ตอนที่ 376 ความเจ็บปวดของราชามังกร

ตอนที่ 376 ความเจ็บปวดของราชามังกร อ้าวอู่เหยียนได้ออกไปจากเกาะ โดยไม่ทันได้เตรึยมตัวมากมายนัก เขาเคลื่อนที่ไปเรื่อย ๆ ด้วยทักษะเคลื่อนย้ายพริบตา มุ่งหน้าสู่ทวีป ป่า ภายใต้พระจันทร์สีเลือด คลื่นในท้องทะเลดูปั่นป่วนยิ่งกว่าเดิม แต่ สำหรับในท้องทะเลด้านล่างตอนนี้ กลับเงียบสงบจนน่าแปลกใจ ราวกับว่ารับรู้ได้ถึงแรงกดดันอันน่ากลัวจากมังกรด้านบนหัวของ ตัวเอง และไม่กล้าขยับเลยแม้แต่น้อย บอกได้ว่าอ้าวอู่เหยียนคือมังกรสมมุติเทพที่น่ากลัวที่สุดในเผ่ามังกร แม้ว่าเขาจะไม่ได้อยู่ในเผ่ามังกร แต่มันก็ไม่มีสัตว์อสูรในเขตท้อง ทะเลที่กล้าจะหาเรื่องเขา ในใจกลางหุบเขามังกร ราชามังกรอ้าวคุนได้ถอนหายใจออกมา “เด็กนี้เมื่อไหร่จะโต !” เขาอยู่มากว่าเก้าพันปีแล้ว เขาเหลือชีวิตอยู่อีกแค่ไม่กี่ปี หลังจากนั้น เขาก็ไม่อาจจะดูแลเผ่ามังกรต่อได้อีก หากอ้าวอู่เหยียนไม่อาจเติบโต เป็นผู้ใหญ่กว่านี้ได้ แล้วเขาจะทำอะไรได้ ? เขาส่ายหน้าด้วยท่าที่หมดหนทาง ร่างของอ้าวคุนหายตัวไปจากหุบ เขาในทันที หลังจากนั้นไม่กี่อึดใจเขาก็ไปปรากฏตัวอยู่เหนือผืนดิน แห่งหนึ่ง แม้ว่าความมืดมิดจะปกคลุมผืนดินแล้ว แต่เพราะไฟ รอบตัวของเขาทำให้ท้องฟ้านั่นสว่างไสว ที่พื้นดินแห่งนี้ มีมังกรตัวใหญ่นอนอยู่ท่ามกลางเปลวไฟ มังกรตัวนี้ มีเกล็ดสีฟ้าและขดตัวนอนกับพื้นที่ร้อนระอุราวกับว่าได้ตายมา หลายปีแล้ว “น้องรอง” อ้าวคุนมองไปที่มังกรสีคราม สีหน้าของเขาดูซับซ้อน “ข้ารู้ว่าหลานชายกับหลานสะใภ้ได้ตายไปแล้ว เจ้าคงจะเจ็บปวด แต่ ผ่านมาหลายปีแล้วทำไมเจ้าถึงต้องมาทรมานตัวเองอยู่ ?” มังกรสีครามยังคงเงียบราวกับว่าหลับใหลอยู่ “ข้ารู้ว่าเจ้าคงโทษข้าในใจ แต่ข้าไม่คิดจริง ๆ ว่าหลานชายกับหลาน สะใภ้จะใจเด็ดเช่นนี้ เพื่อชีวิตลูกแล้ว พวกเขาถึงกลับยอมตาย…หาก ข้ารู้ว่าจะเป็นเช่นนี้ ข้าคงไม่มีทางบอกท่านพ่อ ยังไงซะลูกของเจ้าก็ คือหลายชายของข้า!” อ้าวคุนพูดขึ้นมา “อู่ซิน เจ้าเด็กคนนี้ ข้าเองก็ เห็นเขามาตั้งแต่เล็ก ๆ ข้าถึงขั้นคิดว่า หากข้าตายในอนาคต ตำแหน่ง ราชามังกรจะเป็นของเขา…น้องรอง ข้ารู้ว่าเจ้าไม่พอใจ เจ้าคงเคียด แค้นข้า ดังนั้นด่าข้าเลย ด่าข้าสิ!” จักรพรรดิมังกรผู้เป็นดั่งวีรบุรุษของเผ่ามังกร วินาทีนี้ กลับดูเหมือน พี่ชายทั่วไป บนใบหน้าที่เคร่งขรึม ปรากฏความเสียใจและละอายใจ ออกมา ชั่วชีวิตนี้ เขาไม่มีอะไรที่ต้องละอายใจต่อเผ่ามังกร แต่มีอยู่เรื่องเดียวเท่านั้น ที่เขาได้ทำผิดไป และนั่นก็ทำให้เขารู้สึกเสียใจไปชั่วชีวิต“เจ้าคือราชามังกร ข้าจะกล้าด่าเจ้าได้ยังไง? “มังกรสีครามค่อย ๆ ลืมตาขึ้น “อย่าเรึยกข้าว่าน้อง เจ้าพูดถูกแล้ว น้องของเจ้าได้ตายไปแล้ว”นางมองเข้าไปในดวงตาของอ้าวคุนด้วยสายตาซับซ้อนอ้าวคุนยิ้ม “ข้ารู้แล้วว่าเจ้าต้องเกลียดข้า !”