ตอนที่ 345 ภัยจากดาวอื่น

ตอนที่ 345 ภัยจากดาวอื่น เฉินกูไม่เข้าใจเป้าหมายของจางหยู การให้มนุษย์กับสัตว์อสูรอยู่ร่วมกัน อย่างสงบสุข และทิ้งความโกรธแค้นที่มีมาหลายปีนั้น มันเป็นไปได้ด้วย รึ ? มันจะมีประโยชน์อะไรกับการสร้างดินแดนศักด์ิสิทธ์ิ มันมีประโยชน์ อะไรต่อจางหยู ? อายุขัยของผู้บ่มเพาะนั้นมีจำกัด ผ่านไปพันปี แม้แต่หินก็ยังเป็นทรายได้ มันจะมีความหมายอะไร หากสำนักคังเฉียงขึ้นไปถึงระดับสูงแบบที่ จางหยูบอกไว้ ? “เจ้าสำนัก ข้ารับปากว่าจะกล่อมพวกนั้นให้เข้าร่วมสำนักคังเฉียง แต่ข้า รับรองไม่ได้ว่าพวกนั้นจะฟังคำพูดของข้า” เฉินกูเหมือนจะค้านในเรื่องนี้ เขาไม่ต้องการให้สัตว์อสูรขอบเขตตุ้นซวนของเขาเข้าร่วมสำนักคังเฉียง จางหยูส่ายหน้าและมองไปที่เฉินกู “ไม่ ท่านทำได้ !” คำพูดของเฉินกูคือคำสั่ง หากเขาพูด สัตว์อสูรขอบเขตตุ้นซวนจะไม่ตกลง งั้นรึ ? ดูเหมือนว่าเฉินกูยังคงกังวลอยู่ ไม่งั้นแล้วคงไม่แสดงท่าทีแบบนี้ออกมา “มันมีประโยชน์อย่างมาก !” ภารกิจในการรับพวกขอบเขตตุ้นซวนหรือ เหนือกว่ามาเป็นอาจารย์นั้น แน่นอนว่า จางหยูจะไม่ยอมปล่อยเผ่าสัตว์ อสูรไป เขาแสดงสีหน้าจริงจังออกมา “อาจารย์เฉิน ท่านรู้หรือไม่ว่ามีอะไรอยู่ด้านนอกทวีปนี้?” เฉินกูไม่เข้าใจ ทำไมจางหยูถึงได้ถามคำถามนี้ออกมา? เขาคิดและตอบ กลับ “เกาะมังกร” “ด้านนอกเกาะมังกรล่ะ ?” จางหยูถามต่อ “ถัดจากเกาะมังกรไป…” เฉินกูลังเลขึ้นมา คำถามนี้มันยากสำหรับเขา เขาพูดออกมาตรง ๆ “ข้าไม่รู้” ตั้งแต่โบราณแล้ว ทวีปป่ ากับเกาะมังกรก็คงอยู่มาโดยตลอด ผ่านมา หลายปี ก็ไม่มีใครเคยคิดถึงส่วนที่นอกจากสองส่วนนี้ไป หรือไม่ก็ไม่มี ใครรู้คำตอบเลย เพราะสิ่งที่พวกเขาเห็นนั้นไม่ได้มีอย่างอื่นนอกจากทะเล หลายปีมานี้ ผู้คนพากันคิดว่าถัดจากทวีปป่ าและเกาะมังกรไปนั้น มีแต่ ทะเลที่ไม่มีที่สิ้นสุด แต่ความจริงล่ะ ? จางหยูเผยรยอยิ้มลึกลับออกมาและถามขึ้น “อาจารย์เฉิน จำเรื่องบังสวรรค์ ที่ข้าพูดได้หรือไม่ ?” “แน่นอน” เฉินกูแสดงท่าทีใจเย็นออกมา เขาเคยฟังเรื่องนี้จากไป่ หลิง ไม่นานมานี้สำนักคังเฉียงได้รับศิษย์ใหม่ที่ชื่อผังหลง เขาไม่เหมือนกับ คนอื่น ๆ ผังหลงไม่ได้เรียนจากโอวเสินเฟิง แทนที่จะบ่มเพาะทักษะจี๋อู่ แต่เขากลับบ่มเพาะทักษะในบังสวรรค์แทน ตอนได้ยินข่าวนี้ครั้งแรก เฉินกูนั้นตกตะลึง เพราะมันหมายความว่าจางหยูไม่ได้โกหกทุกคน วิธีบ่มเพาะในบังสวรรค์นั้นมีอยู่จริง !วิธีบ่มเพาะที่ต่างจากวิธีบ่มเพาะในตอนนี้ !เฉินกูไม่กล้าคิดไปไกลกว่านี้ เพราะความจริงมันน่าตกใจเกินไป ยังไงซะการบ่มเพาะในบังสวรรค์ กงล้อชีวิตและเรื่องอื่น ๆ นั้นก็ได้ปรากฏขึ้นมาแล้ว งั้นก็หมายความว่าเรื่องอื่น ๆ ที่บังสวรรค์พูดถึงก็เป็นความจริงไม่ใช่รึ ?