป็นครั้งแรกในโลกตันเถียนที่จางหยูรู้สึกหมดหนทาง เขารู้สึกเหนื่อยแม้ว่าจะอยู่ในโลกตันเถียนก็ตามเขาไม่ได้ไร้เทียมทานดังเดิม อย่างน้อยเขาก็ไม่อาจจะเปิดกล่องกระบี่นี่ได้ แม้ว่าจะใช้พลังทั้งหมดแต่ก็ไม่อาจจะทำอะไรได้เลยแม้แต่น้อยเหงื่อไหลอาบแก้มของจางหยู เขาค่อยๆสลายพลังจิตแล้วพูดขึ้นมาเบาๆ “ ข้าขอโทษด้วย ข้าไม่อาจจะเปิดมันได้”กล่องกระบี่นี่ทำขึ้นโดยจ้าวแห่งทะเลโกลาหล มันทำให้จางหยูรู้สึกหงุดหงิดอย่างมากในตอนนี้ มันทำให้เขารู้สึกได้ถึงความอ่อนแอของตนที่ไม่เคยมีมานานแล้ว