ตอนที่ 389 พรสวรรค์ที่เปลี่ยนไป

ตอนที่ 389 พรสวรรค์ที่เปลี่ยนไป มังกรสมมุติเทพกับมังกรโลหิต ใครจะแข็งแกร่งกว่ากันคงตอบได้ ยาก ! จางหยูไม่สงสัยเลยว่าหากมังกรโลหิตหากเติบโตขึ้นมาแล้วแม้แต่ มังกรสมมุติเทพก็ใช่ว่าจะจัดการนางได้ ต่อให้สุดยอดสัตว์อสูร ศักด์ิสิทธ์ิทั้ง 16 ตัวจะร่วมมือกัน แต่ก็ไม่อาจจะรับมือกับมังกรโลหิต ที่เติบโตเต็มที่ได้! อย่าดูถูกความไร้เดียงสาของนาง นางคือตัวตนที่น่ากลัวที่สุดในทวีป ป่ าแห่งนี้ ! “ถึงตอนนั้นข้าคงต้องเดินทางไปที่เผ่ามังกร และแสดงให้พวกนั้น ได้เห็นว่า มังกรโลหิตที่พวกนั้นเคยมองข้ามและถูกมองว่าเป็นขยะ นั้น คือตัวตนที่น่ากลัวแค่ไหน และนั่นก็เป็นวิธีแก้ปัญหาด้วย” จางหยูตัดสินใจว่าเขาจะไปที่เผ่ามังกร เขาอยากที่จะไปพบคนในเผ่า มังกรและถามว่าทำไมพวกเขาถึงได้ทิ้งนาง ด้วยร่างทองคำขั้นสูงสุดที่เขามี เขาก็ไม่กลัวใครอีก ! อย่างน้อยในโลกนี้ก็ไม่มีใครทำร้ายเขาได้ ! หลังจากนั้นสักพัก จางหยูก็ครุ่นคิดก่อนจะเคลื่อนย้ายขึ้นไปบน ท้องฟ้า “ร่างหลัก !” ในมิติที่แยกออกไป เมื่อเห็นว่าจางหยูปรากฏตัวขึ้นมาสุดยอดสัตว์ อสูรศักด์ิสิทธ์ิทั้ง 16 ก็หยุดทำการบ่มเพาะทันที จางหยูมองไปที่พวกนั้นก่อนจะพยักหน้าให้เล็กน้อย “พวกเจ้าบ่ม เพาะกันต่อเถอะ ไม่ต้องสนใจข้า” หลังจากนั้น จางหยูก็แผ่อาณาเขตออกไป เพื่อดึงหลิงซี่เข้ามาในมิติ ส่วนนี้เพิ่ม มิติส่วนนี้มีหลิงจำนวนมหาศาลซึ่งมีไว้ให้กับเหล่าสุดยอด สัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิพวกนี้ หลังจากที่ทำแบบนั้นเสร็จ จ้างหยูก็หลับตาลงทำการบ่มเพาะเช่นกัน บางครั้งเขาก็จะตื่นขึ้นมาและตรวจสอบสถานการณ์ของอ้าวเสี่ยวหร่าน เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรพิเศษเกิดขึ้น เขาก็ทำการบ่มเพาะต่อ พระอาทิตย์ค่อย ๆ แทนที่ดวงจันทร์ ดวงดาวถูกบดบังไปเพราะแสง จากดวงอาทิตย์ ไม่นานเช้าวันใหม่ก็มาถึง เมื่อมองไปที่อ้าวเสี่ยวหร่าน เขาก็พบว่านางยังคงหลับใหลอยู่โดยไม่ มีอะไรประหลาดเกิดขึ้น ในที่สุดจางหยูก็สบายใจขึ้นมา “ข้าคงต้องฝากพวกเจ้าดูแลอ่าวเสี่ยวหร่านไว้ ข้ามีเรื่องอื่นต้องไป จัดการ” จางหยูบอกกับเหล่าสุดยอดสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิ “หากนางตื่นขึ้นมาก็ให้บอกข้าทันทีผ่านทางจิต นอกจากนี้พวกเจ้าก็ ไม่ควรออกจากมิตินี้ และอย่าสร้างความวุ่นวาย” กลุ่มสุดยอดสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิต่างก็พากันรับปาก ในฐานะร่างเทียมของจางหยู พวกเขาต่างก็ถือว่าอ้าวเสี่ยวหร่านเป็น น้อง พวกเขาต้องดูแลนางอยู่แล้ว หลังจากที่สั่งการเสร็จจางหยูก็เดินออกไปจากมิติส่วนนั้นและ หายไปทันที