ตอนที่ 326

ตอนที่ 326 เฉินกูผู้ยิ่งใหญ่ ไป่หลิง มังกรแดงและอินทรีย์ปีกฟ้าต่างก็พากันยกย่องเฉินกู นอกจาก ตัวตนสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิแล้ว ความอดทนที่ต้องปกปิ ดพลังของตัวเอง เป็นร้อยปี ก็ทำให้พวกเขาเคารพได้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น เฉินกูก็ยังเป็นถึงสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิ ! สัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ินั้นสูงส่งกว่าสัตว์อสูรทั่วไป เป็นธรรมดาที่จะต้อง เจ็บปวดกับการดูหมิ่นแบบนี้มากกว่า ! “จิตใจของท่านเฉินกูผู้นี้ คู่ควรที่สัตว์อสูรจะเอาเป็นแบบอย่าง!” ไป่หลิงชื่นชม มังกรแดงและอินทรีย์ปีกฟ้าต่างก็พยักหน้า “สายเลือดศักด์ิสิทธ์ิ ตั้งแต่เกิดมา เราไม่อาจจะอิจฉาได้ แต่จิตใจของเฉินกูผู้นี้ เราสามารถ เอาเป็นแบบอย่างได้ !” สัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิสูงส่งกว่าพวกเขาไม่รู้กี่เท่า สัตว์อสูรนั่นยังทนรับ การดูหมิ่นได้และสุดท้ายก็ได้รับอิสรภาพกลับมาจากความฉลาด ของตัวเอง แล้วพวกเขามีเหตุผลอะไรที่จะไม่ขยัน? พวกเขาไม่ได้สงสัยในความจริงของเรื่องนี้ เนื่องจากจางหยูบอกว่า มันคือเรื่องจริง เช่นนั้นมันก็ต้องเป็นเรื่องจริง อย่างไม่ต้องสงสัย! อันที่จริงจางหยูไม่ได้โกหก มันคือประสบการณ์ของกูเฉินจริง ๆ ! สิ่งที่จางหยูทำ ก็แค่แต่งเรื่องเพิ่มอีกเล็กน้อย เพื่อให้ภาพลักษณ์ของกู เฉินดูสูงส่ง ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้น ! จางหยูไม่ได้รู้สึกผิดกับการทำแบบนี้ เรื่องนี้ต้องมีตัวเอก ตัวเอกต้อง แตกต่างออกไป ภาพลักษณ์ที่งดงามของกูเฉิน จะทำให้เรื่องนี้น่า ตื่นเต้น และน่าสนใจขึ้นไปอีกไม่ใช่รึไง ? หลังจากที่สร้างภาพลักษณ์สัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิที่ไล่ตามอิสระ รวมถึง แบกรับการดูหมิ่นเอาไว้ได้สำเร็จ จางหยูก็พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม “พวกเจ้าคิดว่าเรื่องนี้จบแล้วรึ ?” จางหยูไม่รอให้พวกนั้นได้ตอบกลับ และพูดต่อทันที “เฉินกูเกิดมา เป็นสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิที่ต่างจากตัวอื่น ๆ พรสวรรค์ที่เขามี ก็ยังถือ ว่าสูงส่งในหมู่สัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิด้วยกัน หากเทียบกับมังกรสมมติ เทพก็ไม่ได้ด้อยกว่า หลังจากที่ได้รับอิสระกลับมา เขาก็สาบานว่าจะ เป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกให้ได้ เขาจะปลดแอกสัตว์อสูรทุกตัว ออกจากการเป็นทาส !” “ชัดแล้วว่าเขาเป็นคนลงมือ !” “หลังจากที่พยายามมาหลายร้อยปี ในที่สุดเขาก็ก้าวขึ้นไปยังระดับ สูงสุดได้ และกลายเป็นพวกระดับสูงของโลก!” ไป่ หลิงและคนอื่น ๆ ก็พากันคิดภาพตาม พวกระดับสูงสุดนั้น ชัด แล้วว่าคือตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดในทวีปป่ า ซึ่งมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น สำหรับสัตว์อสูรแล้ว มันยากที่จะก้าวขึ้นไปถึงระดับนั้นได้ ! เผ่ามนุษย์มีคนแบบนั้น และเผ่าสัตว์อสูรก็มีราชาสัตว์อสูรเพียงคน เดียว ด้วยจำนวนที่ต่างกันขนาดนั้น ก็เห็นได้ว่าการที่สัตว์อสูรจะก้าวขึ้นไประดับนั้นได้ มันยากแค่ไหน !