ตอนที่ 327

ตอนที่ 327 วิธีพัฒนาอาณาเขต ไป่หลิง มังกรแดงและอินทรีย์ปีกฟ้าพากันตื่นเต้นขึ้นมา “ไป ไปตามหาผู้อาวุโสเฉินกูกัน” ไป่ หลิงเสนอขึ้นมา มังกรแดงดูอายขึ้นมานิด ๆ “หัวหน้า การตามหาผู้อาวุโสเฉินกูนั้น ข้าไม่ได้คัดค้าน แต่ว่ารอข้าทะลวงผ่านขึ้นไปยังขอบเขตหลิงซวน ก่อน แล้วค่อยตามหาเขาจะได้หรือไม่?” การตามหาเฉินกูนั้น แน่นอนว่าเป็นเรื่องสำคัญ แต่มันมีหลายอย่างที่ สำคัญกว่าการตามหาเฉินกู ขอบเขตหลิงซวน เขาตั้งความหวังกับมันมาหลายร้อยปีแล้ว และ ตอนนี้ในที่สุดเขาก็สามารถเอื้อมถึงมันได้ ดังนั้นเขาจะทำอย่างอื่น ได้ยังไง ? “ทำไม เจ้าคิดว่าการทะลวงขอบเขต มันสำคัญกว่าการตามหาผู้อาวุโส เฉินกูหรือไง? เจ้าต้องการเป็นลูกน้องข้าจริงรึไม่ ?” ไป่หลิงแสดง สีหน้าบิดเบี้ยวออกมา “พวกเจ้ามันขี้ขลาด !” มังกรแดงค้านขึ้นมาทันที “ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากตามหาผู้อาวุโสเฉินกู แต่ข้าต้องการที่จะทะลวงระดับก่อน…” เขารู้สึกปวดใจอย่างมาก อินทรีย์ปีกฟ้าพูดขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ข้าคิดว่าการทะลวงผ่าน นั้นสำคัญกว่าการตามหาผู้อาวุโสเฉินกู” ไป่หลิงมองไปที่อินทรีย์ปีกฟ้า สายตาของนางเป็นประกายแต่ก็ดู อันตราย “หัวหน้าอย่ามองข้าแบบนั้นสิ ข้าแค่พูดความจริง” อินทรีย์ปีกฟ้า เหมือนไม่ได้กลัวไป่ หลิง เขาพูดขึ้นอย่างใจเย็น “หากข้ากับเจ้าหนอน ทะลวงผ่านขึ้นไปยังขอบเขตหลิงซวนได้ การตามหาผู้อาวุโสเฉินกู ไม่ใช่ว่าจะง่ายกว่าเดิมหรือไง เจ้าอยากให้เราทำให้เจ้าล่าช้ารึ ?” ไป่หลิงมองไปที่อินทรีย์ปีกฟ้าอยู่นานก่อนจะละสายตากลับมา “ข้า จะให้เวลาพวกเจ้าสามวัน” หลังจากนั้น ไป่ หลิงก็ไม่ได้สนใจท่าทีของทั้งสอง นางหันหลังแล้ว เดินออกมาโดยพูดทิ้งท้ายเอาไว้ “หากผ่านสามวันนี้ไป ไม่ว่าพวก เจ้าจะอยู่ขอบเขตไหน พวกเจ้าก็ต้องไปตามหาผู้อาวุโสเฉินกูกับข้า!” เทียนฮงและสัตว์อสูรตัวอื่น ๆ รีบตามไป่ หลิงไป สำหรับผู้อาวุโส เฉินกูที่ไป่ หลิงพูดถึง พวกนั้นไม่รู้ว่าเป็นใครและไม่สนด้วยว่าเป็น ใคร เมื่อเห็นว่าไป่หลิงกลับไปแล้ว สัตว์อสูรของมังกรแดงและอินทรีย์ ปีกฟ้าก็ถามขึ้นมาด้วยความสับสน “ราชา ผู้อาวุโสกูเฉินที่ว่านี่เป็น ใครกัน ?” เมื่อได้ยินที่เหล่าสัตว์อสูรถามนั้น มังกรแดงก็แสดงสีหน้าจริงจัง ออกมา “ผู้อาวุโสเฉินกูคือผู้อาวุโสของเผ่าสัตว์อสูร! หากไม่มีเขา ก็ คงไม่มีเผ่าสัตว์อสูรเช่นนี้ ! เจ้าจำไว้ว่าในอนาคต พวกเจ้าต้องเคารพ เขาในฐานะวีรบุรุษของเผ่าสัตว์อสูร !”