ตอนที่ 321

ตอนที่ 321 ทางข้างหน้า จางหยูโบกมือและมองไปที่โอวเสินเฟิง “อาจารย์โอว ท่านพูดอีก รอบสิ” เขาเข้าใจว่าโอวเสินเฟิงต้องรู้บางอย่าง ไม่งั้นคงไม่มีทางที่จะพูด ขึ้นมาโดยไร้เหตุผล “เจ้าสำนัก ข้าผิดไปแล้ว ในอนาคตข้าจะไม่ถามเรื่องนี้อีก” โอวเสิน เฟิงเข้าใจผิด เขากลัวยิ่งกว่าเดิม ร่างวิญญาณของเขาถึงกับสั่นไหว เล็กน้อย จางหยูตอนนี้ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “ไม่ต้องกังวลไป ข้า ไม่ได้โกรธเจ้า แต่ข้าแค่ไม่เข้าใจคำพูดของท่านเมื่อครู่นี้เท่านั้น” เมื่อได้ยินแบบนั้นโอวเสินเฟิงก็ใจเย็นลง เขาได้ถามกลับมาอย่างไม่ แน่ใจ “เจ้าสำนัก ท่านไม่โกรธจริง ๆ รึ ?” จางหยูพูดด้วยท่าทีประชดประชัน “ทำไม ท่านคิดว่าข้าเป็นคนใจแคบ หรือยังไงกัน ?” โอวเสินเฟิงได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มออกมา “แน่นอนว่าไม่” “เช่นนั้นก็อย่าคิดมาก” จางหยูส่ายหน้าและพูดต่อ “โอ้ เลิกพูดไร้สาระ ก่อน เมื่อครู่ท่านว่ายังไงนะ ? ท่านพูดอีกรอบได้หรือไม่ ?” โอวเสินเฟิงเมื่อเห็นว่าจางหยูไม่ได้โกรธจริง ๆ เขาจึงรวบรวมความ กล้าพูดขึ้นมา “เจ้าสำนัก ข้าเพิ่งพูดไปว่าท่านได้บ่มเพาะกฎธาตุไม้ จนถึงระดับที่น่าเหลือเชื่อ จนสามารถที่จะควบคุมมันได้ นี่มันคือ ระดับไหนของกฎกัน? เท่าที่ข้ารู้มาผู้บ่มเพาะจะทำได้เพียงยืมพลัง ของโลกตามความเข้าใจของตนเอง แม้แต่พวกระดับสูงก็ไม่ใช่ ข้อยกเว้น แต่ท่านกลับควบคุมมันได้อย่างตามใจ ดังนั้นข้าจึงสงสัย ว่าท่านอยู่ในระดับไหนกันของการเข้าใจกฎ ?” หลังจากนั้นโอวเสินเฟิงก็อธิบายต่อ “ข้าแค่สงสัย ข้าไม่ได้สนใจจะรู้ ถึงความแข็งแกร่งของเจ้าสำนักเลย “ ครั้งนี้โอวเสินเฟิงอธิบายทุกอย่างออกมาอย่างชัดเจนและจางหยูก็ เข้าใจได้ทันที สายตาเขาดูแปลกไป “ท่านหมายความว่าข้าเข้าใจกฎธาตุไม้แล้วรึ ? และอยู่ในระดับที่สูงกว่าพวกระดับสูงคนอื่นรึ ?” เนื่องจากเขารู้จักตัวเองดีว่า ยังไม่ได้อัดแน่นแกนกฎธาตุไม้ขึ้นมา แล้วเขาจะไปเข้าใจกฎไม้ได้ยังไง นี่ไม่ต้องนับการไปเทียบกับพวก ระดับสูงคนอื่นเลย เมื่อเห็นสีหน้าประหลาดของจางหยูโอวเสินเฟิงก็ดูไม่มั่นใจ “เจ้า สำนัก ข้าเดาผิดไปงั้นรึ ?” “กฎธาตุไม้…” จางหยูเผยรอยยิ้มลึกลับออกมา “ท่านคิดว่าข้าบ่ม เพาะกฎธาตุไม้จนไปถึงระดับที่น่าเหลือเชื่อ งั้น…ดูนี่อีกครั้ง” ตอนที่พูดนั้น กฎธาตุไฟในอาณาเขตของเขาก็กลับมาอัดแน่นในฝ่า มือของจางหยูมันเป็นลูกบอลไฟราวกับลาวา ที่แผ่ความร้อนออกมาทำให้อากาศโดยรอบบิดเบี้ยวไปเพราะความร้อนรูม่านตาของโอวเสินเฟิงหดเล็กด้วยความตะลึง “นี่มัน….”