ตอนที่ 344 อุดมการณ์

ตอนที่ 344 อุดมการณ์ จางหยูมักจะลงมือทำทันที เขาไม่ชอบผัดวันประกันพรุ่ง เมื่อมีแผนการ ในใจแล้วเขาก็เข้าไปในป่ าหวงหยวนทันที เขาทำการเคลื่อนย้ายติดต่อ กัน 6 ครั้ง ที่เขารอยต่อระหว่างเขตลึกกับเขตมืด จางหยูก็ได้พบกับกูเฉิน ที่กำลังทำการสั่งสอนเหล่าสัตว์อสูรอยู่ เมื่อเห็นจางหยูกูเฉินก็ทำการหยุดสอนและคิ้วขมวดเล็กน้อย “เขามาได้ ยังไงกัน ?” “ท่านเฉินกู” ไป่ หลิงสงสัยขึ้นมา “เกิดอะไรขึ้นกัน ?” ตั้งแต่ที่รู้ว่ากูเฉินนั้นคือเฉินกู ศิษย์สัตว์อสูรก็ไม่เคยเรียกเขาว่าอาจารย์ อีกเลย แต่กลับเรียกว่าท่านเฉินกูแทน มังกรแดงและสัตว์อสูรตัวอื่น ๆ ต่างก็มองไปที่เฉินกูด้วยความสับสน ก่อนที่เฉินกูจะได้ทำอะไร ร่างของจางหยูก็ได้โผล่มาในห้องโถงน้ำแข็ง และยิ้มให้กับทุกคน “เจ้าสำนัก !” ไป่ หลิง, มังกรแดงและสัตว์อสูรตัวอื่น ๆ พากันลุกขึ้นยืน และโค้งให้กับจางหยู จางหยูโบกมือและพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม “ไม่เป็นไร ข้าเองที่มารบกวน การเรียนของพวกเจ้า” กูเฉินหรี่ตาลงและถามออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด”เจ้าสำนักมีเรื่อง อะไรกัน ?” “มีเรื่องบางอย่างที่น่ากังวลอยู่บ้าง ถ้าข้าต้องเล่า ข้าไม่อยากให้คนอื่น ๆ ได้ยินไปด้วย” จางหยูคิดมาก หลังจากที่มองไปที่เหล่าสัตว์อสูรจางหยูก็ พูดขึ้นมา “เปลี่ยนที่กันดีกว่า” ร่างของจางหยูไปปรากฏที่ภูเขาสูงที่สุดในเขตลึกทันที กูเฉินลังเลขึ้นมาและบอกกับเหล่าสัตว์อสูร “วันนี้พวกเจ้ากลับไปก่อน” กูเฉินเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะบอกกับอินทรีย์หิมะ “อินทรีย์หิมะ เจ้าพา พวกเขากลับไปก่อน” แม้ว่าจะสงสัยกับการมาของจางหยู แต่เหล่าสัตว์อสูรก็ยังคงฟังคำสั่งของ กูเฉิน และกลับไปยังสำนักคังเฉียง ไม่นานการรับรู้ของกูเฉินก็แผ่ออกมาและรับรู้ได้ถึงตำแหน่งของจางหยู เขาได้ทำการเคลื่อนย้ายไปหาจางหยูทันที“อาจารย์กู…” จางหยูพูดขึ้น“จากนี้เจ้าสำนักควรเรียกข้าว่าเฉินกูจะดีกว่า” กูเฉินไม่สิเฉินกู แม้ว่าชื่อนี้จางหยูจะตั้งให้ แต่เขาก็ชอบมันอย่างมาก“หากข้าเดาไม่ผิด ชื่อนี้เจ้าสำนักคงตั้งให้สินะ ?”เมื่อได้ยินแบบนั้นจางหยูก็หัวเราะออกมา”ท่านชอบรึไม่ ?”“ขอบคุณเจ้าสำนัก !” เฉินกูเงียบไปและเริ่มแสดงท่าทีจริงจังออกมาจางหยูเข้าใจได้ทันทีว่า ทำไมเฉินกูถึงต้องการจะขอบคุณเขา แม้ว่าเป้าหมายของเขาคือการทำภารกิจให้สำเร็จ แต่มันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า เขาได้ช่วยเฉินกูแก้ปมในใจที่ติดค้างมากว่าแปดพันปีเฉินกูเผยรอยยิ้มออกมา “ยังไงซะ อาจารย์เฉินก็ฟังดูดีกว่าอาจารย์กู”“อาจารย์เฉิน ข้ามาหาท่านที่นี่เพราะมีเรื่องต้องขอให้ท่านช่วย” จางหยูเห็นว่าเฉินกูเปลี่ยนสีหน้าไปก็ต้องรีบพูดขึ้นมา “อย่าเข้าใจผิด ข้าไม่ได้จะให้ท่านไปยังเขตหวงห้าม”เฉินกูถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เขาลังเลและถามขึ้นมา “เจ้าสำนักต้องการให้ข้าทำอะไรกัน ?”“สำนักคังเฉียงก่อตั้งมานานแล้ว และขนาดสำนักก็ไม่ได้พัฒนาไปตามชื่อเสียง ดังนั้นข้าจึงวางแผนจะขยายสำนัก!” จางหยูพูดจาด้วยท่าทีมีเหตุผล“หลังจากที่ขยายสำนักแล้ว ชั้นเรียนสัตว์อสูรจะแบ่งเป็นชั้นเรียนสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิ กับชั้นเรียนสัตว์อสูรทั่วไป ชั้นเรียนของมนุษย์จะแบ่งเป็นการปรุงยา, การหลอมและอื่น ๆ เมื่อทุกอย่างเข้าที่ ข้าจะเริ่มรับศิษย์เข้ามาจำนวนมาก”เฉินกูตั้งใจฟังโดยไม่ค้านออกมาแม้แต่น้อย“ข้าคิดว่าสำนักคังเฉียงไม่ได้ขาดชื่อเสียงและทักษะบ่มเพาะ ตึกเรียนก็สามารถสร้างขึ้นมาได้ สำหรับศิษย์แล้วไม่จำเป็นต้องกังวลอะไร ด้วยชื่อเสียงของสำนักในตอนนี้แล้ว มีคนมากมายต้องการจะขอเข้าร่วม”