ตอนที่ 302

ตอนที่ 302 ราชาสัตว์อสูร จางหยูเหม่อลอยอยู่สักพัก ก่อนที่ดวงตาจะเป็นประกายขึ้นมา ด้วยชื่อเสียงและการสร้างภาพของจางหยู รวมไปถึงปาฏิหาริย์ต่าง ๆ ทำให้ไม่มีใครที่ไม่รู้สึกเคารพและเลื่อมใสเขา ด้วยความแข็งแกร่งของจางหยูในตอนนี้ และทักษะหลอกลวง แม้แต่ พวกขอบเขตหลี่ซวนก็ยังเชื่อในคำพูดของเขา แต่ชายหนุ่มผู้นี้เหมือน จะไม่ได้รับผลกระทบเลยแม้แต่น้อย… แม้ว่าจะไม่ใช้การมองทะลุขั้นสูงเพื่อตรวจสอบข้อมูลของอีกฝ่าย แต่จางหยูก็รับรู้ได้อย่างชัดเจนว่ามัน “ผิดปกติ !” ดวงตาเขากระตุกเล็กน้อย เขาพยายามจะระงับอารมณ์ของตัวเอง เอาไว้ และใช้การมองทะลุขั้นสูงกับอีกฝ่าย ในพริบตาข้อมูลของชายหนุ่มก็ปรากฏขึ้นมาในหัวของจางหยู *** กูเฉิน (ราชาสัตว์อสูร) เพศ : ชาย อายุ : 8,970 ปี พรสวรรค์ทางกายภาพ : หมาป่าละโมบ (กระตุ้นแล้ว) อสูรกลืน สวรรค์ (กระตุ้นแล้ว), 6 ดาวขั้นสูง พรสวรรค์ในการรับรู้ : ไม่มี พรสวรรค์พิเศษ : คลั่งสังหาร (6 ดาว), กลืนสวรรค์ (5 ดาว) ขอบเขต : ตุ้นซวนขั้นสมบูรณ์ ทักษะ : คลั่งสังหารขั้น 5, กลืนสวรรค์ขั้น 5, เคลื่อนย้ายพริบตา สถานะ : แก่ชรา *** ราชาสัตว์อสูร ! เมื่อเห็นชื่อนี้จางหยูก็ต้องตะลึง เปลือกตาของเขาถึงกับกระตุกขึ้นมา แม้เขาจะไม่รู้ว่าราชาสัตว์อสูรทำอะไรได้บ้าง แต่เขาก็รู้ดีว่าราชา สัตว์อสูรผู้นี้น่ากลัว จนสัตว์อสูรทั่วไปเรียกขานเขาว่าราชาสัตว์อสูร แน่นอนจากข้อมูลที่ได้มานั้น จางหยูก็เริ่มมีลางสังหรณ์แย่ ๆ ขึ้นมา 8,970 ปี ! สัตว์ประหลาดเฒ่า ! นี่คือสัตว์ประหลาดตัวจริง ! “สัตว์อสูรขอบเขตตุ้นซวน !” จางหยูเคยได้ยินที่โอวเสินเฟิงบอกว่า ขอบเขตตุ้นซวนมีอายุได้มากกว่า 3,200 ปีและชายผู้นี้ก็ใช้อายุขัยนั้น จนเกินแล้ว สัตว์อสูรขอบเขตตุ้นซวนที่มีอายุกว่า 9,000 ปีแน่นอน ว่าต้องเป็นปิศาจที่แข็งแกร่ง เพราะสัตว์อสูรขอบเขตตุ้นซวนทั่วไป ไม่อาจจะมีอายุได้ถึง 9,000 ปีแบบนี้ จางหยูมองไปที่ข้อมูลที่เป็นสีม่วงแดงของกูเฉิน พร้อมกับครุ่นคิด พรสวรรค์เหล่านี้ล้วนแต่น่ากลัว ! จากพรสวรรค์ที่จางหยูเคยเห็นมา ไม่มีใครเทียบได้กับพรสวรรค์ของกูเฉินแม้แต่อันเดียวแม้แต่อัจฉริยะระดับ 6 ดาวอย่างเซียวเหยียน หนิวซิงไห่, เซี่ยเฟิงก็ยังแย่กว่ามาก !