ตอนที่ 306

ตอนที่ 306 ดูหมิ่น กูเฉินสูดหายใจเข้าลึก ๆ และแสดงสีหน้าเย็นชาออกมา “อยากให้ข้า ช่วยหาของในเขตหวงห้ามงั้นรึ? เป็นไปไม่ได้ !” ในทวีปป่ านั้นมีเขตหวงห้ามอยู่สามแห่ง โพรงหมื่นปีศาจทางตะวันออก, หุบเขาเทพอสูรทางใต้ และเกาะมรณะในทะเล ทั้งสามที่นี้คือพื้นที่ หวงห้ามสำหรับสิ่งมีชีวิต และสิ่งมีชีวิตที่ก้าวเข้าไปด้านในก็ไม่เคยมี ใครกลับออกมาได้ แม้แต่พวกขอบเขตตุ้นซวนขั้นสมบูรณ์ เมื่อเข้า ไปแล้ว ก็ไม่สามารถกลับออกมาได้ เขตต้องห้ามทั้งสามแห่งคงอยู่มานาน ไม่มีใครรู้ว่ามันมีมาตั้งแต่ ตอนไหน สถานที่โบราณที่แฝงไปด้วยอันตราย ! นี่คือสิ่งที่ทุกคนจำได้เกี่ยวกับเขตต้องห้ามทั้งสาม ! อีกอย่างแล้ว ผู้คนก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขตหวงห้ามทั้งสามเลย “เมื่อเข้าไปในเขตหวงห้าม เจ้าก็จะตาย แม้ว่าข้าจะมีระดับสูงสุดแต่ ก็ยังไม่ใช่ข้อยกเว้น” กูเฉินส่ายหน้า “ตั้งแต่โบราณแล้ว ไม่มีใคร ออกมาจากเขตหวงห้ามทั้งสามได้ ผู้แข็งแกร่งนับไม่ถ้วนต่างก็ต้อง ตายลงเพื่อพิสูจน์เรื่องนี้ ข้าไม่อาจตกลงไปตายกับเจ้าได้ !” ในฐานะหนึ่งในคนที่แข็งแกร่งที่สุดในทวีป กูเฉินไม่ได้ขาดความ มั่นใจ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับเขตต้องห้ามทั้งสาม เขาก็ยังต้องหวาดกลัว ขึ้นมา ไม่ใช่แค่กูเฉินเท่านั้น แต่พวกระดับสูงเองก็รู้สึกแบบนั้นเช่นเดียวกัน พวกเขาไม่กล้าเข้าใกล้ที่นั่น แม้ว่าจะขึ้นมาถึงขีดจำกัดของการบ่มเพาะ และเป็นหนึ่งในผู้ที่แข็งแกร่ง ที่สุดในทวีป แต่กูเฉินก็ยังรู้สึกว่าเขตต้องห้ามทั้งสามแห่งนั้น ก็ยัง อันตรายมากอยู่ดี แค่นึกถึงก็ยังทำให้เขาใจสั่นได้ “ข้ายอมรับว่าเจ้าแข็งแกร่งมาก บางทีข้าคงไม่ใช่คู่มือของเจ้า แต่ข้า ยอมสู้กับเจ้าดีกว่า ไม่มีทางที่ข้าจะรับปากเจ้า !” กูเฉินเงยหน้ามอง จางหยู เมื่อได้ยินแบบนั้น หัวใจของจางหยูก็เต้นรัว เขาไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้ ในฐานะหนึ่งในคนที่แข็งแกร่งที่สุดใน ทวีป กูเฉินกลับหวาดกลัวเขตหวงห้าม กูเฉินที่คิดว่าเขาแข็งแกร่ง ถึงกับยอมสู้กับเขาดีกว่าจะเข้าไปยังเขตต้องห้ามนั่น ในที่แบบนั้นมีอันตรายแบบไหนอยู่กัน กระทั่งพวกระดับสูงของทวีปก็ยังไม่กล้าที่จะเข้าไป ?“ไม่คิดเลยว่าทวีปป่ าจะมีที่ที่อันตรายแบบนั้นอยู่” จางหยูตกตะลึงและสงสัยขึ้นมา “ข้าไม่รู้ว่าที่นั่นมันเป็นยังไง ?”ต้องรู้ก่อนว่ากูเฉินคือระดับสูงสุดของทวีป และคนแบบนั้นก็ยังไม่กล้าเข้าไปจางหยูเงียบไป เขาไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไรออกมา“สุดท้ายหากเจ้าไม่สู้ งั้นข้าก็จะกลับ” กูเฉินมองไปที่จางหยู ความแข็งแกร่งของจางหยูทำให้เขากดดัน หากไม่มีการต่อสู้คงจะดีที่สุดในเวลาเดียวกันเขาก็ระวังตัวเมื่ออยู่ต่อหน้าจางหยู เขาเคยพบเจอกับการดูหมิ่นมาก่อน เขาเกลียดและกลัวพวกนักฝึกสัตว์อสูรเมื่อเห็นว่าจางหยูนิ่งไม่พูดอะไรออกมา ร่างของกูเฉินก็ออกจากที่นั่นทันทีแต่ตอนที่เขาเพิ่งจะบินออกไป ร่างของจางหยูกลับปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขา และขวางทางเขาเอาไว้“มาถึงที่นี่ทั้งที ทำไมต้องรีบกลับด้วย?” จางหยูยิ้มออกมา “ท่านไม่อยากไปเขตหวงห้าม ข้าก็จะไม่บังคับท่าน แต่การที่ชั้นเรียนสัตว์อสูรขาดอาจารย์จะเอายังไง ? ลองคิดดู” มันยากที่จะเปิดภารกิจออกมาจางหยูยังอยากให้อีกฝ่ายอยู่ต่อ ยังไงซะราชาสัตว์อสูรในตำนานก็ใช่ว่าจะหากันได้ง่าย ๆ หากพลาดโอกาสนี้ไปก็ไม่รู้ว่าต้องรออีกนานแค่ไหนหากเวลาที่กำหนดไว้หมดลง แม้ว่าจางหยูจะรับกูเฉินเข้าสำนักคังเฉียงได้ แต่เขาก็จะไม่ได้รางวัลจากภารกิจ“ไม่” กูเฉินปฏิเสธโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อยจางหยูนั้นลึกลับ ความแข็งแกร่งของเขาและตัวตนในฐานะนักฝึกสัตว์อสูรนั้นน่ากลัว กูเฉินไม่อาจจะซ่อนตัวจากอีกฝ่ายได้ แล้วแบบนั้นเขาจะตกลงเข้าร่วมกับสำนักคังเฉียงได้ยังไง ?เมื่อได้ยินแบบนั้นจางหยูก็คิ้วขมวด เขาถามด้วยท่าทีอึดอัดใจ “ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าท่านคิดยังไง ? ท่านสบายใจได้ ข้ารับรองได้ว่าข้าจะไม่ทำอะไรกับท่าน หากท่านไม่เชื่อ ข้าสาบานกับพระเจ้าก็ได้”กูเฉินฮึดฮัดออกมา “สาบาน ? หากเจ้าสาบาน มันคงไม่ทำให้หลายคนต้องตาย !”“งั้นข้าต้องทำยังไงถึงจะทำให้ท่านเชื่อว่าข้าไม่คิดจะทำร้ายท่าน?”