ตอนที่ 348 ความหงุดหงิดของเฉินกู

ตอนที่ 348 ความหงุดหงิดของเฉินกู จางหยูยังไม่ทันได้ลงมือ กลุ่มสัตว์อสูรขอบเขตตุ้นซวนก็พากันเกรง กลัวพลังของบอลธาตุทั้งห้า ! เฉินกูรวบรวมความกล้าพูดขึ้นมา “เจ้าสำนัก พวกนี้เพิ่งเข้ามาในโลก มนุษย์เป็นครั้งแรก กฎของโลกมนุษย์พวกเขาไม่รู้จักดีนักจึงทำให้ เจ้าสำนักไม่พอใจ ข้าขอให้เจ้าสำนักยกโทษให้ด้วย !” ไม่ว่ายังไงก็ตาม พวกนี้ก็เป็นคนของเขา และเขาก็ไม่อาจจะเมินพวก นี้ได้ หากจางหยูทำการสังหารสัตว์อสูรขอบเขตตุ้นซวนพวกนี้ เขาจะเป็น ราชาสัตว์อสูรได้ยังไง ? โชคดีสิ่งที่เขากังวลนั้นไม่ได้เกิดขึ้น จางหยูมองไปที่สัตว์อสูรขอบเขตตุ้นซวน สักพักเขาก็ละสายตา กลับมา และพูดขึ้นด้วยท่าทีเฉยเมย “ครั้งนี้ข้าจะไว้หน้าอาจารย์เฉิน และปล่อยพวกเจ้าไป หากพวกเจ้าทำผิดพลาดอีก อย่าโทษข้าว่าข้า ไม่ให้โอกาส” “ขอบคุณ ขอบคุณเจ้าสำนักที่ไม่สังหารพวกเรา !” สัตว์อสูรขอบเขต ตุ้นซวนพากันพูดขึ้น พวกนั้นพากันตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อ จางหยูไม่ได้สนใจพวกนั้นอีกต่อไป เขาแผ่การรับรู้ออกไป พร้อม กับส่งข้อความไปยังผู้คนที่อยู่ในเมือง “ไม่ต้องตื่นตระหนกไป นี่คือ อาจารย์ใหม่ของชั้นเรียนสัตว์อสูร พวกเขาจะไม่ทำร้ายใคร” เมื่อผู้คนด้านล่างได้ยินเสียงของจางหยู ทุกคนก็พากันใจเย็นลงทันที ฉินเหลียน เซินถูเส้อและเถิงกวงที่ยังกลับไปได้ไม่ไกลนัก ต่างก็มอง หน้ากันด้วยความแปลกใจ พวกเขาจำได้ว่าสำนักคังเฉียงเพิ่งจะรับ ราชาสัตว์อสูรมาไม่นาน แต่ตอนนี้กลับรับกลุ่มสัตว์อสูรขอบเขตตุ้น ซวนเข้ามาเพิ่ม ! “อาจารย์ขอบเขตตุ้นซวน…” ฉินเหลียนกลืนน้ำลาย ในสำนักคังเฉียง อู่ฉิงฉวน, โอวเสินเฟิง,โหวเทียนหมาง, หลินจื้อ เป่ย และพวกขอบเขตหลี่ซวนคนอื่น ๆ พากันตกตะลึงไปทุกคน …. จางหยูไม่สนใจผู้คนด้านล่าง และมองไปที่สัตว์อสูรขอบเขตตุ้นซวน ไม่แปลกใจเลยที่เฉินกูมีลูกน้องขอบเขตตุ้นซวนถึง 6 ตัว และแต่ละ ตัวต่างก็มีสายเลือดศักด์ิสิทธ์ิ รวมไปถึงมีพรสวรรค์ที่น่าทึ่ง หากมอง ทั้งทวีปแล้ว ไม่ว่าใครก็สามารถทำให้ทวีปป่ าสั่นคลอนได้ ตอนนี้คนระดับนั้นได้มาเข้าร่วมสำนักคังเฉียงทั้งหมดถึง 6 คน ! จางหยูพอใจอย่างมาก แต่ภายนอกเขาแสดงท่าทีใจเย็นออกมา และ ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเฉยเมย “ข้าบอกเจ้าเกี่ยวกับสำนักคังเฉียงไปแล้ว เมื่อพวกเจ้ามาที่นี่ พวกเจ้าคงเต็มใจเข้าร่วมสำนักคังเฉียง ข้าไม่มี อะไรจะพูดมาก ลงชื่อซะแล้วพวกเจ้าจะเป็นคนของสำนักคังเฉียง” แค่โบกมือก็เกิดแสงสีขาวขึ้นมาและพุ่งไปหาสัตว์อสูรขอบเขตตุ้นซวนทั้งหกสัตว์อสูรขอบเขตตุ้นซวนทั้งหก ต่างก็มองหน้ากันและรับคัมภีร์ไปก่อนจะลงชื่อทันทีเฉินกูมองไปที่พวกนั้น “พวกเจ้าว่าง่ายแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหนกัน ?”