ตอนที่ 347 การมาของเหล่าสัตว์อสูร

ตอนที่ 347 การมาของเหล่าสัตว์อสูร “เจ้าสำนักสบายใจได้ ข้าจะสร้างเมืองทะเลทรายขึ้นมาใหม่ด้วย ความตั้งใจ และจะไม่ให้เจ้าสำนักต้องผิดหวัง !” ฉินเหลียนรับปาก จางหยูพยักหน้าตอบรับ “เมื่อเจ้ารับปาก ข้าก็สบายใจ” พูดไปแล้ว จางหยูก็นึกถึงบางอย่างและพูดขึ้นมา “จริงสิ หลังจากที่ สร้างเมืองใหม่เสร็จ ต้องเพิ่มมาตรการในการลงทะเบียน ชาวเมือง ดั้งเดิมสามารถเข้าอยู่เมืองใหม่ได้ฟรี ส่วนคนที่ไม่ได้ลงทะเบียน ก็ ให้ไปเสียเงินเช่าโรงเตี๊ยมหรือเช่าบ้านในเมืองเอา หลังจากนี้บ้านเช่า จะอยู่ในความรับผิดชอบของเมือง นอกจากนี้แล้วจะต้องตั้งมาตรการ ฉุกเฉินเอาไว้ด้วย หากมีใครกล้าเพิกเฉยต่อกฎเมือง ต่อให้อยู่ในเมือง มานานแล้ว ก็ต้องถูกขับไล่ ถ้าเป็นคนที่ลงทะเบียนไปแล้ว ก็ให้ยกเลิก ไปซะ หรือถ้าหากไม่มี ก็ยกเลิกสิทธ์ิในการยื่นสมัครลงทะเบียน” นี่คือมาตรการฉุกเฉินที่จางหยูต้องใช้ มีคนมากมายอยู่ใกล้กับเมืองทะเลทราย แม้ว่าจะสร้างเมืองใหม่ขึ้นมา แต่มันก็ไม่จำเป็นต้องมีคนอยู่มากนัก มิฉะนั้น การจราจรและการใช้ ชีวิตของผู้คนจะได้รับผลกระทบไปด้วย และมาตรการฉุกเฉินนี้ก็มี ส่วนช่วยได้บ้าง มันจะช่วยลดความไม่เป็นระเบียบภายในเมือง “ขอรับ” ฉินเหลียนโค้งให้ “พวกเจ้ามีอะไรเพิ่มเติมหรือไม่ ?” จางหยูถาม “ขอให้เจ้าสำนักบอกทีว่าต้องใช้เกณฑ์อะไร ในการลงทะเบียนเพื่อ อยู่ในเมือง ?” เรื่องนี้คาใจฉินเหลียนมานานแล้ว หากใครต้องการจะมาอยู่ในเมืองทะเลทราย ฉินเหลียนก็ดีใจที่จะ เป็นแบบนั้น แต่เมื่อจำนวนคนเพิ่มขึ้นไปถึงขีดจำกัดแล้ว เขาก็ไม่รู้ ว่าต้องทำยังไง สำหรับใบลงทะเบียนทุกอัน ฉินเหลียนต้องระวังไม่ ตัดสินใจหุนหัน หลังจากที่สร้างเมืองใหม่เสร็จ สถานการณ์นี้อาจจะดีขึ้น แต่การ ลงทะเบียนในแต่ละครั้งจะมีค่ามากกว่าเดิม จางหยูคิดสักพักและยิ้มออกมา “ก็ง่าย ๆ ไม่ใช่รึ ? หากต้องการ ลงทะเบียนกับเมือง ตราบใดที่ระดับการบ่มเพาะอยู่ที่ขอบเขตว่อ ซวนก็เพียงพอแล้ว หากไม่ถึงก็ให้ใช้เงิน 10 ล้านเหรียญต่อหนึ่งที่ !” 10 ล้านเหรียญนั้น เทียบเท่ากับรายได้ของผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตว่อซวน ถ้าหากมีคนใช้เงินมากแบบนี้เพื่อซื้อสิทธ์ิลงทะเบียน มันก็ไม่จำเป็น ต้องปฏิเสธ “แน่นอนว่า เงื่อนไขนี้สำหรับคนนอกเท่านั้น ถ้าหากทหารต้องการ ลงทะเบียน พวกเขาจะต้องมีอายุรับราชการทหารอย่างน้อยสามปี เต็ม ถึงจะมีสิทธิลงทะเบียนอย่างไม่มีเงื่อนไข ส่วนเจ้าหน้าที่เมือง แผนกอื่น ๆ ก็สามารถลงทะเบียนที่เมืองอย่างไม่มีเงื่อนไข ถ้าหากมี อายุงาน 5 ปีหรือ 10 ปีเต็ม