ตอนที่ 314

ตอนที่ 314 กงล้อชีวิต ไม่นานกลุ่มของหลินจื้อเป่ ยก็ตามอู่ฉิงฉวนเข้ามาในสำนัก หลังจาก ที่ได้รับอนุญาตจากจางหยูแล้ว พวกเขาก็เข้าไปในบ้านพักเล็ก ๆ ของจางหยู “ท่านอู่คงบอกพวกท่านแล้วใช่หรือไม่?” จางหยูพูดด้วยสีหน้าเฉยเมย “ผู้อาวุโสอู่ได้บอกพวกเราแล้ว” โหวเทียนหมางตอบกลับ จางหยูพยักหน้าและพูดขึ้นมา “พวกท่านอยากเข้าร่วมสำนักคังเฉียง งั้นรึ ? ต้องรู้ก่อนว่าหากพวกท่านบ่มเพาะไม่ถึงขอบเขตตุ้นซวนหรือ ระดับอาชีพไม่ถึง 6 ดาว ท่านก็ไม่มีทางที่จะขึ้นเป็นอาจารย์อย่างเป็น ทางการได้ บางทีท่านอาจจะเป็นได้แค่ผู้ช่วยไปตลอดชีวิต ถึงจะเป็น เช่นนั้น แต่พวกท่านยังจะเต็มใจอยู่อีกรึ ?” โหวเทียนหมาง,หลินจื้อเป่ ยและคนอื่น ๆ ต่างก็มองหน้ากัน ก่อนจะ ตอบกลับด้วยความเคารพ “ข้าเต็มใจ !” แทบจะพร้อมกันนั้น จางหยูก็สะบัดมือก่อนที่สัญญานภาจะปรากฏ ออกมา “ลงนามของพวกท่านลงไปซะ หลังจากนี้จะถือว่าพวกท่าน เข้าร่วมสำนักคังเฉียง !” หลินจื้อเป่ ยและคนอื่น ๆ พากันลงชื่อลงไป จนคนสุดท้ายลงชื่อเสร็จ จางหยูก็โบกมือก่อนที่สัญญาจะเปลี่ยนเป็นแสงสีขาวแล้วหายไป “ยินดีด้วยกับการเข้าร่วมสำนักคังเฉียง !” จางหยูอดกลั้นความตื่นเต้น ไว้ในใจ และยิ้มออกมาเพียงเล็กน้อย หลินจื้อเป่ ย,โหวเทียนหมางและคนอื่น ๆ พูดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น “ขอบคุณท่านเซียน !” “เนื่องจากพวกท่านเข้าร่วมสำนักคังเฉียงแล้ว พวกท่านควรเรียกข้า ว่าเจ้าสำนัก !” “ได้ เจ้าสำนัก !” โหวเทียนหมางรีบเปลี่ยนคำพูดทันที เมื่อเห็นท่าทีเคารพจากคนเหล่านั้นจางหยูก็รู้สึกถึงความสำเร็จ หก เดือนก่อน พวกขอบเขตตันซวนสามารถสังหารเขาได้ง่าย ๆ แต่ ตอนนี้พวกขอบเขตหลี่ซวนกลับนอบน้อมต่อเขา นี่เป็นความก้าวหน้า ขนาดไหนกัน ? จางหยูพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย “ต่อไปข้าจะแต่งตั้งตำแหน่ง ของพวกท่าน” ทุกคนต่างก็พากันกลั้นหายใจ “โหวเทียนหมางรับผิดชอบช่วยที่ครัว” “สำหรับคนที่เหลือ เนื่องจากสำนักคังเฉียงมีแค่ชั้นเรียนสัตว์อสูรกับ ศิษย์มนุษย์ ดังนั้นจึงไม่ได้มีตำแหน่งอะไรว่างนัก ตอนนี้พวกท่านคง เป็นได้แค่ผู้ช่วยสอน” “หลังจากนี้สำนักคังเฉียงจะเป็นสำนักใหญ่ หลินจื้อเป่ ยจะทำหน้าที่ ผู้ช่วยสอนหลักสูตรทั่วไป หวงฟู่เชิงจื้อเป็นผู้ช่วยสอนเรื่องปรุงยา หนิงไท่ชูเป็นผู้ช่วยสอนเรื่องการหลอม เฟิงซวนเป็นผู้ช่วยสอนเรื่อง ค่ายกล อู่ซูหยางเป็นผู้ช่วยสอนฝึกสัตว์อสูร เฉินโม่เป็นผู้ช่วยสอน เรื่องทักษะภาพลวงตา โหยวฉวนเป็นผู้ช่วยสอนเรื่องดนตรี” นักปรุงยา, นักหลอม, ค่ายกล, ฝึกสัตว์อสูร, ภาพลวงตา คำสาป กาย วิภาค ดนตรี อาหาร สิ่งเหล่านี้คือ 9 อาชีพพิเศษของทวีปป่ าแห่งนี้! นักปรุงยา, นักหลอม, นักวางค่ายกล คือสามอาชีพที่ได้รับความเคารพมากกว่า !