แม้ว่าสัตว์อสูรอยากจะขึ้นไปเป็นพวกระดับสูงสุด แต่การจะก้าวขึ้นไประดับนั้นได้ ก็ต้องมีความแข็งแกร่งที่น่ากลัวกูเฉินที่เพิ่งก้าวขึ้นมาถึงระดับนี้ สามารถสู้กับเป้ยหลง และทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บได้บ้าง นั่นก็แสดงให้เห็นแล้วว่าพวกระดับสูงสุดของสัตว์อสูรนั้นน่ากลัวแค่ไหน“หลังจากที่ก้าวไปถึงระดับนั้นได้ เฉินกูได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย เขาเห็นว่าการใช้ชีวิตของสัตว์อสูรต่างก็ยากลำบาก และต้องเผชิญหน้ากับภัยคุกคามจากผู้ฝึกสัตว์อสูร ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจที่จะลงมือ”ตามที่จางหยูอธิบาย กูเฉินทำแบบนี้เพราะเห็นใจพวกสัตว์อสูร และไม่ต้องการเห็นสัตว์อสูรต้องกลัวพวกผู้ฝึกสัตว์อสูร“เขาคนเดียวได้ฝ่าฟันเข้ามาในโลกมนุษย์ และทำการเข่นฆ่าพวกผู้ฝึกสัตว์อสูร ซึ่งในตอนนั้นสมาคมของพวกนั้นยังอยู่ในช่วงรุ่งโรจน์เขาฆ่าพวกนั้นไปกว่า 9 ใน 10 ทั่วทั้งเขตเหนือ, กลางและที่อื่น ๆโลหิตหลั่งรินเป็นสายน้ำ และเต็มไปด้วยซากศพของผู้ฝึกสัตว์อสูรแม้แต่สมาคมในเขตกลางก็แทบจะไร้ผู้สืบทอด”ตอนนั้นภาพลักษณ์ของเฉินกูก็สูงส่งขึ้นกว่าเดิม เพราะเห็นใจสัตว์อสูร เขาจึงยอมเสี่ยงชีวิตของตัวเองบุกฝ่าเข้ามาในโลกมนุษย์ และทำการเข่นฆ่าพวกผู้ฝึกสัตว์อสูร การกระทำที่สูงส่งเช่นนี้ มีสัตว์อสูรตัวไหนบ้างที่กล้าทำเจ้าแห่งเขตมืดต่างก็เคลิบเคลิ้มไปกับสิ่งที่จางหยูบอกเล่า พวกเขาอยากจะก้าวตามรอยเท้าของเฉินกูในเรื่อง ซึ่งคือกูเฉินในชีวิตจริง“บางทีเพราะท่านเฉินกูผู้นี้ สมาคมฝึกสัตว์อสูรถึงได้ตกต่ำลง และพวกเราก็มีพื้นที่พักหายใจกันได้” ไป่ หลิงคิด “ท่านเฉินกู คู่ควรที่จะได้รับความเคารพจากสัตว์อสูรทั้งหมด !”จางหยูเงียบไปชั่วครู่ และพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เฉินกูแต่เดิมคิดจะลบล้างผู้ฝึกสัตว์อสูรออกไปจากทวีป แต่เขายังไม่ทันได้ฆ่าพวกผู้ฝึกสัตว์อสูรกลุ่มสุดท้าย มนุษย์ที่อยู่ในระดับสูงสุดก็ไม่พอใจขึ้นมา! มนุษย์นั่นชื่อเป้ยหลง ซึ่งเป็นพวกระดับสูงสุดที่แข็งแกร่งที่สุดของยุค และเฉินกูก็เพิ่งจะก้าวเข้าไปถึงระดับนั้นได้ เขาได้สู้กับเป้ยหลง การต่อสู้นี้สั่นสะเทือนไปทั้งโลกจนถึงสวรรค์ และผลลัพธ์สุดท้ายไม่ต้องเดาเลยว่าต้องได้รับบาดเจ็บกันทั้งสองฝ่าย…”“เฉินกูเป็นสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิที่สูงส่ง เขาจะมีความหยิ่งทะนงแค่ไหนกัน? เขาต้องการที่จะตายไปพร้อมกับเป้ยหลง แต่เขาก็คิดถึงเหล่าสัตว์อสูร สัตว์อสูรต้องเผชิญหน้ากับภัยจากมนุษย์ที่เหลือ ดังนั้นเขาจึงยอมลดเกียรติของตัวเอง และเลือกที่จะประนีประนอม…”เมื่อได้ยินแบบนั้น ไป่ หลิงก็หนักใจขึ้นมา พวกเขาอยากจะเห็นคนของตัวเองหยิ่งทะนง ไม่ยอมก้มหัวให้กับใคร แม้ว่าพวกเขาจะต้องตกเป็นทาสของมนุษย์ แต่พวกเขาก็ไม่มีทางที่จะยอมประนีประนอมแต่นี่เป็นครั้งแรกของเหล่าสัตว์อสูร ที่ตัวตนที่สูงส่งของสัตว์อสูร