ตอนที่ 1995 : การผุพัง

เมื่อได้ยินคำพูดของซิงฮัว จางลู่ก็ได้ถามขึ้นมา “ มีอะไรผิดปกติกับการผุพังกัน ?” “ ข้าไม่รู้ว่ามันผิดปกติรึไม่” ซิงฮัวส่ายหน้า “ มันว่าการผุพังครั้งนี้รุนแรงกว่าที่ข้าเคยพบมา มันมากขึ้นกว่าปกติอย่างมาก” จางลู่คิ้วขมวด “ ข้าจำที่เจ้าบอกได้ว่าความรุนแรงของการผุพังนั้นน่าจะเพิ่มขึ้นกว่าเท่าตัว มันเป็นกฎที่กำหนดเอาไว้แล้วไม่ใช่รึ ?” ซิงฮัวพยักหน้า “ ใช่ การผุพังจะเพิ่มมากขึ้น มันมีกฎที่ตั้งเอาไว้ แต่ครั้งนี้ชัดแล้วว่ามันรุนแรงขึ้นกว่ากฎที่ตั้งเอาไว้อย่างมาก” ตามที่ซิงฮัวบอกมา ชีวิตของเขตต้นกำเนิดนั้นอาจจะสั้นลงกว่าเดิมเข้าไปอีก “ เดาว่าครั้งนี้จำนวนลูกปัดจิตที่ให้มานั้นจะมากกว่าในอดีต” ซิงฮัวไม่ได้กังวลเรื่องอายุขัยของเขตต้นกำเนิด แต่เป็นปัญหาอื่น “เขตต้นกำเนิดจะอันตรายกว่าเก่า” “ อันตราย ?” จางลู่อึ้ง “ ตอนนี้การผุพังเพิ่งจะเริ่มขึ้น ดังนั้นเจ้าจึงไม่ได้รู้สึกอันตรายอะไรมากแต่ยิ่งเวลาผ่านไปเมื่อเข้าสู่ช่วงกลาง นั่นคือช่วงที่การผุพังรุนแรงที่สุด ทั้งเขตต้นกำเนิดจะอันตรายอย่างมาก พลังจิตนับไม่ถ้วนจะหลุดจากการควบคุม เราต้องระวังตัวหลบผลของพลังจิต ไม่งั้นแล้วแม้แต่แม่ทัพสูงสุดก็อาจจะตายได้” ซิงฮัวพูดขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ มันไม่ยากที่จะหลบผลกระทบจากพลังจิตแต่มันยากที่จะเพ่งสมาธิเอาไว้ได้นาน หากเหม่อไป เจ้าอาจจะโดนผลจากพลังจิตนี้ก็ได้…” แม่ทัพคนหนึ่งพูดขึ้นมา “ การผุพังนี้ยังอยู่ในช่วงแรก ช่วงหลังจะยิ่งอันตรายกว่านี้” เมื่อได้ยินแบบนั้นสีหน้าของจางลู่ก็เคร่งเครียดขึ้นมา “ งั้นเราจะระวังตัว” .. ที่เขตข่งจู้ “ เจ้ารู้จักรึไม่ ?” ข่งจู้คิ้วขมวด เสียงของเขาดูหนักใจขึ้นมา คังเฉียงตู้ได้พูดขึ้นมา “ ข้ารู้สึกได้ การผุพังนั้นหนักกว่าครั้งที่แล้ว”เมิ่งเหยียนพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าหม่น “ อายุขัยของทะเลโกลาหลก็จะสั้นลงไปอีก !”“ เกิดอะไรขึ้นกัน ?” สีหน้าของหย่วนเหยี่ยนบิดเบี้ยวไป เสียงของเขาแหบแห้ง “ เราไม่ได้ฆ่ากุยหลิงมานานแล้ว การผุพังมันหนักขึ้นแบบนี้ได้ยังไง…มันผิดปกติ !”“ แน่นอนว่าต้องมีคนสร้างปัญหา !” คังเฉียงตู้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ หากไม่มีคนทำอะไร เขตต้นกำเนิดคงไม่ผุพังอย่างรุนแรงเช่นนี้ได้..พวกจักรพรรดิมนุษย์ ต้องเป็นพวกมันแน่ๆ !”“ พวกนั้นบ้าไปแล้วรึ ! พวกมันไม่รู้รึไงว่าเมื่อทะเลโกลาหลโดนทำลาย เราจักรพรรดิก็ล้วนแต่ต้องหายไปด้วย” เมิ่งเหยียนพูดขึ้นมาด้วยท่าทีโกรธ แต่พวกเขาไม่พบตัวซื่อเซียวกับคนอื่นๆ แม้ว่าจะส่งสายลับไปแค่ไหนแต่ก็ไม่ได้ข้อมูลใดๆกลับมา การหายตัวไปของพวกนั้น พวกเขาเดาได้คร่าวๆว่าต้องเกี่ยวข้องกับจักรพรรดิคังเฉียง แต่ไม่ว่าพวกนั้นจะไปที่ไหนก็ไม่อาจจะมีใครรู้ได้ ไม่ว่าพวกเขาจะโกรธแค่ไหนแต่ก็ไม่อาจจะระบายกับใครได้ในขณะเดียวกันที่ทะเลบรรพกาลซื่อเซียวและคนอื่นๆรับรู้ได้ถึงความผิดปกติของเขตต้นกำเนิด“ เกิดบ้าอะไรขึ้นกัน ?” ซื่อเซียวคิ้วขมวด “ ตามกฎการผุพังแล้ว การผุพังไม่น่าจะรุนแรงได้ถึงระดับนี้….ระดับการผุพังครั้งนี้มากกว่าที่เราคาดเอาไว้อย่างมาก”“ รึว่าพวกเผ่าสวรรค์ทำอะไรไป ?” เย่าหยางอดไม่ได้ที่จะสงสัย “ พวกนั้นทำบ้าอะไรกัน ? พวกนั้นไม่กลัวว่าจะทำลายทะเลโกลาหลรึ ?”ต้องรู้ก่อนว่าพวกเขาได้เข้ามาอยู่ในทะเลบรรพกาล แม้ว่าทะเลโกลาหลจะโดนทำลายแต่พวกเขาก็ยังรอดได้แต่จักรพรรดิเผ่าสวรรค์จะโดนทำลายไปพร้อมกับทะเลโกลาหลด้วยเขตที่พวกเขาสร้างขึ้นมาโดนทำลาย จากนี้พวกเขาก็ไม่อาจจะพึ่งเขตของตัวเองเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่ง เมื่อไม่มีพลังที่เพิ่มจากเขต ความแข็งแกร่งของพวกเขาก็จะลดลงไปอย่างมาก บางทีพวกเขาอาจจะสู้กับเรนไนไม่ได้นี่ไม่ใช่ข่าวดีสำหรับพวกเขาเลยหากเทียบกับทั้งสี่คนแล้ว จางหยูยังดูเยือกเย็นที่สุด แน่นอนว่าเขาไม่อยากให้ทะเลโกลาหลโดนทำลายแต่หากทะเลโกลาหลโดนทำลายไปจริงๆ งั้นมันก็ส่งผลกระทบต่อเขาไม่มาก เขาสงสัยว่าการผุพังของเขตต้นกำเนิดในระดับนี้เป็นฝีมือของจักรพรรดิเผ่าสวรรค์จริงๆรึไม่?พวกนั้นไม่อยากอยู่ต่อแล้วรึ ?