ตอนที่ 346 ย้ายเมือง

ตอนที่ 346 ย้ายเมือง “เจ้าสำนักไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ข้าจะไปเรียกสัตว์อสูรขอบเขตตุ้น ซวนในป่าหวงหยวนให้เข้าร่วมสำนักคังเฉียง” เฉินกูพูดขึ้นมา “ให้เวลาข้า 3 วัน ข้ารับปากว่าจะให้พวกเขาเข้าร่วมสำนักคังเฉียงให้ ได้!” จางหยูรู้ว่ามันคือความจริง เขาแสดงสีหน้าเคร่งขรึมและพูดขึ้นมา “อาจารย์เฉิน ข้าขอบคุณท่านแทนคนของทวีปป่าด้วย !” เมื่อพูดจบ จางหยูก็โค้งให้กับเฉินกู จนทำให้เฉินกูลนลาน “อย่าทำแบบนี้เลยเจ้าสำนัก มันจะเทียบกับสิ่งที่ท่านทำไปได้ยังไง กัน?” เฉินกูแสดงท่าทีกระอักกระอ่วนออกมา หลังจากที่พูดจบเฉินกูก็ทำการเคลื่อนย้ายและหายตัวไปทันที จางหยู ยืนนิ่งอยู่สักพัก ก่อนที่ร่างของเขาจะหายตัวไป ในสองวันต่อมา จางหยูรอฟังข่าวจากเฉินกู พร้อมกับทำการบ่มเพาะ ให้เขาแข็งแกร่งมากกว่าเดิม และเพิ่มระดับการบ่มเพาะ ในวันที่สาม จางหยูไม่ได้รอเฉินกู แต่รอคนอีกสามคน นั่นก็คือฉิน เหลียน, เซินถูเส้อและเถิงกวง พวกเขาทั้งสามคนได้มายังสำนักคัง เฉียงเพื่อเข้าพบจางหยู เมืองทะเลทราย หรือแม้แต่ทั้งเขตตงโจว ตอนนี้เป็นของสำนักคัง เฉียงแล้ว จางหยูขี้เกียจจะดูแล ดังนั้นเรื่องนี้จึงส่งให้ฉินเหลียนดูแล ส่วนเซินถูเส้อและเถิงกวงก็เป็นผู้ช่วยของฉินเหลียน แม้ว่าทั้งสอง จะไม่ได้ทำสัญญานภา แต่จางหยูก็รับปากว่าจะรับพวกเขาเป็น สมาชิกของสำนักคังเฉียง พวกเขาเองก็ถือว่าเป็นสมาชิกกึ่งหนึ่งของ สำนักคังเฉียงด้วย เมื่อทั้งสามมาถึง จางหยูก็ปรากฏตัวออกมาทันที “เจ้าสำนัก !” ทั้งสามคนรีบทำความเคารพทันที “สถานการณ์ของเขตตงโจวเป็นยังไง? มีเรื่องอะไรหรือไม่ ?” จางหยู โบกมือและถามขึ้นมา “ทุกคนรู้ว่าพวกเราคือตัวแทนของสำนักคังเฉียง ไม่มีใครกล้าสร้าง ปัญหา ตอนนี้ทั้งเขตตงโจวมีพวกเราคอยดูแลและทุกอย่างก็เป็นไป ได้ด้วยดี” ฉินเหลียนตอบกลับด้วยความเคารพ ครั้งนี้บอกได้เลยว่าเป็นเกียรติสูงสุดในชีวิตของฉินเหลียนก็ว่าได้ ! ในฐานะเจ้าเมืองทะเลทรายแล้ว ไม่ใช่แค่เขาขึ้นมาถึงขอบเขตว่อ ซวนขั้นต่ำได้ แต่ยังได้รับอำนาจจากจางหยูในการดูแลเขตตงโจว แม้แต่พวกขอบเขตว่อซวนขั้นกลาง ขั้นสูงหรือแม้แต่พวกขอบเขต ตันซวนก็ไม่กล้าจะขัดใจเขา อำนาจที่เขามีมากกว่าผู้นำตระกูลฉิน ซะอีก ฉินเหลียนดีใจอย่างมาก โชคดีจริง ๆ ที่เขาได้มายังเมืองทะเลทราย แห่งนี้ และไม่ได้มีเรื่องบาดหมางกับจางหยู ถ้าไม่งั้นแล้วเขาจะได้ ตำแหน่งในตอนนี้มาได้ยังไง และได้ดูแลทั้งเขตแบบนี้ได้ยังไง? “ทำไมพวกเจ้าถึงมากัน ?” จางหยูสงสัย ฉินเหลียนมองไปที่เซินถูเส้อและเถิงกวง ก่อนจะตอบกลับ “เจ้า สำนัก ภาษีของเขตตงโจวถูกนับแล้ว ท่านลองตรวจสอบดู” ตอนที่พูดนั้นฉินเหลียนก็เดินไปข้าง ๆ เปิดกล่องออก มันมีเอกสาร อยู่จำนวนมากอยู่ด้านใน “นี่คือเอกสาร ด้านในมีสมุดบัญชีด้วย” ฉินเหลียนเอาสมุดที่เขาหนีบไว้ที่รักแร้ออกมา ซึ่งบันทึกบัญชีต่าง ๆ ไว้อย่างดี“ไม่จำเป็น” จางหยูโบกมือ “ข้าเชื่อใจเจ้า”ทันทีที่เห็นหนังสือในกล่องพวกนั้น จางหยูก็รู้สึกมึนหัวขึ้นมาทันทีให้มาอ่านหนังสือ?ฝันไปเถอะ !ฉินเหลียนตื้นตันใจเป็นอย่างมาก เขารู้สึกว่าการได้รับความเชื่อใจจากเจ้าสำนักนั้นมีค่ามากแค่ไหน !“นอกจากสมุดบัญชีแล้ว เรายังเก็บเงินมาด้วย” ฉินเหลียนเดินไปที่กล่องอีกด้านและเปิดออก“นอกจากพวกสมาคมใหญ่แล้ว เงินภาษีถูกเก็บมาหมดแล้ว” ในกล่องเต็มไปด้วยบัตรเงินที่วางอัดแน่นกันอย่างสงบ มีบัตรเงินตั้งแต่มูลล่า 1 ล้าน 10 ล้าน หรือแม้แต่ 100 ล้านก็มี “ทั้งหมด 1.63512พันล้านเหรียญ”จางหยูแปลกใจ “มากขนาดนี้เลยรึ ?”ใช้เวลาเก็บนานแค่ไหนกัน ?เขาได้เงินมาถึง 1.6 พันล้าน !“เจ้าเก็บภาษีมาจากพวกชาวนารึ?” จางหยูคิ้วขมวด“ข้าจำได้ว่า ข้าเคยบอกเจ้าไปแล้ว ว่าข้ายกเว้นภาษีให้พวกเขา เจ้าไม่ได้ทำตามที่ข้าบอกรึ?”ฉินเหลียนเกรงกลัวขึ้นมา “เจ้าสำนักเข้าใจผิดไป เมื่อเราได้เข้าดูแลเขตตงโจว เราได้ยกเลิกการเก็บภาษีจากเกษตรกร พวกนี้ไม่ได้มาจากพวกเกษตรกร แต่เป็นภาษีการค้า 95% ส่วนที่เหลือนั้นมาจากภาษีทั่วไป”จางหยูสงสัยขึ้นมา “ภาษีการค้ามากขนาดนี้เลยรึ ?”“เจ้าสำนัก ท่านไม่รู้หรือว่า ตั้งแต่ที่มีการเปิดป่ าหวงหยวนเขตมืดจำนวนการค้าขายในเขตตงโจวก็เพิ่มขึ้นมาก โดยเฉพาะที่เมืองเราการขายสินค้าของเราถึงกับสูงกว่าเมืองตงโจว มันเป็นตัวเลขที่น่าตกใจ หากเทียบกับจุดนี้แล้ว ภาษีการค้าก็ไม่ได้น่าตกใจอะไรเลย”ฉินเหลียนอธิบาย“เราดูแลเขตตงโจวมาได้ไม่นานนัก ดังนั้นภาษีธุรกิจจึงไม่ได้มากหากให้เวลาเราสักเดือน ภาษีอาจจะขึ้นไปถึงแสนล้านก็ได้!”ป่ าหวงหยวนคือขุมทรัพย์ แม้ว่าจะเปิดแค่ส่วนเล็ก ๆ แต่ก็เอามาเลี้ยงผู้คนได้นับไม่ถ้วน“เอาตามสบายเถอะ” จางหยูพยักหน้าและมองไปที่ทั้งสามคน ก่อนจะขอโทษออกมา “ขอโทษด้วยที่ข้าเข้าใจเจ้าผิดไป !”หลังจากที่เงียบไป จางหยูก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง “หนังสือกับเงินพวกนี้เจ้าเอากลับไปเถอะ”ฉินเหลียนไม่เข้าใจ “เจ้าสำนัก ท่านจะไม่เอาเงินไว้รึ ?”การที่ต้องเอาสมุดกลับไปนั้นเขาพอเข้าใจได้ แต่การเอาเงินกลับไปมันหมายความว่ายังไง ?“ตอนนี้ข้ายังไม่ต้องใช้เงิน” จางหยูยิ้มออกมา “ยิ่งไปกว่านั้น หากเขตตงโจวต้องการจะพัฒนา เงินคือสิ่งที่จำเป็นต้องใช้ในหลาย ๆ