“ท่านลองดูว่านี่คืออะไร ?” จางหยูพูดขึ้นอย่างใจเย็น“เจ้า…เจ้าสำนักไม่ใช่แค่บ่มเพาะกฎธาตุไม้ แต่รวมไปถึงธาตุไฟด้วยความเข้าใจต่อกฎธาตุไฟของเจ้าสำนักไม่ได้ด้อยไปกว่ากฎธาตุไม้เลย !” โอวเสินเฟิงพูดออกมาด้วยเสียงที่แหบแห้ง ความตะลึงนี้มีแต่ผู้บ่มเพาะกฎเท่านั้นที่จะเข้าใจได้ คนทั้งโลกเองก็คงจะต้องตะลึงเช่นกัน ตั้งแต่อดีตจนมาถึงตอนนี้ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น จางหยูนั้นได้แหกกฎที่เคยตั้งกันมาลูกบอลไฟนี้มีความร้อนสูง แม้จะอยู่ห่าง แต่โอวเสินเฟิงก็ยังรับรู้ได้ถึงความร้อนราวกับวิญญาณกำลังโดนเผาไหม้ มันทำให้เขารู้สึกเจ็บปวด หากผ่านไปนานกว่านี้เขาคงรู้สึกว่าเขาโดนเผาจริง ๆ“เจ้าสำนัก หยุดก่อน ได้โปรดหยุดก่อน” โอวเสินเฟิงไม่กล้าทนต่อและได้แต่อ้อนวอนออกมาจางหยูตกใจ เขารีบสลายหลิงชี่ธาตุไฟในมือทิ้งทันที เขาไม่คิดว่าลูกบอลหลิงชี่ธาตุไฟจะมีพลังที่น่ากลัวแบบนี้ และโอวเสินเฟิงก็ยังอยู่ขอบเขตหลิงซวนด้วย แต่กลับถูกลูกบอลธาตุไฟนี้ทำให้วิญญาณของโอวเสินเฟิงเสียหายมันแปลกที่จางหยูไม่ได้รู้สึกอะไรเลย เขาไม่ได้รู้สึกถึงความร้อนเลยแม้แต่น้อย มันเหมือนกับลูกบอลธรรมดา หากไม่ใช่เพราะท่าทีของโอวเสินเฟิงเป็นของจริง จางหยูคงคิดว่าโอวเสินเฟิงคงแสร้งทำ“นี่แค่อัดแน่นหลิงชี่ธาตุไฟ มันก็มีพลังที่ร้ายแรงแบบนี้ได้ยังไง?”จางหยูแปลกใจ เขารู้สึกว่าเขามองข้ามอะไรบางอย่างไปเมื่อเห็นว่าโอวเสินเฟิงแสดงสีหน้าบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวดจางหยูก็ขอโทษออกมา “ขอโทษด้วย อาจารย์โอว ข้าประมาทไป ข้าทำให้ท่านบาดเจ็บ…” แน่นอนเขาคงไม่บอกว่า เขาไม่รู้ว่าการอัดแน่นหลิงชี่ธาตุไฟจะมีพลังที่รุนแรงแบบนี้เขาคิดว่ามันเป็นแค่ลูกไฟธรรมดา “ข้าไม่คิดว่าด้วยความแข็งแกร่งที่ท่านมี ท่านจะรับพลังของบอลธาตุไฟไม่ได้…”ขนาดอยู่ห่างแบบนี้ก็ยังทำให้โอวเสินเฟิงบาดเจ็บแบบนี้ได้ หากมันโดนเข้าจัง ๆ ล่ะ ?ดูเหมือนว่าจางหยูไม่ได้ตั้งใจจนทำให้โอวเสินเฟิงบาดเจ็บตอนนี้วิญญาณเขาอ่อนแออย่างมาก แม้ว่าความแข็งแกร่งจะอยู่ขอบเขตหลิงซวน แต่มันก็อ่อนแอกว่าเดิม 20-30%เมื่อได้ยินคำขอโทษจากจางหยูโอวเสินเฟิงก็ยิ้มออกมา เขาไม่มีความกล้าพอที่จะไปเอาเรื่องกับจางหยู“หากต้องโทษก็คงต้องโทษข้าที่อ่อนแอเกินไป” โอวเสินเฟิงถึงกับ