ตอนที่ 303

ตอนที่ 303 ต่อสู้ จางหยูมองไปที่กูเฉินด้วยสีหน้าเฉยเมย อันที่จริงแล้วเขารู้สึกผิดในใจ เขาพูดถึงเสินเซียว เห็นได้ชัดแล้วว่า เขาทำเกินไปและทำให้กูเฉินไม่พอใจ จนทำให้กูเฉินอยากจะลงมือ ขึ้นมา ในส่วนข้อมูลจากการมองทะลุ นี่คือความทรงจำที่กูเฉินไม่อยากจะ นึกถึง เมื่อเขาได้ยินชื่อของเสินเซียว กูเฉินก็หงุดหงิดขึ้นมาทันที ! บรรยากาศดูตึงเครียดขึ้นมา ตอนนั้นทุกคนรับรู้ว่าทุกอย่างผิดปกติไปจากเดิม ! “ชายคนนี้ต้องการจะฆ่าท่านเซียนรึ ?” หลินจื้อเป่ ยมองไปที่กูเฉิน ด้วยสายตาเย็นชา “เขาบ้ารึเปล่า ?” โหวเทียนหมางพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ข้าไม่เห็นระดับการบ่ม เพาะของเขา” แต่พวกเขายังมั่นใจในตัวจางหยู แม้ว่าเขาจะไม่เห็นระดับการบ่ม เพาะของกูเฉิน แต่พวกเขาก็ไม่คิดว่ากูเฉินจะเป็นคู่มือของจางหยูได้ “แม้แต่ข้าก็ไม่อาจที่จะเห็นระดับการบ่มเพาะของเขาได้” อู่ฉิงฉวน ส่ายหน้าและถอนหายใจออกมา “ไม่นานมานี้เจ้าสำนักบอกว่ามีคน ขอบเขตตุ้นซวนหลบซ่อนอยู่ในหมู่ผู้คน ตอนนี้ดูเหมือนว่าคน ๆ นั้นคือคนที่เจ้าสำนักพูดถึงอยู่ !” การปรากฏตัวของกูเฉิน อู่ฉิงฉวนไม่ได้แปลกใจ เพราะเขารู้ว่ามีคน ขอบเขตตุ้นซวนมาที่นี่ด้วย จากปากของจางหยูก่อนจะเริ่มการเปิด สอน คนของสำนักคังเฉียงเองก็ยังดูใจเย็นอย่างมาก พวกเขาก็แค่สงสัย “ท่านหมายความว่าท่านเซียนรู้อยู่แล้วรึว่ามีคนขอบเขตตุ้นซวนมา ด้วย ?” หลินจื้อเป่ ยถามขึ้นมา อู่ฉิงฉวนพยักหน้า “ใช่ เจ้าสำนักบอกมาแบบนั้น” คนในกลุ่มหลินจื้อเป่ ยหันไปมองคนของสำนักคังเฉียง คนของสำนัก คังเฉียงต่างก็พยักหน้า “ใช่ เจ้าสำนักบอกมาแบบนั้น” ตอนที่ได้ยินแบบนั้น คนฝั่งหลินจื้อเป่ ยก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ออกมาด้วยความทึ่ง สมกับเป็นท่านเซียน แม้แต่ตอนที่ยังไม่ได้เริ่มสอน ก็รู้สถานการณ์ ภายนอกสำนักคังเฉียง แม้แต่พวกขอบเขตตุ้นซวนก็ไม่อาจที่จะหลบ พ้นการรับรู้ของเขาได้ ! หากจางหยูได้ยินที่พวกนี้พูดคุยกัน เขาคงยิ้มกว้างกับเรื่องโกหกที่ กลายเป็นจริงขึ้นมา ผลลัพธ์ที่ออกมานี้คือการมีคนขอบเขตตุ้นซวน มาที่นี่จริง ๆ และยังเป็นขอบเขตตุ้นซวนขั้นสมบูรณ์อีกด้วย! ตอนนั้นผู้คนต่างก็ตะโกนออกมาด้วยความโกรธ “หยุดซะ! ความ แข็งแกร่งของท่านเซียนนั้น เจ้าไม่จำเป็นต้องยืนยัน ท่านเซียนไม่มี ทางหลอกพวกเรา แม้ว่าจะหลอกแต่เราก็เต็มใจ !” เมื่อเสียงสิ้นสุดลง มันก็มีบางคนตะโกนขึ้นต่อ “ใช่ เจ้าดูถูกท่าน เซียน ! ขอโทษซะ ขอโทษท่านเซียนเดี๋ยวนี้ ! !” “ขอโทษ ขอโทษ !”