ตอนที่ 2017 : ค้นพบ

ตอนที่ 2017 : ค้นพบ หากเสี่ยวซีได้ตัวซือหมิงมาแล้ว วินและทอมก็คงพอใจอย่างสมากแต่คตำถามคือ เสี่ยวซีมีความสามารถพอรึไม่ ? เมื่อพบท่าทีสบายใจของเสี่ยวซี วินและทอมต่างก็ไม่มั่นใจอะไรมากนัก แม่ทัพของเผ่าเทียนนั้นวินและทอมจดจำได้ดี แม้ว่าจะไม่เคยเห็นกับตาตัวเองแต่ก็ได้ยินชื่อเสียงแม่ทัพมาบ้าง ในหมู่พวกนี้ไม่มีเสี่ยวซีอยู่เลย มันหมายความว่าเสี่ยวซีน่าจะเพิ่งขึ้นเป็นแม่ทัพ แม่ทัพขั้นต้นนั้นเอาความมั่นใจมาจากไหนจะจัดการกับคนที่อาจจะขึ้นเป็นแม่ทัพอีกคนได้ ? วินถึงกับใจสั่น เขาเริ่มรู้สึกไม่อยากติดตามเสี่ยวซีแล้วแต่เขาก็ไม่กล้าเปิดปากพูดออกมา เขาได้แต่สับสนกับตัวเอง ทอมเองก็อยากพูดออกมาแต่ก็ไม่กล้าพอ ในใจทั้งสองพากันสงสัยอย่างมาก นี่มันต่างจากแม่ทัพที่พวกเขาคิดเอาไว้ พวกเคิดว่าหลังจากที่ยอมรับใช้เสี่ยวซีแล้ว พวกเขาจะติดตามเสี่ยวซีและได้ความสุขสบายกลับมาแต่หากไม่ได้อะไรพิเศษ พวกเขาอาจจะต้องตกอยู่ในอันตรายถึงกับต้องตาย “ นายท่าน ท่านหยุดคิดเรื่องนี้ก่อนได้รึไม่ ?” วินพูดขึ้นมา เสี่ยวซีคิ้วขมวดและมองไปที่วินด้วยสีหน้าไม่พอใจ “ เจ้าดูถูกข้ารึ ?” วินตัวสั่นด้วยความกลัว เขารีบส่ายหน้า “ไม่ ไม่ ท่านแข็งแกร่งถึงขนาดนี้แน่นอนว่าข้าต้องเคารพท่าน ข้าจะกล้าดูถูกท่านได้ยังไง ? ความภักดีและความเคารพที่ข้ามีต่อท่านนั้นลึกซึ้งถึงแก่นชีวิต โปรดท่านรับรู้ด้วย !” ทอมรีบพยักหน้ายืนยัน “ ใช่ ใช่ ข้าเองก็อยากจะอยู่รับใช้ท่านไปตลอดกาล !” แม้ว่าเสี่ยวซีจะพูดเกินจริงไปบ้าง แต่ความแข็งแกร่งน่ะเป็นของจริง วินและทอมไม่กล้าทำให้เสี่ยวซีไม่พอใจ “ ไม่ใกล้เคียงแม้แต่น้อย” เสี่ยวซียักคิ้วก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา “ ดูเหมือนว่าพวกเจ้าจะรู้จักทำตัวดี ข้าชอบคนที่ซื่อสัตย์”หลังจากที่พูดจบ เสี่ยวซีก็หันกลับและบินไปมุ่งหน้าไปที่ส่วนหลักของเขตซีเหมิงพร้อมกับพูดขึ้นมา “ ตามราชาผู้นี้มา ราชจะให้พวกเจ้าเห็นถึงความแข็งแกร่งของราชา แค่นายพล ข้าไม่ต้องขยับตัวด้วยซ้ำ”วินและทอม มองหน้ากัน ทั้งสองต่างก็รู้สึกขมขื่นในใจ แม้ว่าจะไม่เต็มใจแต่ก็ได้แต่ต้องบินตาม เสี่ยวซี ไป การที่ต้องติดตาม เสี่ยวซี ไปครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆพวกเขาพากันรู้สึกผิดในใจ พวกเขารู้ว่าพวกเขาได้พบกับแม่ทัพที่ไร้สมองเข้าแล้ว หากรู้แบบนี้พวกเขาพึ่งตัวเองซะจะดีกว่า“ เฮ้อ” ทั้งสองบินตามหลังเสี่ยวซีไปพร้อมกับถอนหายใจออกมาสามวันต่อมา พวกเขาได้มาถึงส่วนหลักของเขตฉิวหวังความแข็งแกร่งของคนเผ่าเทียนที่นี่ชัดแล้วว่าแกร่งกว่าที่อื่น จำนวนก็มากกว่าเป็นสองเท่า มันมีคนระดับหัวหน้าทีมให้เห็นอยู่เรื่อยๆ“ อูฐที่ผอมแห้งก็ยังตัวใหญ่กว่าม้าอยู่ดี” เสี่ยวซีพอใจอย่างมาก “ แม้ว่าเขตซีเหมิงจะโดนทำลายไปและจ้าวโกลาหลส่วนมากโดนกินไปโดย จักรพรรดิฉิวหวังแต่ก็ยังมีจ้าวโกลาหลหลายคนที่รอดมาได้…ข้าไม่รู้ว่าพวกระดับหัวหน้านั้นเหลืออยู่กี่คนกัน ข้าหวังว่ามันจะไม่ทำให้ราชาผู้นี้ผิดหวัง”วินและทอมตามเสี่ยวซีไปโดยไม่กล้าพูดอะไรออกมายังไงซะสิ่งที่เสี่ยวซีจะทำต่อไปก็ค่อนข้างน่ากลัว พวกเขาไม่อาจจะโยนความรับผิดชอบเรื่องนี้ได้เมื่อมากับเสี่ยวซีไม่นานเสี่ยวซีก็รับรู้ได้ถึงนายพล เขายิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มที่น่ากลัว “ ไม่เลว มันมีนายพลอีกคน ”เมื่อพูดจบเสี่ยวซีก็เร่งความเร็วทันที ไม่นานก็ได้ปรากฏตัวตรงหน้านายพลคนนหั้น“ ด้านหน้าเป็นพื้นที่หวงห้าม หากเจ้าไม่อยากตายก็หันหลังกลับไปเสีย” นายพลเห็นเสี่ยวซีก็ได้ด่าออกมาโดยไม่สนฐานของเสี่ยวซีแม้แต่น้อยเสี่ยวซียักคิ้วและพูดขึ้นมา “ พวกเจ้าไม่เห็นราชามารึไง ? เจ้ายังไม่รีบคุกเข่าทำความเคารพอีก !”ทันทีที่ได้ยินแบบนั้นนายพลก็หงุดหงิดขึ้นมาทันที “ เจ้าหมานี่ ! หาที่ตาย !”