มังกรสีครามมองไปที่อ้าวคุนด้วยสายตาเย็นชา “ข้าจะเกลียดเจ้าได้ยังไง ? ราชามังกร !”เหมือนนางจะนึกถึงความทรงจำที่เจ็บปวด ร่างของนางสั่นไหวเล็กน้อย นางมองไปที่อ้าวคุนด้วยสายตาเคียดแค้น “เด็กนั่นตั้งแต่เล็กจนโต ไม่เคยคิดร้ายต่อเจ้าที่เป็นลุงเลย เขากลับเคารพเจ้าเป็นอย่างมาก เขาเรึยกเจ้าว่าลุง! แต่สุดท้ายเขากลับถูกฆ่า…” นางกัดฟันแน่น “ข้าขอสาปแช่งเจ้า ขอสาปแช่งให้เจ้าไม่ตายดี !!”หากนางเอาชนะอ้าวคุนได้ นางคงลงมือไปแล้วนางก้มหน้าอย่างหมดหนทางและหลับตาลง “ลูกที่น่าสงสารของข้า!ข้าผิดเอง ข้าผิดเองที่ไร้ประโยชน์ ข้าไม่อาจจะปกป้องเจ้าได้ !”อ้าวคุนเงียบไป เขารู้ว่าอีกฝ่ายเกลียดชังเขาแค่ไหน อันที่จริงเรื่องนี้ก็เป็นความผิดของเขาจริง ๆ แม้ว่าเขาจะอธิบายยังไง แต่ก็ไม่อาจจะปฏิเสธความจริงข้อนี้ได้“เจ้าไม่อยากรู้หรือว่าเด็กนั่นอยู่ไหน ?” อ้าวคุนถอนหายใจออกมาและเปลี่ยนเรื่อง “ยังไงซะนั่นก็เป็นเด็กที่ไม่ควรเกิดมา ผ่านมาหลายปีแล้วเจ้าไม่ห่วงมันจริง ๆ รึ?” ตอนแรกอ้าวคุนกับพ่อวางแผนจะฆ่าเด็กนั้น แต่เห็นแก่มังกรคู่รักสองตัวที่ปกป้องมันเอาไว้ สุดท้ายราชามังกรจึงไม่ได้ฆ่าเด็กนั่น และเลือกที่จะขับไล่เด็กนั่นออกไปแทนและคนที่รับผิดชอบเรื่องการขับไล่ในตอนนั้น ก็คือองค์รัชทายาทมังกรในขณะนั้น ซึ่งก็คืออ้าวคุนในตอนนี้เมื่อได้ยินแบบนั้น มังกรสีครามก็กรีดร้องออกมา “หุบปาก ! อย่าพูดถึงขยะแบบนั้นอีก ! หากไม่ใช่เพราะมัน ลูกข้าจะตายงั้นรึ ? มันคือดาวหายนะ มันทำร้ายครอบครัวของข้า”ความตายครั้งนี้ ส่งผลต่อมังกรสีครามเป็นอย่างมาก จนทำให้นางคลั่ง“งั้นรึ?” อ้าวคุนมองไปที่นางและพูดขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “เมื่อเจ้าไม่สนใจ งั้นข้าจะส่งคนไปฆ่านาง เพื่อช่วยไม่ให้นางทนทุกข์กับโลกนี้”“บังอาจ !” มังกรสีครามเงยหน้าขึ้นพร้อมกับใช้สายตาที่เย็นชาจับจ้องไปที่อ้าวคุน จิตสังหารอันรุนแรงแผ่ออกมาจากตัวของนางแม้ว่านางจะเรียกมันว่าขยะ และเหมือนอยากให้มันตายทันทีแต่นั่นก็แค่คำพูด นางจะไม่สนใจได้ยังไง ? ไม่ว่ายังไงก็ตามเด็กนั่นก็คือหลานสาวของนาง !