ตอนที่ 352 นายน้อยของเผ่าสัตว์อสูร

ตอนที่ 352 นายน้อยของเผ่าสัตว์อสูร “จริงสิ แหวนทั้งสามนี้ พวกเจ้าเก็บมันไว้ มันสะดวกมากในการเก็บ สิ่งของ” เฉินกูควบคุมแหวนให้บินไปหาทั้งสามคน “หยดแก่นเลือด ของพวกเจ้าลงไปบนแหวน” เมื่อได้ยินแบบนั้นทั้งสามก็ทำตามทันที ต่อมาพวกเขาต่างก็ต้อง แปลกใจ มังกรแดงพูดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น “พระเจ้า นี่มันแหวน มิติ!” แหวนมิตินี้ หากมองทั่วทั้งทวีปป่ าแล้ว มันก็ถือว่าเป็นของที่ล้ำค่า คุณค่าของผลไม้ทั้งสามนั้นพวกเขาอาจจะไม่รู้ค่าอย่างชัดเจนนัก แต่ คุณค่าของแหวนมิตินี้ พวกเขาต่างก็เข้าใจดี “ขอบคุณ ขอบคุณอาจารย์!” ทั้งสามต่างก็พากันยิ้มออกมา ของขวัญที่เฉินกูมอบให้กับพวกเขานั้น พวกเขาพอใจเป็นอย่างมาก เฉินกูไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ผลไม้ทั้งสามที่ทำให้พวกระดับ สูงพากันตื่นเต้นได้ แต่เด็กน้อยพวกนี้กลับตื่นเต้นกับแหวนมิติ มากกว่า เฉินกูส่ายหน้าและพูดขึ้นมา “แหวนมิติไม่ได้มีค่าอะไรมาก แต่พวก เจ้ากลับตื่นเต้นกันเกินไป” อินทรีย์หิมะที่อยู่ทางเข้าห้องโถง ถึงกับปากกระตุก “เด็กน้อยพวกนี้ แทนที่จะดีใจกับผลโลหิต แต่กลับตื่นเต้นเพราะแหวนมิติ!! ใจที่ เปราะบางของข้า…” “เอาล่ะ ไม่ต้องตื่นเต้นกับแหวนแล้ว” เฉินกูถอนหายใจออกมา “ของ แบบนี้หากพวกเจ้าต้องการข้าสามารถสร้างขึ้นมาได้เป็นจำนวนมาก” แม้ว่าแหวนมิติจะดูวิเศษ แต่สำหรับพวกระดับสูงสุดแล้ว พวกเขา สามารถสร้างมันขึ้นมาได้ตามใจ สุดท้ายค่าของแหวนมิติ ก็ไม่ได้ สูงส่งแบบที่ทุกคนคิด มันก็แค่หายาก เพราะมีแค่พวกระดับสูงสุดที่ จะสามารถสร้างมันขึ้นมาได้ พวกระดับสูงสุดในทวีปป่ามีกี่คนกัน ? เผ่าสัตว์อสูรหนึ่งคน เผ่ามนุษย์ 4 คน ส่วนเผ่ามังกรยังไม่แน่ชัด แต่ก็ ไม่น่าจะมาก ผลก็คือเป็นธรรมดาที่แหวนมิตินี้จะหายาก ยังไงซะ สำหรับพวกระดับสูงสุดแล้ว แหวนมิตินี้ไม่จำเป็นต้องสร้างขึ้นมา ด้วยซ้ำ แหวนมิตินั้นเปราะบางและได้รับความเสียหายได้ง่าย ๆ ในการต่อสู้ จำนวนของมันจึงน้อยลงไปเรื่อย ๆ ซึ่งทำให้ค่าของมันลดลงเป็น อย่างมาก ในด้านคุณค่าแล้ว มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเทียบกับกองสมบัติ ทั้งสาม หน้าที่ของมันก็แค่เก็บสิ่งของเท่านั้น “อาจารย์เป็นพวกระดับสูงสุด ท่านสามารถสร้างแหวนมิติขึ้นมา ตอนไหนก็ได้” ไป่ หลิงใจเย็นลง แต่ใบหน้าของนางก็ยังแสดงรอยยิ้ม ดีใจออกมา ยังไงซะนางก็ได้แหวนมิติมาแล้ว มันถือว่าเป็นเรื่องดี มังกรแดงและอินทรีย์ปีกฟ้าไม่อาจจะปกปิดอารมณ์ได้ พวกเขาพากัน ยิ้มกว้างออกมา ด้วยแหวนมิตินี้ พวกเขาก็สามารถทำอะไรหลาย ๆ อย่างได้ง่ายดายขึ้น !