ตอนที่ 1947 : มาและหายไปดั่งสายลม

ต่อหน้าจางลู่และคนอื่นๆ นายพลเผ่าสวรรค์ยังคงเยือกเย็นไม่ได้ลนลานแม้แต่น้อย แม้ว่าทีมคังเฉียงจะเติบโตขึ้นมาอย่างรวดเร็วในเขตซื่อเซียวจนแม้แต่พื้นที่ของฉิวหวังก็ยังได้รับผลกระทบไปด้วย แต่มันก็จำกัดแค่ในเขตซื่อเซียวและเขตของฉิวหวัง มันเพราะทีมคังเฉียงเพิ่งจะโด่งดังขึ้นมาไม่กี่หมื่นปี สำหรับทั้งทะเลโกลาหลแล้วพวกเขาก็ยังไม่โด่งดังไปถึงเขตอื่นๆ ดังนั้นนายพลเผ่าสวรรค์จึงไม่รู้ถึงความแข็งแกร่งของทีมคังเฉียง ทุกคนที่นั่นไม่มีใครรู้จักทีมคังเฉียง พวกเขาไม่รู้เลยว่าทีมคังเฉียงน่ากลัวขนาดไหน ในมุมมองของนายพลเผ่าสวรรค์แล้ว คนกลุ่มนี้น่ะแค่คนทั่วไปไม่คู่ควรต้องพูดถึง นายพลเผ่าสวรรค์ได้นำทีมเข้ามาในแก่นกำเนิด ทีมของพวกเขามีหัวหน้ากอง 10-20 คน นี่คือทีมทั่วไป ในสถานการณ์ปกติแล้วก็พอปกป้องตัวเองได้ “พวกโง่” นายพลเผ่าสวรรค์ยิ้มออกมา สายตาเขาแสดงความกระหายเลือดออกมา เขาพร้อมที่จะฆ่าคนเหล่านี้ทิ้ง หัวหน้ากองเผ่าสวรรค์คนอื่นๆเองก็เริ่มคันไม้คันมือเช่นกัน นายพลฝั่งมนุษย์ได้เตือนจางลู่และคนอื่นๆไปแล้ว เขารีบบินตามไปทันที แม้ว่าจะรู้ตัวช้าแต่เขาก็ต้องช่วยคนเหล่านี้ให้ได้ เขาไม่อาจจะปล่อยให้จางลู่และคนอื่นๆตายได้ด้วยน้ำมือของนายพลเผ่าสวรรค์ จางลู่และคนอื่นๆบินเข้าไปต่อ เมื่ออยู่ไม่ห่างจากนายพลเผ่าสวรรค์มากนักพวกเขากลับหายตัวไป พวกเขาเร็วกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า มันราวกับพวกเขาทำการเคลื่อนย้ายในพริบตา ทุกคนต่างก็แผ่คลื่นพลังอันน่ากลัวออกมา คลื่นพลังทั้ง 21 อันปะทุออกมาพร้อมกันห่อหุ้มตัวนายพลเผ่าสวรรค์ไป ตูม !ผลจากคลื่นพลังนี้ทำให้นายพลและหัวหน้ากองเผ่าสวรรค์ต้องพากันชะงักไปทันที ต่อมาจางลู่และคนอื่นๆก็ราวกับหมาป่าที่หิวโหยที่พุ่งเข้าหาลูกแกะ นายพลและหัวหน้ากองเผ่าสวรรค์รู้ตัวช้าไป พวกเขาโดนฝูงหมาป่าล้อมเอาไว้พร้อมกับพลังอันน่ากลัวทั้ง 21 อันที่แผ่ออกมา พลังอันน่ากลัวนี้ทำให้ทั้งสี่พากันใจสั่นทันทีนายพลและหัวหน้ากองเผ่าสวรรค์ไม่ทันได้ร้องออกมาก็ตัวระเหยไปกับอากาศไปแล้ว !ด้วยพลังที่จางลู่และคนอื่นๆระเบิดออกมานั้น คนของเผ่าสวรรค์ทั้งสี่ก็หายไปทันทีไม่เหลืออะไรอยู่แม้แต่น้อยนายพลฝั่งมนุษย์และหัวหน้ากองทั้งสองชะงักและมองไปข้างหน้าด้วยสีหน้าว่างเปล่า สายตาพวกเขาเต็มไปด้วยความตะลึงและความหวาดกลัวพวกเขาไม่ทันได้เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขารู้แค่ว่าจางลู่และคนอื่นๆพุ่งเข้าไปก่อนจะเร่งความเร็ว แค่ไม่กี่อึดใจคนเผ่าสวรรค์ก็ตายกันไปแล้ว ตอนที่พวกเขาได้สติกลับมา การต่อสู้ก็จบลงไปแล้วเหลือเชื่อ !จางลู่และคนอื่นๆเหมือนนักฆ่าระดับสูงที่เมื่อลงมือแล้วก็ไม่อาจจะมีใครรอดไปได้“ พวกท่าน…” นายพลฝั่งมนุษย์กลืนน้ำลายและมองไปที่จางลู่และพวกด้วยสีหน้าเหลือเชื่อหัวหน้ากองเองก็ร้องออกมา “ น่ากลัว ! น่ากลัวจริงๆ !”