เฉินกูรู้จักสัตว์อสูรขอบเขตตุ้นซวนพวกนี้ดี แต่ละตัวมีสายเลือดศักด์ิสิทธ์ิและอยู่ขอบเขตตุ้นซวน ถึงจะมีสายเลือดไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนเฉินกู แต่พวกเขาต่างก็แข็งแกร่ง ดังนั้นพวกนี้จึงเย่อหยิ่ง เฉินกูต้องใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อจะสยบพวกนี้จนทำให้พวกนี้รับฟังคำสั่งจากเขาครั้งนี้เมื่อมายังสำนักคังเฉียงของมนุษย์ สัตว์อสูรขอบเขตตุ้นซวนเหล่านี้ ตอนแรกก็ต่อต้านเป็นอย่างมาก และเฉินกูถึงกับต้องขู่ฆ่าพวกนี้ด้วยซ้ำเฉินกูต้องใช้เหตุผลเพื่อพูดคุยกล่อมพวกนี้มา แต่เฉินกูเข้าใจว่า ถึงพวกนี้ตกลง แต่ในใจก็ยังคงต่อต้านอยู่ การปล่อยปราณสัตว์อสูรออกมา คือท่าทีที่แสดงออกมาว่าไม่พอใจ“พวกเจ้า….” เฉินกูคิ้วขมวดและสงสัยอำนาจที่ตัวเองมีต่อสัตว์อสูรขอบเขตตุ้นซวนพวกนี้ เขาต้องการจะถามว่าฐานะของเขาคืออะไร?ไม่เชื่อฟังเขาหรือไง ?แค่เจ้าสำนักพูดก็ทำให้พวกนี้ลงชื่ออย่างว่าง่ายแล้วรึ ?ทีเขาต้องกล่อมอยู่นาน แต่ก็ยังไม่เต็มใจ แต่กับเจ้าสำนักพวกนี้กลับลงชื่อกันอย่างว่าง่ายรึ ?พวกเจ้าฟังคำสั่งใครกัน ?ใครกันที่เป็นราชาสัตว์อสูร ?เฉินกูอยากจะพูดบางอย่างกับพวกนี้ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าจางหยู เขาก็ได้แต่แสดงสีหน้าหม่นหมองออกมา ชัดแล้วว่ามันคือความหงุดหงิดที่ไม่อาจจะระบายออกมาได้เมื่อเห็นสีหน้าหม่นหมองของเฉินกู เหล่าสัตว์อสูรขอบเขตตุ้นซวนก็พากันยิ้มออกมา“ราชาสัตว์อสูร เจ้าสำนักผู้นี้แข็งแกร่งเกินไป…ท่านโทษเราไม่ได้ไม่ใช่รึ?” สัตว์อสูรขอบเขตตุ้นซวนหัวเราะออกมา พลางส่งเสียงอธิบาย “หากเราไม่ลงชื่อ บางทีเขาอาจจะฆ่าเราก็ได้ !”สัตว์อสูรตัวที่เหลือต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย เมื่อคิดถึงสิ่งที่จางหยูแสดงออกมา พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะกลัวกันขึ้นมา “พวกเจ้ากลัวเจ้าสำนักฆ่าพวกเจ้า แต่ไม่กลัวว่าข้าจะฆ่าพวกเจ้าสินะ ?” เฉินกูหรี่ตาลงเขายอมรับว่าเจ้าสำนักนั้นแข็งแกร่งไร้เทียมทาน เขาอาจจะไม่มีพลังพอที่จะตอบโต้ได้ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะอ่อนแอ มันเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขาที่จะฆ่าสัตว์อสูรขอบเขตตุ้นซวนเหล่านี้สัตว์อสูรตัวเดิมส่ายหน้าและส่งเสียงกลับมา “ไม่เหมือนกัน ! ราชาสัตว์อสูรบอกว่าจะฆ่าเรานั้นเป็นแค่คำขู่ ไม่ได้ลงมือจริง ๆ ยังไงซะ