ตอนที่ 379 ความจริงที่น่ากลัว

ตอนที่ 379 ความจริงที่น่ากลัว ภายใต้ท้องฟ้าสีคราม มีร่างหนึ่งสูงกว่า 400 ล้ำและยาวกว่า400 ลี้ตัว สั่นด้วยความกลัว นัยน์ตาของมันหดลงราวกับพบบางสิ่งที่น่ากลัวอยู่ ที่ใต้เท้าของมัน มันมีร่างขนาดเท่ากับมันหลายสิบร่าง ทุกร่างต่างก็ ตายอย่างน่าอนาถ แต่สิ่งที่แปลกที่สุดคือบาดแผลของพวกนั้น เกิดขึ้น เพราะการทำร้ายตัวเอง มันไม่มีใบหน้าที่บิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวด แต่อย่างใด แต่ใบหน้าของพวกนั้นกลับแทนที่ด้วยความกลัวแทน ไม่ว่าจะเป็นร่างที่อยู่ด้านบนหรือศพหลายสิบร่างที่กองอยู่ที่พื้น พวกนั้นต่างก็แผ่พลังออกมาจนทำให้เมฆเปลี่ยนสี, มิติบิดเบี้ยวและ แตกไปก่อนจะฟื้นฟูกลับมาใหม่อีกรอบ แม้ว่าจะเป็นเพียงพลังอัน น้อยนิดที่เล็ดรอดออกมา แต่มันก็เพียงพอที่จะฆ่าราชามังกรได้! ไม่มีใครรู้ว่าพวกนี้แข็งแกร่งแค่ไหน แต่พวกนี้กลับตาย ร่างกายมี พลังเล็ดรอดออกมาเล็กน้อยแต่ถึงจะเล็กน้อย ก็ทำให้ผู้คนยอมแพ้ได้ แม้ว่าจะมีผู้ที่แข็งแกร่งปรากฏตัวขึ้นมาแต่ก็จะถูกพลังนี้ฆ่าทันที ศพเหล่านี้มีทั้งสัตว์อสูร, มนุษย์และมังกร ไม่ว่าจะเป็นร่างไหนต่างก็ เป็นตัวตนที่น่าเหลือเชื่อ แค่คิดก็สามารถฆ่าพวกระดับสูงสุดได้และ สามารถทำลายทั้งทวีปป่ าได้ ! และหากต้องการพวกเขาก็สามารถ ทำลายทวีปป่ าได้ด้วยพลังของคน ๆ เดียวและสามารถทำให้ทวีปจม หายลงไปได้ ! แต่ตอนนี้พวกที่เรียกว่าตัวตนน่าเหลือเชื่อกลับตายไปหมด ยกเว้น แค่หมาป่ าที่ตัวสั่นด้วยความกลัว ทั้งมังกร, สัตว์อสูรและมนุษย์ ศพ พวกนี้ต่างก็แสดงสีหน้าหวาดกลัวออกมา และทำให้ที่นั่นเต็มไป ด้วยบรรยากาศที่แปลกประหลาดและน่าสลด มันยากที่จะคิดได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกนี้ ตัวตนที่น่ากลัวแบบนี้ ใครกันที่ฆ่าพวกเขา ? ไม่มีใครรู้ว่าพวกนี้มาจากไหน และทำไมพวกเขาถึงได้มีพลังที่น่า กลัวแบบนี้ได้ รวมถึงไม่มีใครรู้ว่าพวกเขามารวมตัวกันได้ยังไงและ เกิดอะไรขึ้นที่นี่ แม้ว่าจางหยูจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะขนลุกเมื่อเห็น ฉากนี้ เขารู้สึกราวกับเป็นไข้ หัวใจเขามีแต่ความกลัวไม่อาจจะควบคุม ใจตัวเองได้ เพื่อที่จะรู้ความจริงเรื่องนี้ แม้ว่าจะมีความกลัวอยู่ในใจ แต่จางหยูก็ ยังรวบรวมความกล้าดูฉากนี้ต่อไป ร่างขนาดใหญ่ที่เหลือรอดคือร่างจริงของหมาป่าละโมบ หลังจากที่ กลัวจนถึงขีดสุด ในที่สุดเขาก็พูดออกมา “อ้า ! ไปให้พ้นเจ้าภูตผี ไป ซะ ไป !” เสียงเขาราวกับภัยพิบัติของโลก มันทำให้มิติรอบตัวพังลง พื้นดินใต้เท้าของเขาหายไปทีละนิ้ว ๆ กลายเป็นฝุ่นผง ในเสี้ยวพริบตา เขาก็อยู่ในมิติว่างเปล่า ทุกอย่างหายไปไม่มีตัวตนอยู่อีกเลย น่ากลัว ! แค่เสียงก็สามารถทำลายพื้นที่ขนาดเท่ากับภูเขาได้ หากเขาใช้พลัง มากกว่านี้ ไม่ใช่ว่าทวีปป่ าก็คงไม่อาจทนรับการโจมตีของเขาได้ ไม่ใช่รึ ?