ตอนนั้นท้องฟ้าเริ่มสว่างแล้ว คนในเมืองต่างก็ยุ่งกับธุระของตัวเอง ห้องเรียนภายในสำนักคังเฉียงดังก้องไปด้วยเสียงของโอวเสินเฟิง เหล่าศิษย์ชั้นเรียนสัตว์อสูรต่างก็มุ่งหน้าไปยังป่ าหวงหยวน ที่ห้องโถงน้ำแข็ง ร่างของจางหยูได้ปรากฏขึ้นมาโดยไม่มีใครได้ทันสังเกต“ในฐานะสัตว์อสูรแล้ว เราไม่ต้องการอาวุธใดเพราะร่างของเราคืออาวุธที่แข็งแกร่งที่สุด”“กรงเล็บ, หาง, ปาก, หัว, เขา…ทุกส่วนของร่างกายสามารถใช้เป็นอาวุธได้ และพลังของมันก็ไม่ได้ด้อยกว่าเครื่องมือที่มนุษย์สร้างขึ้นมา !”“เราจะดึงพลังของมันออกมาให้ได้มากที่สุดได้ยังไง?”เฉินกูยืนอยู่ที่บัลลังก์น้ำแข็งและพูดขึ้นมาเสียงของเขาดังก้องไปทั่วห้องโถงและเข้าถึงใจของเหล่าศิษย์สัตว์อสูรสัตว์อสูรนั่งอยู่ด้านล่าง แม้ว่าพื้นจะเป็นน้ำแข็ง แต่ด้วยระดับการบ่มเพาะของพวกเขา ความหนาวเย็นไม่อาจส่งผลต่อพวกเขาเลยแม้แน่นอนที่ด้านนอกห้องโกงจางหนูได้ฟังเนื้อหาอยู่เงียบ ๆ การสร้างสุดยอดสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิทั้ง 16 ตัวขึ้นมานี้ เท่ากับเป็นการรับความทรงจำของสุดยอดสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิทั้ง 16 ตัวมาทางอ้อม ความเข้าใจที่มีต่อสัตว์อสูรนั้น ในทวีปนี้คงไม่มีใครเทียบเขาได้แม้แต่เฉินกูก็ไม่อาจจะเข้าใจสัตว์อสูรได้ดีเท่ากับเขา!ตอนที่ฟังนั้นจางหยูพยักหน้าและชื่นชมออกมา “ราชาสัตว์อสูรมีประสบการณ์การต่อสู้มากมายจริง ๆ !”แม้ว่าจางหยูจะเป็นคนสอนเอง แต่ก็ใช่ว่าเขาจะสอนได้ดีกว่าเฉินกูที่สำคัญกว่านั้นคือแม้ว่าจางหยูจะรับความทรงจำสืบทอดมามากมายแต่นั่นก็เป็นเพียงทฤษฎีประสบการณ์การต่อสู้จริง ๆ แทบจะเป็นศูนย์ หากเป็นเรื่องการต่อสู้โดยเฉพาะการต่อสู้ของสัตว์อสูรเขาไม่อาจจะเทียบกับเฉินกูได้จางหยูยืนนิ่งราวกับรูปปั้นน้ำแข็งไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย เขายังคงตั้งใจฟังเนื้อหาที่เฉินกูสอนสักพักจางหยูก็กลับมาได้สติและมองไปยังเหล่าศิษย์สัตว์อสูรภายในห้องโถง เมื่อเห็นมังกรแดงและอินทรีปีกฟ้า เขาก็อดไม่ได้ที่จะเผยสีหน้าแปลกใจออกมา “สองคนนี้ไม่เหมือนเดิม”จางหยูใช้มองทะลุขั้นสูงทันทีต่อมาข้อมูลของมังกรแดงและอินทรีย์ปีกฟ้าก็โผล่มาในหัวของจางหยู***มังกรแดงเพศ : ชายอายุ : 469 ปีพรสวรรค์ทางกายภาพ : สายเลือดมังกรเพลิง (ทำงาน), สายเลือดกิ้งก่าหลากสี (ทำงาน), 5 ดาวขั้นสูงพรสวรรค์ในการรับรู้ : ไม่มีพรสวรรค์พิเศษ : ลมหายใจมังกรเพลิง 5 ดาว , พรางตัว 4 ดาวขอบเขต : หลิงซวนขั้นกลางทักษะ : ลมหายใจมังกรเพลิงขั้น 4, พรางตัวขั้น 3สถานะ : กำลังพัฒนา***มันเกินกว่าที่จางหยูคาดคิดเอาไว้ ร่างกายและระดับการบ่มเพาะของ