ด้วยการที่มีหลายคนเริ่มตะโกนออกมา ผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนก็เริ่มตะโกนกันตาม และมองไปที่กูเฉินราวกับว่ากูเฉินทำบางอย่างให้พวกเขาโกรธ หากกูเฉินไม่ขอโทษ พวกเขาก็คิดจะลงมือกับกูเฉินจริง ๆพวกเขาไม่เคยได้ยินชื่อกูเฉินมาก่อน มันเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะรู้ว่ากูเฉินคือราชาสัตว์อสูรในตำนาน แน่นอนแม้ว่าจะรู้ว่ากูเฉินคือราชาสัตว์อสูรในตำนาน แต่พวกเขาอาจจะไม่ได้ลดความคลุ้มคลั่งลงก็ได้ พวกเขาก็แค่กลัวเล็กน้อยทั้งด้านในและนอกเมืองมันมีผู้บ่มเพาะอยู่มากมาย เสียงของคน ๆเดียวอาจจะไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไร แต่เสียงของคนเกือบสิบล้านคนรวมกันแล้ว ก็มีพลังที่น่ากลัวแต่ต่อหน้าเสียงที่ดังสนั่นแบบนี้แล้ว กูเฉินกลับไม่ได้ตอบโต้เลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าเขาไม่ได้ยินเสียงเหล่านั้นเขาเงยหน้ามองจางหยูอย่างใจเย็น พร้อมด้วยสายตาอาฆาตในสายตาเขามีแค่จางหยูเท่านั้น คนที่เหลือนั้นไม่อยู่ในสายตาของเขา หากทำให้เขาโกรธ เขาก็ไม่รังเกียจที่จะฆ่าทุกคน !นี่ไม่ต้องพูดถึงคนหลายล้านในเมืองนี้ แม้ว่าจะมากกว่านี้สักสิบเท่าหรือร้อยเท่า เขาก็ไม่รังเกียจตลอดเวลาที่ผ่านมา สัตว์อสูรและมนุษย์ที่ตายไปด้วยน้ำมือเขานั้นเพิ่มขึ้นจนเป็นตัวเลขที่น่ากลัว หลังจากที่ฆ่าคนมานานจนได้ชื่อเสียงระดับนี้มา การจะฆ่าคนแค่ไม่กี่ล้านคน ทำไมเขาจะไม่กล้า ?“น่ารำคาญ !” บางทีเพราะหงุดหงิดกับเสียงของผู้คน กูเฉินจึงฮึดฮัดออกมาอย่างเย็นชา เสียงเขาดังสนั่นราวกับฟ้าผ่าจนทำให้ผู้คนถึงกับหูอื้อเสียงนี้ถือว่าเป็นการโจมตีก็ว่าได้ แม้ว่าจะมีแค่กูเฉินจะใช้พลังแค่เพียงเศษเสี้ยว แต่พลังมันก็ร้ายแรงไม่ได้ด้อยไปกว่าการโจมตีด้วยเสียง ยังไงซะแม้แต่พวกคนที่เชี่ยวชาญการโจมตีทางเสียงก็ใช่ว่าจะสามารถโจมตีคนทั้ง 10 ล้านคนพร้อมกันได้ทุกคนต่างก็มองไปที่กูเฉิน แค่เสียงเพียงอย่างเดียวก็เอาชนะเสียงของผู้คนเกือบสิบล้านคนได้ !โชคดีที่นี่เป็นแค่คำเตือน การโจมตีนี้ไม่ได้คร่าชีวิตของพวกเขาจางหยูมองไปที่กูเฉิน คลื่นเสียงนี้ไม่ได้ส่งผลต่อเขา มันถูกป้องกันเอาไว้โดยร่างทองคำของเขา“ยืนยันความแข็งแกร่งของข้า ?” จางหยูหัวเราะออกมาราวกับว่าได้ยินเรื่องตลกที่สุดในชีวิต “ท่านมีสิทธิจะยืนยันความแข็งแกร่งของข้ารึ ?”กูเฉินเงยหน้าขึ้นมาและยิ้มเยาะ “มีสิทธิ?”ในฐานะคนที่อยู่ขอบเขตตุ้นซวนและราชาสัตว์อสูร หากเขาไม่มีสิทธิแล้วใครกันที่จะมีสิทธิ ?เขามั่นใจอย่างมาก แม้ว่าเขาจะเกรงกลัวจางหยู แต่นั่นไม่ได้ส่งผลต่อความมั่นใจของเขา“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า …” จางหยูหัวเราะออกมา และมองไปที่กูเฉินราวกับว่า