ส่วนที่น่ากลัวที่สุดคือ ชายคนนี้ถึงกับมีเคลื่อนย้ายพริบตา ที่จางหยูคิดว่าเป็นรางวัลพิเศษจากระบบ และมีเขาคนเดียวที่มี แต่ตอนนี้เขากลับเห็นว่ากูเฉินก็มีทักษะนั้นด้วย จากการมีทักษะนี้ก็ทำให้เห็นว่ากูเฉินนั้นแข็งแกร่งเพียงใด ไม่รู้ว่าความต่างของท่าเคลื่อนย้ายพริบตาที่กูเฉินกับจางหยูมีนั้นต่างกันยังไง ?เมื่อเห็นขอบเขตของกูเฉิน สมมติฐานที่จางหยูตั้งไว้ก็ได้รับการยืนยันสัตว์อสูรขอบเขตตุ้นซวน !กูเฉินผู้นี้คือสัตว์อสูรขอบเขตตุ้นซวน และที่น่ากลัวที่สุดคือเป็นขอบเขตตุ้นซวนขั้นสมบูรณ์ !ตามระบบการบ่มเพาะของทวีปป่าแล้ว ระดับการบ่มเพาะของกูเฉินผู้นี้อยู่จุดสูงสุดแล้ว ไม่มีใครเหนือกว่าเขาไปได้ แม้แต่พวกที่แข็งแกร่งในอดีต ก็ทำได้แค่แข็งแกร่งทัดเทียมกับชายคนนี้เท่านั้น“ขอบเขตตุ้นซวนขั้นสมบูรณ์ !” จางหยูรู้สึกว่าเลือดในตัวหยุดไหล“ขีดจำกัดของการบ่มเพาะ !”เขาไม่เคยเจอกับพวกขอบเขตตุ้นซวน แต่ตอนนี้อยู่ ๆ กับมีคนที่น่ากลัวซึ่งถึงขอบเขตตุ้นซวนขั้นสมบูรณ์โผล่มา มันเกินกว่าที่เขาจะคาดคิดถึงในที่สุดเขาก็เข้าใจความหมายของคำว่าราชาสัตว์อสูร ราชาสัตว์อสูรทั้งมวล !ต้องเป็นสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งและน่ากลัวที่สุดในทวีปป่ าเท่านั้นที่จะได้รับตำแหน่งนี้มา ในอีกความหมายคือกูเฉินอาจจะเป็นสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งที่สุดในทวีป หนึ่งในพวกตัวตนระดับสูงที่สุด ไม่ว่าจะเป็นสัตว์อสูรตัวไหนเมื่ออยู่ต่อหน้ากูเฉินแล้ว ก็ได้แต่ต้องยอมก้มหัวให้แม้แต่พวกสัตว์อสูรขอบเขตตุ้นซวนก็ตาม“การเปิดสอนของข้าถึงกับทำให้ราชาสัตว์อสูรสนใจ” จางหยูไม่รู้ว่าควรจะภูมิใจหรือขมขื่นดีเอาสั้น ๆ คือตอนนี้เขารู้สึกซับซ้อนเมื่อเห็นว่าจางหยูมองมา กูเฉินก็แปลกใจ “เจ้าสำนักแสดงสีหน้าแบบนี้มีอะไรรึ ? มีอะไรแปลกหรือไง ?”เขายังคงพูดอย่างมั่นใจ แม้ว่าเขาจะแปลกใจแต่เขาก็ยังแสดงท่าทีใจเย็นออกมา ราวกับว่าไม่มีอะไรในโลกที่ทำให้เขาสับสนได้ตอนนั้นสายตาของทุกคน ต่างก็พากันจับจ้องไปที่กูเฉินด้วยความสงสัยและไม่พอใจแม้ว่ากูเฉินจะพูดออกมาอย่างสุภาพ และไม่คิดจะทำให้ใครไม่พอใจแต่อารมณ์ของเขาก็ไม่ได้เป็นเหมือนกับผู้อื่น เขาทำตัวเฉยชา และมันก็ทำให้หลายคนไม่พอใจ ในมุมมองของพวกเขาแล้ว ผู้คนเมื่ออยู่ต่อหน้าเจ้าสำนักแล้วก็น่าจะแสดงความเคารพออกมา ไม่ใช่เฉยชา