ตอนที่ 1969 : สร้างมิติลับ

“ เอาล่ะ แยกย้ายกันได้” อู่หมิงโบกมือบอกกับทุกคน ทันทีที่อู่หมิงพูดจบ เหล่าแม่ทัพก็แยกย้ายกันไปราวกับนกแตกรังหายไปอย่างไร้ร่องรอย พวกเขาเหมือนจะอยากออกจากที่นี่มานานแล้ว พวกรอให้จักรพรรดิเอ่ยปากบอกมา เพราะไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อแม้วินาทีเดียว แน่นอนว่าพอเข้าใจความรู้สึกของพวกนี้ได้ ยังไงซะหลังจากที่เห็นหยงซิวตายไป มันก็ไม่มีใครอยากจะเป็นเหมือนหยงซิว อีก “ โชคดีที่เราระวังและให้หยงซิวทดลองก่อน…” ซื่อเซียวกลัวนิดๆเมื่อคิดถึงฉากเมื่อตะกี้ เย่าหยางส่ายหน้า “ คนตายไปแล้วพูดไปจะได้อะไร ?” ไม่มีใครสนใจการตายของหยงซิวนอกจากเพื่อนรึญาติของเขาเท่านั้น พวกเขาสนใจได้แค่ว่ามันจะได้ผลรึไม่ เรื่องอื่นพวกเขาไม่คิดที่จะสนใจแม้แต่น้อย นี่ไม่ต้องพูดถึงซื่อเซียวเลย แม้แต่อู่หมิงก็ไม่ได้รู้สึกเศร้ากับหยงซิวเลยแม้แต่น้อย ยังไงซะหยงซิวก็เพิ่งขั้นเป็นแม่ทัพ เขายังไม่ได้สนิทกับแม่ทัพคนอื่นๆ เขายังไม่ได้เป็นแม่ทัพเต็มตัว ในทางกลับกันแล้ว เรนไนกลับรู้สึกเศร้ากับหยงซิวอย่างมาก ในฐานะแม่ทัพที่เก่าแก่ที่สุดในทะเลโกลาหล การตายของหยงซิวนั้นทำให้เขารู้สึกบางอย่าง โชคดีที่เขาทำสำเร็จ ไม่งั้นบางทีเขาอาจจะเป็นเหมือนกับหยงซิว ความเป็นจริงมันโหดร้าย ! “ พวกเจ้ามีอะไรอีกรึไม่ ?” ซื่อเซียวมองไปที่หว่านเก่อและเรนไน ตอนนี้พวกเขาไม่ได้อยู่ต่อหน้าจ้าวแห่งทะเลบรรพกาล ผลก็คือท่าทีของพวกเขาจึงเย็นชาต่อทั้งสองดังเดิม หว่านเก่อไม่ได้พูดอะไรออกมา เรนไนจึงพูดขึ้น “ ข้าแค่อยากเตือนพวกเจ้าว่าข้าคิดจะเปิดมิติลับที่นี่ มันอาจจะส่งผลต่อบรรพกาลใกล้เคียง หากพวกเจ้าเห็นอะไรผิดปกติก็อย่าลนลานไปละ” “ เปิดมิติลับรึ ?” ซื่อเซียวแปลกใจ “ ที่นี่น่ะรึ ? ”“ มีปัญหาอะไร ?”“ ที่นี่คือดินแดนของคังเฉียง” เย่าหยางมองไปที่เรนไนด้วยสีหน้าสงสัย “ เจ้ามั่นใจรึว่าคังเฉียงจะตกลง ?”เรนไนพูดขึ้น “ เมื่อข้าคิดจะสร้างมิติลับขึ้นมา ข้าก็ต้องได้รับอนุญาตจากจักรพรรดิคังเฉียงแล้ว”“ แต่…” อู่หมิงคิ้วขมวด “ เจ้าเป็นคนของทะเลโกลาหล สำหรับทะเลบรรพกาลแล้วเจ้าเป็นคนนอก จ้าวแห่งทะเลบรรพกาลจะยอมให้เจ้าสร้างมิตลับขึ้นมาที่นี่รึ ?”เรนไนแสดงสีหน้าเฉยเมย “ ใครกันบอกว่าข้าเป็นคนของทะเลโกลาหล?”ทันทีที่ได้ยินแบบนั้นทั้งสามคนในฝั่งของซื่อเซียวก็คิ้วขมวด“ ตอนที่ข้าสละจิตไป ข้าก็เป็นคนของทะเลบรรพกาลแล้ว” เรนไนพูดขึ้น “ ข้าคือจักรพรรดิของทะเลบรรพกาล จิตของข้าหลอมรวมกับทะเลบรรพกาล ข้าจะถือว่าเป็นคนของทะเลโกลาหลได้ยังไง ?”ซื่อเซียวสีหน้าบิดเบี้ยวไป “ เจ้าคิดจะหักหลังทะเลโกลาหลงั้นรึ ?”เรนไนฮึดฮัดออกมา “ ใครกันที่หักหลังทะเลโกลาหล ? ทะเลโกลาหลเป็นแค่โลกพิเศษ มันไม่ได้มีจิตของตัวเอง มันจะส่งผลอะไรหากข้าเลือกออกจากที่นั่น ? การที่เจ้าบอกว่าข้าหักหลังนั้นข้าไม่อาจจะรับได้ !”หลังจากที่เงียบไปชั่วครู่ เรนไนก็ฮึดฮัดออกมา “ หากเจ้าบอกว่าข้าหักหลัง งั้นการที่เจ้าออกจากทะเลโกลาหลมาไม่ใช่เป็นการหักหลังด้วยรึ ? พวกเจ้ารู้จักมองดูตัวเองบ้าง…”“ เจ้า…”“ ช่างเถอะ” อู่หมิงห้ามซื่อเซียวก่อนจะบอกกับเรนไน “ เมื่อเจ้าตัดสินใจจะเปิดมิติลับที่นี่ งั้นก็ตามใจเจ้าก็แล้วกัน”“ อู่หมิงเจ้าคิดจะห้ามข้ารึไง ?” ซื่อเซียวพูดขึ้นอู่หมิงถอนหายใจออกมาและพูดขึ้น “ เจ้าไม่คิดว่ามันส่งผลดีต่อเรารึไง ?”“ เจ้าหมายความว่ายังไง ?” ซื่อเซียวสับสนตอนนั้นเย่าหยางก็ได้พูดขึ้นมา “ เมื่อทะเลโกลาหลปกครองโดยจักรพรรดิทั้ง 9 นอกจากสนามรบแล้วไม่มีพื้นที่เหลืออยู่เลย หากเรนไนเปิดมิติลับในทะเลโกลาหล งั้นมันก็เท่ากับเราต้องยกพื้นที่บางส่วนให้กับเขา…เจ้ารับได้รึไม่ ?”“ อึก..” ซื่อเซียวพูดอะไรไม่ออก การให้เรนไนเปิดมิติลับในทะเลโกลาหลก็เท่ากับการแย่งพื้นที่ปกครองของพวกเขาไปไม่ใช่รึ ?