ตอนที่ 1977 : ทดสอบ

จางหยูแสดงท่าทีออกมาราวกับหยอกล้อพวกนี้ ซื่อเซียวและคนอื่นๆได้ยินคำตอบของจางหยูก็ตื่นเต้นขึ้นมา พวกเขาไม่เห็นรอยยิ้มของจางหยูเลยแม้แต่น้อย “ กล่องกระบี่อยู่กับเจ้าจริงๆ !” ซื่อเซียวมองไปที่เย่าหยางและอู่หมิงด้วยตาที่เป็นประกาย เย่าหยางเองก็ตื่นเต้นขึ้นมา ตาของเขาเหมือนจะส่องแสงได้ มีแค่อู่หมิงที่กดความตื่นเต้นในใจเอาไว้เขาไม่กล้าจะรีบดีใจ เขาเห็นรอยยิ้มของจางหยูและรู้สึกหนาวใจขึ้นมาทันที เขามีลางสังหรณ์ร้าย ถึงรู้ว่ากล่องกระบี่อยู่ในมือจักรพรรดิคังเฉียงแล้วยังไง ? หากจักรพรรดิคังเฉียงไม่คิดยกมันให้กับพวกเขา พวกเขาจะแย่งมันมาได้รึ ? อู่หมิงควบคุมสติและเตือนเพื่อนทั้งสอง “ อย่าเพิ่งรีบดีใจไป” เมื่อได้ยินแบบนั้นทั้งสองก็ใจเย็นลงทันที ทั้งสองมองหน้ากันก่อนที่ซื่อเซียวจะรวบรวมความกล้าพูดขึ้นมา “ สหายคังเฉียง กล่องกระบี่แต่เดิมเป็นของซุนเหลียนเชิงแม่ทัพของเขตซื่อเซียว เมื่อเขาตายไป ข้าในฐานะจักรพรรดิก็ควรจะได้ของของเขาไปเจ้าคงเข้าใจ….” เขามองไปที่จางหยูก่อนที่จะหยุดพูดไป ถึงเขาจะพูดไม่ครบแต่ก็บอกความหมายได้ชัดเจนแล้ว “ โชคร้ายที่ลูกหลานเพียงคนเดียวของซุนเหลียนเชิง ร่างแยกของซุนกวนเป็นสมาชิกของสำนักคังเฉียงของข้า นอกจากซุนกวนแล้ว เรายังมีลูกหลานคนอื่นๆของเขาในสำนักอีก…ในอดีตเก่อเย่โดนพวกเขาฆ่าไป” จางหยูผายมือแล้วพูดขึ้นมา “ ดังนั้นข้าเกรงว่าข้าคงไม่อาจจะยกกล่องกระบี่นี่ให้กับเจ้าได้ ยังไงซะข้าก็รับปากกับพวกเขาแล้วว่าข้าจะดูแลกล่องกระบี่นี้ให้” “ เอ่อ…” สีหน้าของซื่อเซียวแน่นิ่งไป เขาไม่คิดเลยว่าจางหยูจะอ้างเหตุผลแบบนี้ออกมาในฐานะจักรพรรดิแล้ว เขาควรได้สมบัติของคนของเขา เหตุผลนี้พอฟังขึ้นแต่เหตุผลของจางหยูน่ะฟังขึ้นมากกว่าซื่อเซียวพูดออกมาด้วยท่าทีกระอักกระอ่วน “ งั้นรึ ? ฮ่าฮ่า ข้าไม่คิดเลยว่าซุนเหลียนเชิงจะมีลูกหลานด้วย..”พูดไปแล้วซื่อเซียวก็เงียบไปสักพัก เขาไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไรออกมาต่อ เขาได้แต่หัวเราะแห้งๆออกมา“ สำหรับสิ่งที่ซุนเหลียนเชิงทำ” เย่าหยางบ่นออกมา “ ก็โดนซื่อเซียวขัดขวางเอาไว้”ปากของซื่อเซียวกระตุกและรีบอธิบายออกมา “ ข้าแค่คิดว่านี่เป็นเหตุผลที่พอเพียงไม่คิดเลยว่าลูกหลานของซุนเหลียนเชิงจะอยู่ในสำนักคังเฉียง..”เขาไม่สงสัยว่าจางหยูจะโกหก ยังไงซะเรื่องแบบนี้ก็รู้ได้ด้วยการตรวจสอบเพียงเล็กน้อย“ ทำตัวฉลาดเข้าไว้” เย่าหยางกัดปากแล้วพึมพำออกมา“ พอแล้ว เจ้าฉลาดนิ ทำไมเจ้าไม่พูดเอง” ซื่อเซียวบ่นออกมาด้วยท่าทีไม่พอใจ“ ข้าแค่พูดเฉยๆ” ชัดแล้วว่าเย่าหยางน่ะหน้าด้านยิ่งกว่าซื่อเซียวเสียอีกเขากระแอมออกมาเรียกความสนใจจากจางหยูแล้วพูดขึ้น “ ข้าไม่ขอปิดบัง สหายคังเฉียง เรามาทีนี่ก็เพราะกล่องกระบี่เรื่องซุนเหลียนเชิงเป็นแค่ข้ออ้าง” เขามองไปที่จางหยูไม่ละสายตา “ กล่องกระบี่เป็นสมบัติทะเลโกลาหล เจ้าเป็นจักรพรรดิทะเลบรรพกาล มันไม่เหมาะไม่ใช่รึที่จะเก็บกล่องกระบี่เอาไว้ ?” เลิกชักแม่น้ำทั้งห้าตอนนี้พวกเขาไม่จำเป็นต้องปิดบังจุดประสงค์ของตัวเองแล้วรอยยิ้มของจางหยูไม่ได้เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย “ งั้นรึ ? งั้นการที่ข้าจะยกมันให้ลูกหลานของซุนเหลียนเชิง ดูแลกล่องกระบี่นี่ก็ดูไม่เหมาะงั้นสินะ ? ยังไงซะพวกเขาก็มาจากทะเลโกลาหล พวกเขาคือลูกหลานของซุนเหลียนเชิง”เย่าหยางคิ้วขมวดเขารู้สึกว่าจางหยูกำลังปั่นหัวพวกเขาอยู่แต่เขาก็ต้องอดทนแล้วพูดขึ้นมา “ มันดูไม่เหมาะ”“ งั้นรึ ? ทำไมกัน ?” จางหยูยักคิ้วทำท่าราวกับแปลกใจ