ตอนที่ 384 ผู้คนนับไม่ถ้วน

ตอนที่ 384 ผู้คนนับไม่ถ้วน เหตุการณ์ที่ผิดปกติที่เกิดขึ้นกับโลกหยุดลง ดวงจันทร์ที่ราวกับ หลอมรวมกับโลหิตได้กลับเปลี่ยนเป็นสีขาวดังเดิม ภายใต้แสงจันทร์นี้ จางหยูมองไปยังสุดยอดสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิ ที่ยืน เรียงแถวตรงหน้าเขาด้วยความพอใจและเสียดาย แค่คืนเดียวเขาก็ สามารถสร้างสุดยอดสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิขึ้นมาได้ถึง 16 ตัว ไม่ต้อง เดาเลยว่ามันคือผลงานชิ้นเอก แต่มันกลับขาดจิ้งจอกเวทย์ไป ซึ่งไม่ ต้องเดาเลยว่า มันทำให้ผลงานของเขาขาดความสมบูรณ์ไป โชคร้ายที่จางหยูไม่เข้าใจว่า ทำไมเขาถึงสร้างจิ้งจอกเวทย์ขึ้นมา ไม่ได้.. ต้องบอกว่าจิ้งจอกเวทย์นั้นพิเศษ หากเทียบกับสุดยอดสัตว์อสูร ศักด์ิสิทธ์ิตัวอื่น ๆ ไม่ต้องเดาเลยว่า ทักษะภาพลวงตานั้นมีแค่ตัว จิ้งจอกเวทย์ ซึ่งเป็นทักษะติดตัวตามสัญชาตญาณ หากเทียบกับผู้อื่น ในด้านภาพลวงตาแล้ว จิ้งจอกเวทย์แข็งแกร่งกว่ามาก นอกจากนี้ จิ้งจอกเวทย์ก็ไม่ได้ต่างจากสุดยอดสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิตัวอื่นเลย “เพราะทักษะภาพลวงตางั้นรึ?” จางหูส่ายหน้า เขาไม่คิดว่าทักษะนี้ จะส่งผลต่อการสร้างจิ้งจอกเวทย์ขึ้นมา ชัดแล้วว่าการที่สร้างจิ้งจอกเวทย์ขึ้นมาไม่ได้ ไม่ใช่เพราะทักษะภาพ ลวงตา แต่เป็นเพราะเหตุผลอื่นที่จางหยูยังไม่อาจจะทราบได้ จางหยูไม่อาจจะคิดค่าตอบได้ เขาไม่อาจจะแก้ปัญหานี้ได้ ถึงแม้จะ ล้มเหลวแต่เขาก็ยังสร้างสุดยอดสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิขึ้นมาได้ถึง 16 ตัว และการที่ขาดจิ้งจอกเวทย์ไปเพียงตัวเดียวนั้น ก็ไม่ได้ส่งผลอะไร มากนัก ท่ามกลางแสงจันทร์ จางหยูนั่งขัดสมาธิอยู่กลางท้องฟ้า โดยมีสุด ยอดสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ินั่งอยู่ด้านหน้า คอยดูดซับหลิงซี่ด้วยความเร็ว อันน่าทึ่ง จนทำให้ระดับการบ่มเพาะเพิ่มขึ้นมาอย่างรวดเร็ว อาณาเขตในการดูดซับหลิงซี่ของพวกนั้นซ้อนทับกัน จนทำให้ อากาศส่วนนั้นบิดเบี้ยวไป “นี่โกงรึเปล่า ?” จางหยูอดคิดไม่ได้ ตอนที่เหล่าสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิ บ่มเพาะขึ้นมาถึงขอบเขตว่อซวน ด้วยการอัดแน่นหลิงซี่ในอาณาเขต ทำให้ความเร็วในการยกระดับ ขึ้นมาของสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิทั้ง 16 ตัว เร็วกว่าการบ่มเพาะทั่วไป กว่าร้อยเท่า จางหยูเดาว่า แม้แต่เฉินกูที่บ่มเพาะเป็นเวลา 1 ปี ก็อาจจะบ่มเพาะได้ ไม่เร็วเท่า 1 ใน 10 ของเหล่าสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิของเขา พรสวรรค์อันเป็นเอกลักษณ์ของสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิ และหลิงซี่ไม่รู้ จบ การรวมกันของทั้งสองอย่างนี้ ทำให้เกิดการบ่มเพาะที่รวดเร็ว จนไม่อาจจะคาดเดาได้ นอกจากนี้ยังมีจางหยูที่คอยช่วย ดูจากทั้ง ทวีปป่ าแล้วไม่มีใครที่ทำแบบนี้ได้ ! เมื่อท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้น พระอาทิตย์ก็เริ่มขึ้นจากขอบฟ้าอย่างช้า ๆ ส่วนสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิทั้ง 16 ตัวก็ได้ขึ้นไปถึงขอบเขตตันชวนขั้น ต่ำได้ ! ร่างเทียมของสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิขึ้นไปถึงขอบเขตตันชวนขั้นต่ำ !