ตอนที่ 377 จุดเริ่มต้นของเรื่องน่าเศร้า

ตอนที่ 377 จุดเริ่มต้นของเรื่องน่าเศร้า ท่ามกลางเปลวเพลิงที่ลุกไหม้นั้น มังกรสีครามได้เงียบไปและมอง ไปที่อ้าวคุนด้วยสีหน้าซับซ้อน “ข้าบอกเจ้าไปแล้ว น้องรอง ข้าขอตัว” อ้าวคุนมองไปที่มังกรสีคราม เขาถอนหายใจออกมาและหันกลับเพื่อมุ่งหน้ากลับ อยู่ ๆ มังกรสีครามก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “อ้าวคุนเจ้าฝ่าฝืน กฎ!” เมื่อได้ยินแบบนั้น อ้าวคุนก็หยุดและหันกลับไปมองที่มังกรสีคราม โดยไม่พูดอะไรออกมา “เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะเอาไปบอกคนอื่นรึ?” มังกรสีครามพูดขึ้นมา อย่างเย็นชา “ตอนนั้นเจ้ายังทำตัวไร้หัวใจอยู่เลย !” การบอกมังกรสีครามว่า มังกรโลหิตถูกขับไล่ออกไปที่ไหนเป็นการ ฝ่าฝืนกฎของเผ่า แม้ว่าอ้าวคุนจะเป็นถึงราชา แต่ก็ต้องถูกลงโทษ มากกว่าคนในเผ่า หากมังกรสีครามพูดเรื่องนี้ออกไปจริง ๆ ตำแหน่ง ราชามังกรของอ้าวคุนก็ไม่มั่นคงอีกต่อไป นางคิดว่าอ้าวคุนคงจะกลัวและรู้สึกคิดผิด แต่สีหน้าของอ้าวคุนกลับ ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย อ้าวคุนมองไปที่นางอย่างใจเย็นและเผยรอยยิ้มออกมา “หากเจ้าเอา ไปรายงานจริง ๆ ข้าก็คงจะดีใจ” หากมังกรสีครามทำแบบนั้นจริง ๆ อ้าวคุนก็จะไม่ถือโทษนาง หาก ได้ลดความเจ็บปวดและความรู้สึกผิดที่มีในใจของนางได้ อ้าวคุนก็ โล่งใจ มังกรสีครามเหมือนจะรู้ความคิดของอ้าวคุน นางฮึดฮัดออกมา “อ้าว คุน เจ้าเจ็บปวดมาโดยตลอดรึ? ข้าคิดมาเสมอว่าเจ้าไม่ต่างจากพวก สัตว์อสูรใจดำเสียอีก “ เมื่อถูกถากถางโดยมังกรสีคราม อ้าวคุนกลับไม่โกรธเลยแม้แต่น้อย “เจ้าสบายใจได้ ข้าจะไม่รายงานเรื่องนี้หรอก ข้าอยากให้เจ้าใช้ชีวิต ไปกับความเจ็บปวด และน่าเศร้านี้ไปตลอดชีวิตจนกว่าเจ้าจะตาย !” มังกรสีครามยิ้มออกมา รอยยิ้มนั้นเป็นไปด้วยความบ้าคลั่ง นาง เหมือนกับรู้สึกได้ถึงการแก้แค้น “อย่าคิดว่าการที่เจ้าบอกข้าว่าเด็ก นั้นอยู่ที่ไหน แล้วข้าจะยกโทษให้กับเจ้า ข้าไม่มีวันยกโทษให้กับเจ้า ข้าจะจำเอาไว้ว่าเจ้ามันไร้หัวใจ !” เมื่อเห็นท่าทีของมังกรสีคราม อ้าวคุนก็ปวดใจขึ้นมา จนยากที่จะ หายใจออกมาได้ นี่คือน้องสาวของเขา! เขายังจำได้ว่า ตอนที่น้องยังเด็ก นางดูน่ารักและเป็นมิตรมากแค่ไหน นางอยู่กับเขาตลอดทั้งวัน เขายังจำได้ว่าน้องเขาถูกลงโทษโดยพ่อ น้องสาวที่ร้องไห้ออกมาตอนที่นางแต่งงาน เขายังจำความอ่อนโยน และความน่ารักของนางได้ และตอนที่นางให้กำเนิดเด็กน้อยที่ไม่ คาดคิดออกมา…แต่เขาไม่อาจจะย้อนเวลากลับไปได้ ตั้งแต่ตอนนั้นนางก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ทุกอย่างไม่อาจจะย้อนกลับมาได้อีกต่อหน้ามังกรสีครามที่บ้าคลั่งนี้ เขาไม่อาจจะปะติดปะต่อกับสาวน้อยคนเดิมในอดีตได้เลย“น้องรอง !” อ้าวคุนแสดงสีหน้าปวดใจออกมา และมองไปที่น้องสาวด้วยใจที่เศร้าสร้อยทุกอย่างเป็นเพราะเขา !หากเขาไม่บอกพ่อเรื่องมังกรโลหิต คนของเผ่าคงไม่บังคับให้พ่อฆ่ามังกรโลหิต และเขาคงไม่ต้องรู้สึกผิดแบบนี้ ส่วนน้องเขาคงไม่ต้องกลายเป็นมังกรที่ไร้วิญญาณเช่นนี้ ทุกอย่างมันเป็นเพราะเขา เพราะกฎของเผ่า !แม้ว่าเขาจะไม่ได้ฆ่าด้วยมือของตัวเอง แต่ก็เป็นเขาที่ฆ่าพวกนั้นทางอ้อม !น้องสาวของเขาพูดถูกแล้ว เขาเป็นแค่ฆาตกรที่ฆ่าหลานของตัวเอง !อ้าวคุนกำหมัดแน่นด้วยความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงในใจ จนเกิดรอยข่วนที่ฝ่ามือ เลือดไหลออกมามันเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดในใจที่เขามี มันไม่อาจจะลืมเลือนได้เลย“กฎของเผ่า หึหึ…”ตอนที่เขายังเด็ก อ้าวคุนเคารพกฎเผ่ามาโดยตลอด ตอนนี้เขากลับเกลียดมัน โดยเฉพาะกฎที่เกี่ยวกับมังกรโลหิต เพราะนั่นคือต้นตอของเรื่องน่าเศร้าเหล่านี้บางอย่างหากไม่เกิดขึ้นกับตัว ก็ไม่อาจจะเข้าใจความเจ็บปวดได้บรรพบุรุษมังกรได้ตั้งกฎขึ้นมา พวกนั้นคงคาดกันไม่ถึงว่ามังกรสมมุติเทพจะให้กำเนิดมังกรโลหิตออกมา ซึ่งถือว่าเป็นอับอายและความอัปยศต่อเผ่ามังกร“กฎแบบนี้ไม่ควรจะมีอยู่! “ อ้าวคุนแสดงสีหน้าเย็นชาออกมา “ในชีวิตนี้ข้าไม่อาจจะทำอะไรได้ จากราชาในแต่ละรุ่น ข้าก็แค่อยู่ระดับทั่วไป ให้ข้าได้ทำอะไรบ้างเถอะก่อนที่ข้าจะตาย !!”เขาอยากที่จะแก้ไขกฎพวกนี้ !การแก้ไขความผิดและกฎของเผ่า!แม้ว่าเผ่ามังกรทั้งเผ่าจะคัดค้านเขา แม้ว่าเขาจะไม่ได้เข้าไปอยู่ในสุสานราชามังกรหลังจากที่ตายไป แม้ว่าเขาจะต้องโดนประณามจากคนในเผ่า แต่เขาก็ต้องเปลี่ยนมัน !บางอย่างที่แม้แต่คนที่แข็งแกร่งก็ทำไม่ได้แม้แต่ท่านพ่อของเขาก็ยังรู้ถึงปัญหานี้ แต่ก็ยังไม่คิดที่จะปรับเปลี่ยนมันแต่อย่างใด ถึงอย่างนั้นเขาก็ทนมันมามากพอแล้ว มันถึงขีดจำกัดที่เขาจะทนรับไหวแล้วอ้าวคุนสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ กฎของเผ่าต้องถูกเปลี่ยนแต่ยังไม่ใช่ตอนนี้อย่างน้อย ๆ ก็รอจนกว่าอ้าวอู่เหยียนจะรับผิดชอบปกครองเผ่ามังกร