ตอนที่ 307

ตอนที่ 307 หมดทางเลือก “แม้ว่าข้าจะแข็งแกร่งเหนือมันมาหลายร้อยปี ก้าวถึงขอบเขตตุ้นซวน และกลายเป็นตัวตนระดับสูงสุดของทวีป แต่สัญญาสัตว์เลี้ยงบัดซบ นั่นมันน่ากลัวเกินไป แม้ว่าข้าจะขึ้นถึงขอบเขตตุ้นซวน แต่ก็ไม่อาจจะ ต้านทานได้ ข้าไม่กล้าเปิดเผยความแข็งแกร่งของตัวเองต่อหน้ามัน” “มันชอบสัตว์เลี้ยงและบังคับให้ข้าเป็นหมา แต่ข้าคือลูกหลานของ หมาป่าและสัตว์อสูรกลืนสวรรค์!” “ข้าคือตัวตนที่สูงส่งในโลกนี้ คือสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิ !” “แม้แต่เผ่ามังกรก็ไม่กล้าจะบอกว่ามีสายเลือดสูงส่งกว่าข้า !” “แต่มันกลับให้ข้าเป็นหมา มันใช้มือสกปรกนั่นแตะต้องข้าทุกวัน !” “บังอาจนัก !” “ข้าฝันอยากจะฆ่ามัน แต่พลังของสัญญาสัตว์เลี้ยงนั้นรุนแรงมาก แม้ว่าข้าจะแข็งแกร่งกว่ามัน และสามารถฆ่ามันได้อย่างง่ายดาย แต่ สำหรับมัน แค่คิดก็สามารถปลิดวิญญาณของข้าได้แล้ว !” สีหน้าของกูเฉินบิดเบี้ยว แสดงให้เห็นว่าเขาโกรธแค้นแค่ไหน เขาพยายามที่จะลืมช่วงเวลาที่เลวร้ายนั่น แต่ยิ่งอยากที่จะลืมเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งจดจำมันได้ดีเท่านั้น และสุดท้ายมันก็ได้กลายเป็นเงาที่ตาม หลอกหลอนเขา สักพักกูเฉินก็ใจเย็นขึ้นมาเล็กน้อย เขาฮึดฮัดออกมา “ข้าหวังเสมอว่า มันจะตาย แต่แม้ว่าความแข็งแกร่งของมันจะไม่ได้สูงนัก แต่มันก็ ระวังตัวอย่างมาก มันไม่กล้าหาเรื่องคนที่แข็งแกร่งกว่า สุดท้ายวัน หนึ่งมันก็พบกับสัตว์อสูรที่งดงามและต้องการให้สัตว์อสูรตัวนั้น เป็นทาส แต่มันไม่คิดว่าจะไปหาเรื่องสัตว์อสูรขอบเขตตุ้นซวนเข้า ฮ่าฮ่า มันคงคิดไม่ถึงว่าสัตว์อสูรที่งดงามนั่น กลับเป็นลูกหลานของ สัตว์อสูรขอบเขตตุ้นซวน และที่สำคัญที่สุดคือสัตว์อสูรที่งดงามนั่น คือสัตว์อสูรที่ข้าหามาเอง” “ทุกอย่างเป็นตามที่คาดเอาไว้ มันอ่อนแอจนแค่โดนสัตว์อสูรขอบเขต ตุ้นซวนตบก็ตายแล้ว” “หลายร้อยปี ฮ่าฮ่า ข้าต้องโดนดูถูกมาหลายร้อยปี และสุดท้ายข้าก็ หลุดมันมาได้ !” “อิสระ !” กูเฉินหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง แต่ดวงตาเขากลับมีน้ำตาไหล ออกมา มันคือน้ำตาแห่งความเจ็บปวดจากการที่โดนเหยียดหยาม จางหยูได้ยินเรื่องเล่าที่เศร้าแบบนั้น ก็รู้ว่ากูเฉินนั้นเกลียดเสินเซียว แต่ไม่คิดว่ามันจะมีเรื่องที่หนักหนาแบบนี้เกิดขึ้น ไม่แปลกใจเลยว่า ทำไมตอนที่กูเฉินได้ยินชื่อของเสินเซียว เขาถึงได้โกรธแบบนี้ “หากเสินเซียวรู้ว่าหมาที่เขาเคยใช้เป็นสัตว์เลี้ยง ได้กลายเป็นราชา สัตว์อสูร ข้าไม่รู้ว่าเขาจะคิดยังไง ?” จางหยูคิดในใจกูเฉินเหมือนไม่ได้สนใจจางหยู และจมอยู่กับความทรงจำแล้วพูดกับตัวเอง “เมื่อได้อิสระกลับมา ข้าสาบานว่าชีวิตนี้ต้องเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก และทุกคนจะต้องเทิดทูนข้า ! จะต้องไม่มีใครในโลกนี้ที่กล้าทำให้ข้าเป็นทาสอีก !”