และถ้าหากใครเคยสร้างผลงานที่โดดเด่น ให้กับเมือง เจ้าก็สามารถมอบสิทธิพิเศษที่เหมาะสมให้กับเขาได้ นี่คือเกณฑ์คร่าว ๆ เมื่อกลับไปแล้ว เจ้าต้องคิดให้ดี ๆ ข้าเชื่อว่าปัญหานี้เจ้าจะแก้ไขได้”จางหยูไม่ได้เชี่ยวชาญด้านนี้ เขาได้แต่บอกภาพคร่าว ๆ ให้กับฉินเหลียน การจะคิดเกณฑ์ขึ้นมายังไงนั้นขึ้นอยู่กับฉินเหลียนเองฉินเหลียนพยักหน้า “ข้าเข้าใจแล้ว”เขาอดคิดไม่ได้ พวกที่อยู่ในเมืองทะเลทรายก่อนหน้านี้ช่างโชคดีจริง ๆ !ตามเกณฑ์ที่จางหยูบอกมา คนที่ลงทะเบียนก่อนหน้านั้น ส่วนใหญ่ไม่ผ่านเกณฑ์ หากใช้กฎเกณฑ์นี้ตั้งแต่ต้น เกรงว่าพวกเขาคงไม่มีสิทธิลงทะเบียนนอกเสียจากว่าจะต้องจ่ายเงินคนละ 10 ล้านเหรียญ“ระดับการบ่มเพาะขึ้นมาถึงขอบเขตว่อซวนไม่ก็ต้องจ่าย 10 ล้านเหรียญ” ฉินเหลียนรู้สึกว่ามีปัญหาอยู่มากมาย“ไม่นึกเลยว่าการลงทะเบียนเข้าอยู่เมืองทะเลทรายจะมีค่าแบบนี้ จะมีใครยอมจ่ายเงินมากแบบนี้จริง ๆ หรือ…” ฉินเหลียนรู้สึกว่าความเป็นไปได้นี้ไม่น่าจะมาก ยังไงซะเงิน 10 ล้านเหรียญก็ไม่ใช่น้อย ๆพวกขอบเขตฉีซวนหลายคน ตลอดชีวิตพวกเขาไม่มีทางได้เงินมากแบบนี้ และแม้แต่พวกขอบเขตว่อซวนก็ใช่ว่าจะมีเงินมากมายขนาดนั้น ดังนั้นในมุมมองของฉินเหลียนแล้ว เงิน 10 ล้านที่ว่านั้น เป็นแค่ตัวบังหน้า มันมีความหมายอื่นแอบแฝงมากกว่านี้อยู่แต่สำหรับทหารของเมือง ตราบใดที่ทำงานมา 3 ปีก็จะได้รับสิทธิในการเข้าอยู่เมืองทันที !ฉินเหลียนคิดถึงความเป็นไปได้นี้ ตราบใดที่ประกาศกฎนี้ออกมาทหารจะกลายเป็นหนึ่งในอาชีพที่โดดเด่นที่สุดของเมือง สำหรับพวกที่ระดับการบ่มเพาะไม่ถึงขอบเขตว่อซวน พวกเขาคงไม่มีเงินเพื่อซื้อสิทธิ ดังนั้นการสมัครเป็นทหารคงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด“เจ้าสำนักดีกับทหารจริง ๆ” ฉินเหลียนไม่กล้าจะบอกว่าจางหยูผิดแต่เขารู้สึกว่าการดูแลที่จางหยูมีต่อทหารนั้นดีไปหน่อยตอนที่ฉินเหลียนรู้สึกซาบซึ้งอยู่นั้น จางหยูก็ยิ้มออกมา เขารีบบอกกับฉินเหลียน “เอาล่ะ เจ้าไปได้แล้ว ข้ามีเรื่องอื่นต้องจัดการ”ฉินเหลียน, เซินถูเส้อและเถิงกวง กลับออกมาพร้อมกับกล่องที่พวกเขาขนเข้าไป ไม่นานทั้งสามคนก็ออกมาจากสำนักคังเฉียงเมื่อเดินออกมาจากประตูสำนัก ปราณสัตว์อสูรที่น่ากลัวก็เข้าปกคลุมที่นั่น ตอนนั้นท้องฟ้าได้เปลี่ยนสีไป ความมืดได้เข้าครอบคลุมไปทั่วทั้งเมือง ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างก็หวาดกลัวกับปราณสัตว์อสูรจนไม่อาจจะหายใจได้ภายใต้ปราณสัตว์อสูร ทุกคนรู้สึกว่าตัวเองเป็นเพียงมดปลวก แต่ละคนต่างก็หวาดกลัวจนตัวสั่น หัวใจของพวกเขาหล่นวูบราวกับว่าจุดจบของโลกกำลังจะมาถึง !