จางหยูกลืนน้ำลายเพราะความตะลึงของพลังของหมาป่ าละโมบและความกลัวที่มีต่อศัตรูหมาป่ าละโมบที่แข็งแกร่งเช่นนี้กลับหวาดกลัว สายตาเขามีแต่ความกลัว มันยากที่จะคิดได้ว่าศัตรูนั้นจะน่ากลัวแค่ไหนอยู่ ๆ ก็มีฉากที่น่าตกใจเกิดขึ้นมาหมาป่ าละโมบเงียบไปและจากนั้น…กรงเล็บของเขาก็ค่อย ๆ ยกขึ้นและพุ่งเข้าใส่ท้องน้อยของตัวเอง ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มแปลก ๆปรากฏขึ้นมา ก่อนที่กรงเล็บจะแทงทะลุท้องน้อยของตน แล้วดึงอวัยวะภายในออกมายัดเข้าใส่ปากแล้วเคี้ยวมัน “เครื่องในของสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิ หึหึ อร่อยจริง ๆ !”เขายิ้มออกมาแต่สายตากลับเต็มไปด้วยความกลัวและความสิ้นหวังภาพนี้แปลกประหลาดจนน่าขนลุกจางหยูรู้สึกเหมือนมีลมเย็นพัดอัดเข้าตัว ร่างกายเขาแข็งทื่อราวกับว่าร่างกายไม่ฟังคำสั่งเขาอีกต่อไปความทรงจำนี้เป็นของหมาป่ าละโมบ ดังนั้นความรู้สึกที่เขารู้สึกได้ในตอนนี้ ก็เป็นของหมาป่ าละโมบ เขาเหมือนกับร่างจริงของหมาป่ าละโมบ ใจของเขาเต็มไปด้วยความกลัวและความสิ้นหวัง เขาไม่อาจจะควบคุมตัวเองได้จนต้องล้วงเอาอวัยวะภายในของตัวเองมากิน….กระทั่งช่องท้องนั้นว่างเปล่า หมาป่ าละโมบจึงหยุดช่องท้องของเขาถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่าไม่ต้องสงสัยเลยว่าหมาป่าละโมบตายไปแล้ว แต่นี่คือจุดสิ้นสุดแล้วรึ ?ไม่ นี่คือจุดเริ่มต้นของความน่ากลัวที่แท้จริง!วิญญาณของหมาป่ าละโมบลอยออกมาจากร่าง และปรากฏขึ้นในอากาศ ก่อนจะอัดแน่นขึ้นมา แม้ว่าจะต่างจากร่างจริงแต่หากมองจากภายนอกก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก อย่างน้อยลักษณะภายนอกก็ไม่ได้ต่างกัน ผู้บ่มเพาะที่แข็งแกร่งระดับนี้ก็เป็นธรรมดาที่วิญญาณจะแข็งแกร่งไปด้วย แม้ว่ากายเนื้อจะถูกทำลายแต่ด้วยวิญญาณที่แข็งแกร่ง มันก็สามารถอยู่ในโลกนี้ได้ในฐานะภูตผีหากวิญญาณแข็งแกร่งพอ หรือมีความแค้นเคืองมากพอ มันก็จะกลายเป็นวิญญาณที่แข็งแกร่งได้หลังจากที่ตายไป !หมาป่าละโมบก็เช่นเดียวกัน วิญญาณของเขาแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก เขาทนทุกข์อยู่กับความกลัวก่อนที่จะตายไป และผ่านพ้นการทรมานที่โหดร้าย ความแค้นเคืองที่เขามีทำให้พลังของเขาน่ากลัวขึ้นไปอีก นอกจากสติที่ไม่สมประกอบแล้ว ตอนนี้ความแข็งแกร่งที่เขามียังสูงกว่าตอนที่เขายังมีชีวิตเสียอีก“ตาย ตาย !” หมาป่าละโมบคิดเพียงอย่างเดียวในหัวแต่สุดท้ายมันกลับเกิดเหตุการณ์ที่แปลกประหลาดขึ้นอีกครั้งร่างวิญญาณของหมาป่าละโมบ อยู่ ๆ ก็ไม่อาจจะควบคุมตัวเองได้มันเหมือนกับฉากที่เพิ่งจะเกิดขึ้นตะกี้ เขาไม่อาจจะควบคุมตัวเองได้