ตอนที่ 1941 : กล่องกระบี่ทำงาน

ซื่อเซียวมองดูฉิวหวังด้วยสีหน้าสับสน เขารู้จักฉิวหวังมานาน แต่เขาก็ไม่เคยเห็นฉิวหวังอยู่ในสภาพนี้มาก่อน “ นี่เป็นผลงานของจักรพรรดิคังเฉียง รึ ?” ซื่อเซียวหัวเราะออกมา “ คำพูดของจักรพรรดิไร้ค่าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ?” ฉิวหวังสีหน้าหม่นลงและพูดขึ้น “ ข้าแค่เลื่อนเวลาไป ข้าผิดคำพูดตรงไหนกัน ?” “ งั้นรึ ?” ซื่อเซียวฮึดฮัดออกมา “ เจ้าบอกว่าจะคืนลูกปัดจิตให้ข้า 5 ลูกแต่ตอนนี้กลับไม่ให้คืน เจ้าจะอธิบายยังไง ?” “ ข้าบอกแล้วว่าไม่ใช่ข้าจะไม่คืน แต่แค่ต้องเลื่อนเวลาออกไป” ฉิวหวังกดความโมโหในใจเอาไว้และพูดขึ้นมา เขาจะต้องทนต่อการดูถูกจากซื่อเซียว ได้ยังไงหากไม่ใช่เพราะเขาต้องการความช่วยเหลือจากอีกฝ่ายอยู่ เขาเกรงว่าหากพูดอะไรผิดไป ซื่อเซียวอาจจะร่วมมือกับจักรพรรดิคังเฉียงแทน “ เลื่อนเวลารึ ?” ซื่อเซียวไม่เชื่อคำพูดของฉิวหวังแม้แต่น้อย “ นั่นถือว่าเป็นข้อแก้ตัวที่ดี ! งั้นเจ้าบอกมาว่าจะเลื่อนไปกี่ปี ล้านปีรึร้อยล้านปี ? ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีวันคืนรึ ?” ฉิวหวังอดทนต่อคำถากถางและพูดขึ้นมา “ สบายใจได้ มันไม่นานเกินไป อย่างมากก็แค่หมื่นปีข้าจะคืนให้เจ้าอย่างแน่นอน” หมื่นปี ? หมื่นปีจากนี้เขาอาจจะขึ้นเป็นจ้าวแห่งทะเลโกลาหลไปแล้ว ในตอนนั้นเขาสามารถจัดการกับซื่อเซียวได้อย่างงง่ายดาย แล้วทำไมต้องสนใจเรื่องการคืนลูกปัดจิต ? แต่ซื่อเซียวไม่รู้ความคิดของฉิวหวัง เมื่อได้ยินว่าฉิวหวังจะคืนลูกปัดให้ในหมื่นปี เขาก็อดไม่ได้ที่จะแปลกใจ “ เจ้ามั่นใจรึว่าหมื่นปี ?” สำหรับจักรพรรดิแล้วหมื่นปีก็แค่อึดใจเดียวเท่านั้น หากได้ลูกปัดจิต 5 ลูกในหมื่นปีจริงๆ งั้นเขาก็ไม่อาจจะปฏิเสธได้ ยังไงซะหมื่นปีก็แค่พริบตาเดียว “ เมื่อกำหนดเป็นหมื่นปี อีกหมื่นปีเจ้าจะได้คืน หากเจ้าไม่เชื่อ เจ้าบันทึกภาพไว้ก็ได้ หากข้าไม่คืนให้กับเจ้า เจ้าเผยแพร่ภาพนี้ออกไปเลยก็ได้ …” “ เจ้าไม่บอกข้าก็บันทึกภาพไว้แล้ว” ซื่อเซียวมองไปที่ฉิวหวัง “ ครั้งนี้ข้าจะไม่เอาเรื่องเจ้าแต่ครั้งหน้าข้าหวังว่าเจ้าจะหาลูกปัดจิต 5 ลูกมาได้ ไม่งั้นแล้วชื่อเสียงของเจ้าในฐานะจักรพรรดิเผ่าสวรรค์คงต้องเน่าเหม็นแน่ๆ..”ฉิวหวังฮึดฮัดออกมาแต่ได้พูดอะไร จากนั้นเขาก็หายตัวไปในความมืดมิด“ ผิดข้อตกลงรึ จะมีเหตุผลอะไรมาอ้างอีก ? คงไม่ได้เอาจักรพรรดิคังเฉียงมาอ้างอีกหรอกนะ” ซื่อเซียวฮึดฮัดออกมาเขาส่ายหน้าก่อนที่ร่างของเขาจะหายไปช้าๆ ที่ยอดเขามืดมิดแห่งหนึ่ง ฉิวหวังยืนอยู่บนยอดเขาและมองดูซื่อเซียวที่หายตัวไป ปากของเขายังพึมพำออกมา “หมื่นปี…ถึงตอนนั้นข้าจะให้สิ่งที่เจ้ากลัวที่สุด..”….ที่เขตซื่อเซียวร่างหลักของซื่อเซียวได้ลืมตาขึ้น “หมื่นปีรึ ? หมื่นปีจะทำอะไรได้ ? ข้าอยากเห็นว่าเจ้าจะทำอะไรได้บ้างในตอนนั้น…”เขาพอจะสร้างลูกปัดจิตขึ้นมาได้แต่เขาไม่คิดที่จะทิ้งของที่เขามีอยู่แล้วไปเปล่าๆมันใช้เวลากว่าร้อยล้านปีกว่าจะสร้างลูกปัดจิตขึ้นมาได้ เขาไม่ยอมให้ใครปล้นมันไปจากเขาง่ายดายแบบนี้เป็นแน่เมื่อคิดแบบนั้น ซื่อเซียวก็แสดงท่าทีเสียดายออกมา เขาน่าจะดูดซับลูกปัดจิตเหล่านั้น เขาไม่น่าจะยกมันให้กับฉิวหวังเลย“ เย่าหยางกับคนอื่นๆจะเอาลูกปัดจิตมาให้ข้า 3 ลูก มันก็พอชดเชยส่วนที่หายไปได้อยู่บ้าง” ซื่อเซียวถอนหายใจออกมา “ สำหรับลูกปัดจิต 5 ลูกนั้น ข้ากลัวกว่าฉิวหวังคงไม่มีทางคืนข้า…”สุดท้ายสายตาของซื่อเซียวก็สะท้อนความเย็นชาออกมา…ที่ทะเลบรรพกาลจางหยูเล่นกับกล่องกระบี่ในมือ เขาไม่ได้รู้สึกว่ามันมีอะไรพิเศษเลยนอกจากความแข็ง, คลื่นพลังที่หนาและรูปแบบที่แปลกประหลาดแล้ว กล่องกระบี่นี่ก็ดูไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับจ้าวแห่งทะเลโกลาหลเลย“ ของชิ้นนี้ทำลายสมบัติระดับสมบูรณ์ได้จริงๆรึ ?” จางหยูอดไม่ได้ที่จะสงสัยหลังจากที่ทำการตรวจสอบได้สักพัก จางหยูก็ไม่ได้เห็นอะไรพิเศษจากกล่องกระบี่เลย หากบอกว่ามันมีอะไรพิเศษ งั้นคงบอกได้ว่ามันมีความสามารถในการป้องกันที่น่าทึ่งแม้แต่จิตไร้เทียมทานของจางหยูก็ไม่อาจจะทะลุตัวกล่องกระบี่เพื่อตรวจสอบด้านในได้เห็นได้ว่ากล่องกระบี่นี้ปกปิดความลับไว้จริงๆ