แม้ว่าการยกระดับการบ่มเพาะของเหล่าสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิจะไม่เร็วเท่ากับร่างเจ้าสำนักและเท่าเทียนจีที่บ่มเพาะทักษะจี๋อู่ แต่พรสวรรค์ที่เป็นเอกลักษณ์ของพวกนี้ ก็ใช่ว่าตัวเจ้าสำนักและเฒ่าเทียนจีจะมีได้ บางทีมันอาจจะมีประโยชน์ในภายหลัง“พวกเจ้าบ่มเพาะต่อ ข้ามีเรื่องอื่นต้องไปจัดการ !” จางหยูดึงอาณาเขตของตัวเองกลับ และบอกกับเหล่าสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิ“ได้ ร่างจริง !” กลุ่มสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิไม่ได้ขัดคำสั่งของจางหยูจางหยูเผยรอยยิ้มออกมา ก่อนที่ร่างของเขาจะหายไปจากสายตาของเหล่าสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิที่บ้านพักในสำนักร่างของจางหยูได้ปรากฏตัวขึ้นในห้องนอนอีกครั้ง อ้าวเสี่ยวหร่านยังคงหลับอยู่ เสี่ยวเฉียงเหมือนจะได้กลิ่นของจางหยู มันรีบวิ่งเข้ามาในห้องนอนและส่ายหางตรงหน้าจางหยูตอนนั้นที่บ้านมีแขกหลายคนมารอพบที่ด้านนอก แค่มองออกไปเพียงแวบเดียว เขาก็รู้ว่ามีโอวเสินเฟิง, อู่ฉิงฉวน, หลินจื้อเป่ ย โหวเทียนหมางและคนอื่น ๆ มารอเขา นอกจากนี้ก็ยังมีเซียวเหยียน, โจวซินเอ่อร์, อู่เฉิน, อู่โม่, อู่ซินซิน, เติ้งชิวฉาน และคนอื่น ๆ มายืนรอเขาด้วย ท้ายสุดก็มีซู่เหยียนที่เป็นเพื่อนกับอู่ฉิงฉวนยืนรออยู่“ท่านพี่” ตอนที่จางหยูมองออกไปที่ประตู อ้าวเสี่ยวหร่านก็ตื่นขึ้นมาพอดีนางใช้หางของนางขยี้ตาและมองมาที่จางหยูจางหยูยิ้มออกมา “ไปหาอะไรกินกันก่อน”แม้ว่าจะมีคนมากมายมารอพบเขา แต่เขาก็ไม่ได้กำหนดเวลาสำหรับการเปิดสอน หากเขาต้องการจะสอนตอนไหนมันก็ขึ้นอยู่กับเขาเองในความเห็นของเขาแล้ว การเปิดสอนสำคัญน้อยกว่าปากท้องของตัวเอง หากผู้อื่นรอไม่ได้ เขาก็ไม่สนใจ เพราะยังไงก็มีคนมากมายที่รอฟังอยู่ตอนที่ได้ยินเสียงอันนุ่มนวลของจางหยู อ้าวเสี่ยวหร่านก็ดูดีใจขึ้นมาฟิ้วอ้าวเสี่ยวหร่านบินออกมาราวกับเคลื่อนย้าย ไปเกาะที่ไหล่จางหยูจางหยูไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี“ขนมสินะ!”จางหยูยิ้มและพาอ้าวเสี่ยวหร่านกับเสี่ยวเฉียงลงมาที่ชั้นล่างจากนั้นพวกเขาก็เดินออกมาจากบ้านอย่างช้า ๆ“เจ้าสำนัก !” เมื่อทุกคนเห็นร่างของจางหยู ทุกคนต่างก็โค้งตัวและตะโกนออกมาเป็นเสียงเดียวกันจางหยูพยักหน้าตอบรับเล็กน้อย “กินข้าวเช้ากันก่อน การเปิดสอนนั้นไม่ได้ล่าช้าหรอกหากเรากินข้าวเช้า”ที่สำนักคังเฉียง ฐานะของจางหยูนั้นสูงที่สุด อำนาจของเขาไม่มีใครเทียบได้ และการตัดสินใจของเขาถือว่าเป็นเด็ดขาด เมื่อได้ตัดสินใจอะไรลงไปแล้ว ทุกคนต้องทำตาม ต่อให้มันจะผิด ก็ไม่มีใครกล้าคัดค้าน