บังสวรรค์คือประวัติศาสตร์ของทวีปป่ าเมื่อสามแสนปี ก่อน?ในยุคนั้น มีมังกรมังกรสมมุติเทพและบรรพบุรุษจระเข้?มีคนที่สามารถสังหารมังกรสมมุติเทพและสยบบรรพบุรุษจระเข้ได้?เฉินกูรู้สึกสับสนขึ้นมา เขาไม่อาจจะเชื่อเรื่องนี้ได้ เขาไม่อยากจะเชื่อ แต่หลักฐานทุกอย่างได้บ่งบอกว่าเรื่องที่พูดถึงในบังสวรรค์ต่างก็มีอยู่จริง“ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ในห้วงอวกาศที่กว้างใหญ่ไพศาลอันไร้ขอบเขตของทั้งสี่ทิศ เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่า ทวีปป่ าของเราในจักรวาลที่กว้างใหญ่นี้เป็นเพียงหยดน้ำเล็ก ๆ ในมหาสมุทร นอกจากสิ่งมีชีวิตในทวีปป่ าแล้วก็ยังมีสิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนในห้วงอวกาศ ในบรรดาสิ่งมีชีวิตเหล่านั้น มีมากมายนักที่แข็งแกร่งกว่ามังกรสมมุติเทพ สิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวเหล่านั้นสามารถบินข้ามผ่านดวงดาว ทำลายดวงดาวและสิ่งมีชีวิตที่นับไม่ถ้วนในดวงดาวนั้นให้แหลกเป็นผุยผงได้” จางหยูแสดงสีหน้าเคร่งขรึมออกมา ราวกับว่ามองเห็นภาพนั้นอยู่จริง ๆ “ต่อหน้าพวกที่แข็งแกร่งระดับนั้น ทวีปป่ าก็ไม่ได้ต่างอะไรจากฝุ่นผงหรือมดเล็ก ๆ แค่คิดพวกนั้นก็สามารถลบทวีปป่าไปได้แล้ว…”เฉินกูกลืนน้ำลายพร้อมกับเหงื่อที่ผุดขึ้นมา เขาเงยหน้ามองฟ้าที่เต็มไปด้วยหมู่ดาว นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกได้ว่าท้องฟ้าที่งดงามนี้เต็มไปด้วยอันตรายเฉินกูไม่คิดว่าจางหยูจะโกหก เพราะเขาเองก็คิดภาพออกว่า ต้องมีสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งอยู่บนท้องฟ้านี้ บางทีอาจจะแข็งแกร่งกว่าที่จางหยูอธิบายเอาไว้ และอาจจะอยู่ใกล้กับทวีปป่ าของพวกเขา….จักรวาลนี้กว้างใหญ่ไร้ซึ่งขอบเขต โลกอย่างทวีปป่ าอาจจะมีเป็นล้านล้านที่ เขาเคยได้ยินเรื่องบังสวรรค์มา และเขาก็เชื่อเรื่องนี้ เขาเองก็พอรู้อะไรบ้างเกี่ยวกับจักรวาลภายใต้การชักนำของจางหยู ความคิดของเฉินกูก็พัฒนาขึ้นไปได้อีก เขายิ่งกลัวมากเท่านั้น ตอนนั้นเฉินกูก็เหมือนคนบนโลกที่คิดว่ามีเอเลี่ยน…“ทวีปป่ากำลังตกอยู่ในอันตราย !” จางหยูมองไปที่เฉินกู “ไม่มีใครรู้ว่าทวีปป่ากำลังจะเผชิญหน้ากับวิกฤต! พวกเราเสี่ยงที่จะโดนกลุ่มดาวอื่นบุก ในพวกหมู่ดาวที่โดนหมายตา พวกเราอาจจะเป็นเป้าหมายต่อไปบางทีอีกแค่ไม่กี่อึดใจเราอาจจะโดนโจมตีก็ได้ !”ทุกครั้งที่จางหยูพูด เฉินกูจะหน้าซีดลงและหายใจถี่ขึ้น“แม้ว่าตอนนี้พวกเราจะยังปลอดภัย แต่หากผ่านไปสักหมื่นปี ล่ะ?” จางหยู