ถึงจะได้ยินคำตอบแบบนั้นแต่เหล่าสัตว์อสูรก็ยังสับสนอยู่ดี มังกรแดงพูดจาใหญ่โต แต่พวกเขาก็ยังไม่รู้ว่าเฉินกูเป็นใครกัน….ภายในสวน จางหยูได้แผ่การรับรู้ออกไป ก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมาอย่างช้า ๆ“ดีมาก เรื่องนี้เป็นไปได้ด้วยดี” จางหยูหัวเราะออกมาอย่างพอใจเมื่อเห็นผลลัพธ์ “ตราบใดที่พวกเขาออกไปตามหา กูเฉินก็จะได้ยินเรื่องนี้ในไม่ช้า ฮ่าฮ่า ข้าล่ะอยากเห็นผลลัพธ์ของมันจริง ๆ !”จางหยูอยากเห็นท่าทีของกูเฉิน ไม่รู้ว่ากูเฉินจะแสดงท่าทียังไงออกมาเมื่อได้ยินเรื่องนี้?ตอนนี้จางหยูเลิกสนใจพวกสัตว์อสูรไปชั่วคราว มังกรแดงกับอินทรีย์ปีกฟ้ายังไม่ทะลวงผ่านขึ้นไปยังขอบเขตหลิงซวน ดังนั้นพวกเขาจึงยังไม่ลงมือในตอนนี้ ฉะนั้นไม่จำเป็นต้องจับตาดูพวกนั้นในตอนนี้ยังไงซะแผนการก็ทำลงไปแล้ว จางหยูคิดจะทำการศึกษาอาณาเขตต่อเขาแผ่การรับรู้ออกไปอีกครั้ง พร้อมกับใจที่เต้นรัว ก่อนที่ร่างของเขาจะหายไป แล้วโผล่มาที่ป่าด้านหลังสำนัก“เคลื่อนย้ายพริบตานี่มันสะดวกจริง ๆ ข้าไปที่ไหนก็ได้ !” จางหยูอดรู้สึกทึ่งไม่ได้ เคลื่อนย้ายพริบตานี้ใช้พลังจิต การที่ใช้มันออกมาบ้างก็ไม่ได้หนักหนาอะไรจางหยูมองไปรอบ ๆ และพบว่าต้นไม้ยังคงเขียวชอุ่มอยู่ ไม่มีอะไรผิดปกติ ยกเว้นที่ปลายขอบหลุม หลุมนี้คือที่ที่จางหยูได้ทดสอบร่างทองคำ ด้วยการให้ไป่ หลิงโจมตีเขา แม้ว่ามันจะผ่านมาสักพักแล้วแต่สภาพแวดล้อมก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปจางหยูสูดหายใจเข้าลึก ๆ และแสดงสีหน้าจริงจังออกมา การรับรู้ของเขาแผ่ออกไปกลายเป็นอาณาเขต วังวนในตันเถียนอยู่ ๆ ก็ทำการเชื่อมต่อกับโลกตอนนี้เขาเหมือนกับเป็นส่วนหนึ่งของโลก ทุกอย่างรอบตัวอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาหมด“ข้าต้องทำยังไง ถึงจะพัฒนาอาณาเขตได้?” จางหยูคิด พร้อมกับมองอาณาเขตของตัวเองอาณาเขตนี้คือพื้นฐานของผู้บ่มเพาะ ผู้บ่มเพาะจะต้องทำความเข้าใจกฎ จากนั้นอาณาเขตจะเป็นส่วนที่ใช้ปล่อยพลังของกฎออกมา มีแค่อาณาเขตของตนที่จะสามารถปล่อยพลังของกฎออกมาได้ การใช้พลังออกนอกอาณาเขตนั้นจะไม่ส่งผลอะไร“คนอื่นสามารถพัฒนาอาณาเขตของตนได้ด้วยการทำความเข้าใจกฎแล้วข้าล่ะ?” จางหยูไม่ได้คิดเกี่ยวกับการบ่มเพาะกฎ เพราะเขาไม่อาจจะอัดแน่นแกนกฎขึ้นมาได้ แล้วเขาจะบ่มเพาะยังไง ?ชัดแล้วว่า วิธีในการพัฒนาอาณาเขตผ่านการบ่มเพาะกฎนั้น ไม่ได้