จากนั้นทั้งสามคนก็ได้เก็บแหวนมิติลงไปราวกับเป็นลูกรักเฉินกูคิดทบทวนก่อนจะส่งปราณไปยังร่างของทั้งสามคนและซ่อนปราณเหล่านั้นอยู่ในตัวพวกนั้น ภายใต้สายตาสงสัยของทั้งสาม เฉินกูก็ได้พูดขึ้นมา“ข้าได้ติดการรับรู้กับพวกเจ้า หากพวกเจ้าอยู่ในอันตราย มันจะเตือนข้าไม่ว่าพวกเจ้าอยู่ที่ไหนก็ตาม ข้าจะไปช่วยเจ้า” เขาถือว่าทั้งสามนี้คือศิษย์ที่เขารักมากที่สุด ทั้งสมบัติ การรับรู้, แหวนมิติ สำหรับเขาแล้วมันไม่ใช่ของที่หายากนัก“อาจารย์” ไป่ หลิงตื้นตันพร้อมกับเสียงที่เริ่มสั่น “ขอบคุณมาก”ในอดีตนั้น พวกเขาเคารพและชื่นชมเฉินกูอยู่แล้ว แต่ตอนนี้พวกเขายิ่งเคารพเฉินกูมากกว่าเดิมในฐานะศิษย์ ราชาสัตว์อสูร ตัวตนสูงสุดของเหล่าสัตว์อสูรกลับคิดเป็นห่วงพวกเขา แล้วพวกเขาจะไม่ตื้นตันได้ยังไง ?มังกรแดงและอินทรีย์ปีกฟ้าไม่ได้อ่อนไหวแบบไป่ หลิง แต่การกระทำของเฉินกู ก็ทำให้พวกเขาซึ้งใจเป็นอย่างมาก สัตว์อสูรด้านหลังทั้งสาม รวมไปถึงอินทรีย์หิมะที่อยู่ด้านนอก ต่างก็มองมายังทั้งสามคนด้วยสายตาอิจฉา“เมื่อพวกเจ้าเรียกข้าว่าอาจารย์ ข้าก็คืออาจารย์ เป็นธรรมดาที่ข้าต้องดูแลพวกเจ้า” เฉินกูพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม เขาหันไปมองที่ไป่ หลิงและพูดขึ้นมา “ไป่ หลิง ข้าได้ยินจากอินทรีย์หิมะมาว่า เจ้าคือองค์หญิงของเผ่าจิ้งจอก ?”ไป่ หลิงพยักหน้าเฉินกูหัวเราะออกมา “ภูเขาจิ้งจอกข้าเคยได้ยินมาก่อน มันน่าจะอยู่ที่ภูเขาตะวันตก ห่างออกไปหลายพันไมล์ มันอยู่ติดกับเขตเหนือทางตะวันออก และติดภูเขาทางใต้ สำหรับข้าแล้วเส้นทางนี้ไม่ได้ไกลนักแต่ด้วยความแข็งแกร่งของเจ้าแล้ว มันคงใช้เวลานานและระหว่างทางก็ใช่ว่าจะปลอดภัย เจ้ารอที่นี่สักเดี่ยว ข้าจะหาคนไปส่งเจ้า หากเจ้ากลับไปคนเดียว ข้าคงกังวล”หากเกิดอะไรแย่ ๆ ขึ้นเฉินกูคงใจสลายไป่ หลิงยังไม่ทันได้เปิดปากพูด จู่ ๆ เฉินกูที่อยู่ตรงหน้านางก็หายตัวไปไป่ หลิงพึมพำออกมา “อันที่จริงแล้วไม่จำเป็นหรอก”นางอยู่ขอบเขตหลิงซวนขั้นต่ำ และทักษะภาพลวงตาก็ขึ้นเป็นขั้น 4แล้ว พวกต่ำกว่าขอบเขตหลี่ซวนไม่อาจจะเป็นภัยต่อนางได้ ตราบใดที่นางระวังตัว ความเป็นไปได้ที่จะเจออันตรายก็คงต่ำมากแต่ความเป็นห่วงของเฉินกูนั้น นางไม่อาจจะปฏิเสธได้เลย นางต้องขอบคุณเฉินกูด้วยซ้ำ“นั่น ไป่หลิง…” มังกรแดงเบิกตากว้างมองไปที่ไป่หลิง เขารีบเปลี่ยนคำพูดทันที “หัวหน้า หัวหน้า !”ไป่ หลิงพูดขึ้นมา “ ไม่ต้องเรียกข้าว่าหัวหน้าแล้ว เมื่อเราเป็นศิษย์ของอาจารย์เดียวกัน ในอนาคตเราจะเป็นพี่น้องกัน เจ้าเรียกข้าว่าพี่ก็พอ!”