“ใช้เวลาถึง 800 ปีที่ยากลำบาก กว่าข้าจะก้าวมาถึงขอบเขตตุ้นซวนขั้นสมบูรณ์ได้ !”“เจ้ารู้หรือไม่ว่า สิ่งแรกที่ข้าก้าวขึ้นมาถึงขอบเขตนี้นั้น ข้าทำอะไร?”กูเฉินมองไปที่จางหยูจางหยูเงียบไปไม่เปิดปากพูดออกมากูเฉินแสดงรอยยิ้มโหดร้ายออกมา และพูดด้วยน้ำเสียงแค้นเคือง“หลังจากที่ก้าวขึ้นมาถึงขอบเขตตุ้นซวนได้ ข้าได้บุกเข้ามายังโลกมนุษย์ และฆ่านักฝึกสัตว์อสูร ! นักฝึกสัตว์อสูรในเขตเหนือและที่อื่น ๆ ต่างก็ถูกข้าฆ่า ใครก็ตามที่ทำให้ข้ารู้สึกกลัว แม้แต่พวกที่อยู่ในสมาคมที่เขตกลางก็โดนข้าสังหารจนแทบไม่เหลือใครที่จะสืบทอดความรู้จากมันได้ !”พลังของตัวตนระดับสูงนี่น่ากลัวจริง ๆ แค่คน ๆ เดียวกลับมีพลังน่ากลัวยิ่งกว่ากองกำลังใหญ่ ๆ !“แค่ปีเดียว ข้าได้ออกไปฆ่าถึง 3 ครั้งจนทำให้จำนวนนักฝึกสัตว์อสูรลดลงไปถึง 90% ! พวกที่เหลือได้แต่ซ่อนตัวไม่กล้าโผล่หัวออกมา….”แค่ปีเดียว ชื่อเสียงของกูเฉินในฐานะราชาสัตว์อสูรในหมู่สัตว์อสูรก็ทำให้เขาโด่งดังไปทั่วทวีปโชคร้ายก่อนที่เขาจะได้ฆ่านักฝึกสัตว์อสูรทั้งหมด พฤติกรรมของเขาก็ทำให้พวกระดับสูงของมนุษย์โกรธเอา“ตอนที่ข้ากำลังจะไปที่สมาคมนักฝึกสัตว์อสูรที่สุดท้าย เพื่อฆ่านักฝึกสัตว์อสูร พวกระดับสูงของมนุษย์อย่างเป้ยหลง ก็ได้ปรากฏตัวขึ้นมาและสู้กับข้า” กูเฉินพูดขึ้น“การต่อสู้นั่นเราทั้งสองต่างก็บาดเจ็บ แน่นอนว่าข้าบาดเจ็บหนักกว่าเขา” ตอนนั้นกูเฉินเพิ่งจะก้าวเข้าสู่โลกระดับสูงสุด แต่เป้ยหลงก้าวไปถึงระดับนั้นมานานแล้ว เป็นธรรมดาที่มันจะมีความต่างกันอยู่เรื่องนี้กูเฉินไม่ได้โกหก “แม้ว่าข้าจะบาดเจ็บหนักกว่าเขา แต่การที่เขาจะฆ่าข้าได้นั้นก็เป็นไปไม่ได้ ในตอนที่สิ้นหวัง เขาขู่ข้าด้วยเผ่าสัตว์อสูรทั้งหมดว่า หากข้าไม่หยุดฆ่าพวกนักฝึกสัตว์อสูร เขาจะเริ่มทำการฆ่าสัตว์อสูร ! ข้ารู้ว่าเขาแข็งแกร่งกว่าข้า หากเขาต้องการจะทำแบบนั้นจริง ๆ ข้าก็ไม่อาจจะหยุดเขาได้ !”กูเฉินสูดหายใจเข้าลึก ๆ และพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “สุดท้ายข้าก็รับปากเขาว่า จะปล่อยพวกนักฝึกสัตว์อสูรที่เหลือไป เพื่อให้เขาไม่ต้องมายุ่งกับพวกสัตว์อสูร !”การที่ทั้งสองได้ตกลงกันได้ลงตัวนี้ ทำให้ทวีปกลับคืนสู่ความสงบ