นักฝึกสัตว์อสูร, ผู้ใช้ภาพลวงตาและดนตรี มันคือสายอาชีพที่ด้อยลงมา อาหาร, กายวิภาคและคำสาป คือสายอาชีพที่ต่ำลงมาอีกอาชีพพิเศษทั้งเก้า ไม่ได้มีจุดแข็งจุดอ่อนแบบเห็นได้ชัด อย่างคำสาปแม้ว่าจะเป็นสายอาชีพพิเศษที่อยู่ระดับต่ำ แต่แน่นอนว่าแม้แต่พวกสายอาชีพพิเศษในระดับสูง ๆ ก็ยังกลัวผู้ใช้คำสาปที่แข็งแกร่ง กระทั่งพวกขอบเขตตุ้นซวนก็ไม่กล้าที่จะไปหาเรื่องคนแบบนั้น ไม่งั้นแล้วบางทีอาจจะไม่ใช่แค่โชคร้าย แม้แต่รุ่นลูกหลานอาจจะได้รับผลกระทบไปด้วยปรมาจารย์กำหนดอาหาร 6 ดาวก็เช่นกัน แม้ว่าจะไม่ได้ดีเท่ากับปรมาจารย์ปรุงยา 6 ดาว แต่ก็ถือว่ามีอำนาจมากกว่าปรมาจารย์ปรุงยาระดับ 5 ดาวสายอาชีพไม่มีอะไรแข็งแกร่งหรืออ่อนแอกว่ากัน มนุษย์นั้นแตกต่างกัน พรสวรรค์ก็ไม่เหมือนกัน และความสำเร็จที่ต่างกันก็จะนำไปสู่สถานะที่ต่างกัน !ตราบใดที่มีพรสวรรค์และความขยัน แม้ว่าจะอยู่ในสายอาชีพระดับต่ำ แต่เมื่อขึ้นไปถึงระดับ 6 ดาวได้ พวกเขาก็จะถือว่าทัดเทียมกับสายอาชีพอื่น ๆ ได้อยู่ !“พวกท่านมีความคิดเห็นยังไงกับการจัดการของข้า?” จางหยูมองไปยังพวกขอบเขตหลี่สวนทั้ง 8 คนความคิดเห็น ?พวกเขาจะกล้าแสดงความเห็นได้ยังไงแค่ได้เข้าร่วมสำนักคังเฉียงและรับหน้าที่ผู้ช่วยสอน พวกเขาก็รู้สึกพอใจแล้ว แล้วอย่างนี้เขาจะไปขออะไรได้อีก ?“เจ้าสำนักช่างปราดเปรื่อง!” หลินจื้อเป่ ยโค้งให้และพูดขึ้นมาอย่างสุภาพจางหยูพูดด้วยท่าทีเฉยเมย “เมื่อไม่มีความเห็นใด ๆ งั้นพวกท่านก็ไปหาอาจารย์โอว เขาจะดูแลเรื่องราวต่าง ๆ ให้พวกท่านเอง”….ในเสี้ยวพริบตาท้องฟ้าก็มืดลง ลมหนาวเริ่มพัดผ่าน ความอบอุ่นในผืนดินเริ่มหายไปช้า ๆแม้ว่าการเปิดสอนจะจบลงแล้ว แต่เมืองทะเลทรายก็ยังคงมีชีวิตชีวาถนนทุกเส้นเต็มไปด้วยเสียงพูดคุย ผู้บ่มเพาะทุกคนต่างก็กลายเป็นสาวกของจางหยู ระหว่างที่พูดคุยกันนั้นพวกเขาพากันชื่นชมและยกย่องจางหยูผู้บ่มเพาะทุกคนที่ได้รับฟังการสอนต่างก็ยังไม่รู้สึกพอใจ แม้แต่พวกที่ถือว่าโชคร้ายซึ่งทะลวงผ่านไม่ได้ก็ยังก้าวหน้าขึ้นมาอย่างมากผู้คนพูดถึงสำนักคังเฉียงด้วยความตื่นเต้น พวกเขาพูดถึงเซียนและการเปิดสอนสาธารณะ ซึ่งกินเวลาอยู่นานกว่าที่พวกเขาจะสงบกันได้ในบ้านแห่งหนึ่ง โจวถิงและเฉาซย๋งนั่งอยู่ในบ้านด้วยสีหน้าจริงจัง“เสี่ยวเฉา เจ้ารับรู้ได้ถึงกงล้อชีวิตรึไม่ ?” โจวถิงถามด้วยสีหน้าจริงจังเฉาซย๋งส่ายหน้าและพูดด้วยรอยยิ้มขมขื่น “ผู้น้อยลองมาหลายรอบแล้ว ทุกวิธีต่างก็ถูกเอามาใช้หมด แต่ข้าก็ไม่อาจจะรับรู้ได้ถึงกงล้อ