ตอนที่ 1948 : เย่าหยาง

“ นายพล เราจะไปยังเขตซื่อเซียวดีรึไม่ ?” หัวหน้ากองถามขึ้นมา นายพลยิ้มแห้งๆแล้วพูดขึ้นมา “ ซาอูของเผ่าสวรรค์คงไม่มีท่าทีจะหยุด การอยู่ในแก่นกำเนิดต่อนั้นอันตรายเกินไป” ซาอูคือนายพลเผ่าสวรรค์ที่โดนจางลู่และคนอื่นๆฆ่าไป ฝั่งเผ่าสวรรค์ได้ส่งซาอูและหัวหน้ากองทั้งสี่มา แต่เดิมแล้วพวกเขามีกัน 10 ต่อ 10 แต่ส่วนหนึ่งได้พบกับกลุ่มของ จางลู่ ไปก่อนและได้ตายไป ไม่ใช่แค่ไม่อาจจะทำภารกิจได้สำเร็จแต่ยังต้องตายไปด้วย ผลลัพธ์แบนนี้น่ะคงยากที่เผ่าสวรรค์จะรับได้ “ กลับไปที่เขตเย่าหยางก่อน” นายพลพูดขึ้นมา “ จากนี้ไปเราอย่าเพิ่งมาตรวจสอบที่นี่” ลูกน้องสองคนพยักหน้า พวกเขาเห็นด้วยกับคำพูดของหัวหน้า ลูกน้องคนหนึ่งพูดขึ้น “ กลับไปตรวจสอบ กองทัพของเราอาจจะมีสายของเผ่าสวรรค์อยู่ หากไม่มีใครส่งข่าวว่าเรามายังแก่นกำเนิดให้กับเผ่าสวรรค์รู้ งั้นเราคงไม่บังเอิญมาเจอกับพวกนั้น..” สีหน้าเขาบิดเบี้ยวไป ครั้งนี้หากไม่ใช่เพราะโชคแล้ว การได้เจอกับเผ่าสวรรค์ครั้งนี้ พวกเขาอาจจะหนีกันไม่รอด สีหน้าของหัวหน้าเองก็บิดเบี้ยวไปเช่นกัน “ ตลอดหลายปีมานี้เราอยู่เขตตะวันออกมาโดยตลอด ฝ่ายกองทัพสังเกตการณ์ไม่รู้ว่าทำอะไรบ้าง…” นี่คือกองทัพสังเกตการณ์แบบเดียวกับเขตซื่อเซียว “ในด้านกองทัพแล้วกองทัพซื่อเซียวกับกองทัพเย่าหยางนั้นคล้ายกัน ในด้านของกองทัพประจำการแล้วเราเหนือกว่า มีแค่กองทัพสังเกตการณ์เท่านั้นที่เราด้อยกว่า…” นายพลพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าสลด “ ตลอดหลายปีมานี้กองทัพสังเกตการณ์เหมือนจะเกียจคร้านเกินไปแล้ว” เมื่อเป็นเรื่องกองสังเกตการณ์แล้ว มันมีเรื่องให้บ่นอีกมากมมาย พวกเขาเกือบจะตาย พวกเขาจะไม่บ่นให้กองทัพสังเกตการณ์ได้ยังไง ? โชคร้ายที่เขาเป็นแค่รองแม่ทัพลาดตระเวน ฐานะของเขาอาจจะเทียบกับแม่ทัพได้ แม้ว่าเขาจะไม่พอใจแต่ก็ได้แต่บ่นและแสดงท่าทีไม่พอใจออกมาแต่ไม่อาจจะสั่งการอะไรกองทัพสังเกตการณ์ได้“ ครั้งนี้ยังไงซะเราก็ต้องบอกกับแม่ทัพ ให้แม่ทัพออกตัวเรื่องนี้เพื่อให้กองทัพสังเกตการณ์รับผิดชอบบ้าง !” นายพลที่เป็นรองแม่ทัพพูดขึ้นมา “อีกอย่างแล้วทีมคังเฉียงก็ช่วยเราไว้ หากพวกเขาเป็นคนเผ่าสวรรค์ก็เพียงพอจะกำจัดเราได้ ครั้งนี้เราโชคดีแต่ครั้งหน้าล่ะ ?” ใครจะไปรับรองได้ว่าพวกเขาจะโชคดีไปทุกครั้ง ?เรื่องนี้กองทัพสังเกตการณ์ต้องรับผิดชอบ !….ในแก่นกำเนิดที่เงียบสงัด จางลู่ และคนอื่นๆยังคงเดินทางกันต่อ ที่นี่มีแต่ความมืดมิด, เงียบสนิท, ไม่มีชีวิต, ไม่มีเสียง มันเหมือนกับหุบเหวที่ไร้ก้น มันทำให้พวกเขารู้สึกสลดไปตามหลังจากที่เดินทางมาได้กว่า 1 เดือนครึ่ง พวกเขาก็พบกับลำแสงขนาดใหญ่ตรงหน้าลำแสงนี้ราวกับลำแสงในหุบเหวอันมืดมิด มันราวกับตัวแทนของชีวิตและความหวังจางลู่และคนอื่นๆไม่ลังเลเดินทางเข้าไปในลำแสงนั้น ฉากรอบตัวพวกเขาเปลี่ยนไป ในพริบตาพวกเขาก็ปรากฏตัวขึ้นมาในหมู่บ้าน หมู่บ้านที่คล้ายกับหมู่บ้านกำเนิดในเขตซื่อเซียว มันรายล้อมไปด้วยทหารและผู้คนจำนวนมาก“ มีคนออกมา !” การเคลื่อนไหวของลำแสงนั้นทำให้ทุกคนหันมาสนใจตอนที่ผู้คนเห็นจางลู่และคนอื่นๆ พวกเขาก็พากันแปลกใจเพราะชุดของจางลู่และคนอื่นๆ ชุดของเขตเย่าหยางนั้นต่างจากเขตอื่นๆอย่างมาก ส่วนที่สำคัญที่สุดคือ จางลู่ กับพวกไม่ได้ใส่ตราของเขตเย่าหยางแต่เป็นตราของเขตซื่อเซียวแทนตราของทีมระดับราชา !ทุกคนพากันมองพวกเขาด้วยความแปลกใจและสงสัย“ ความแข็งแกร่งของที่นี่ดูเหมือนว่าจะเหนือกว่าเขตซื่อเซียว มีคนที่แข็งแกร่งจำนวนมาก จ้าวโกลาหลทั่วไปก็มีมากจนน่าตกใจ การพัฒนาของผู้คนนี้เหมือนจะดีกว่าในเขตซื่อเซียว”แน่นอนว่ามันตัดความเป็นไปได้ที่ว่าพื้นที่ของเขตซื่อเซียวนั้นเป็นต้นเหตุทำให้มีความแข็งแกร่งไม่มากนักเพราะจำนวนยอดฝีมือทั้งสองฝ่ายนั้นถึงเขตซื่อเซียวจะมีน้อยกว่าแต่ก็ไม่มากนักตอนที่จางลู่กับพวกกำลังจะเดินหน้าต่อ มันก็มีทหารคนหนึ่งมาหยุดพวกเขาเอาไว้ “ นี่คือเขตเย่าหยาง หยุด” เขามองไปที่จางลู่กับพวก “ แสดงหนังสือด้วย”��