ตอนที่ 395 องค์รัชทายาทเผ่ามังกรผู้น่าสงสาร

ตอนที่ 395 องค์รัชทายาทเผ่ามังกรผู้น่าสงสาร “เจ้าเป็นใครกัน ?” ตวนมู่กงคิ้วขมวด “ซุนฉวน เจ้าของร้านอาหารนี้” ซุนฉวนมีสิทธิที่จะครอบครองดอก กล้วยไม้ขาวนี่ ตวนมู่กงใจหล่นวูบ ครั้งนี้มันคงยุ่งยากหน่อย ในฐานะผู้พิทักษ์ของ อาณาจักรหมิง ชื่อเสียงของเขาในอาณาจักรนั้นอยู่ในระดับสูง เขา เป็นคนที่โด่งดังไปทั่วเขตใต้ เป็นธรรมดาที่เขาจะไม่สามารถแย่งชิง มันมาได้ ไม่งั้นแล้วหากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปเขาจะเอาหน้าไป ไว้ที่ไหน ? “ตั้งราคามา” ตวนมู่กงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “เจ้าต้องการเงินเท่าไหร่ เพื่อแลกกับดอกกล้วยไม้ขาวนี่ ?” ตวนมู่กงดูจริงใจ อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ใช้พลังของตัวเองมาต่อรอง แต่ซุนฉวนนั้นดื้อด้าน และไม่สนใจท่าที่จริงใจของตวนมู่กง “ขอโทษ ด้วยนายท่าน” อย่าพูดถึง 1 พันล้านเลย แม้แต่หมื่นล้านหรือแสนล้าน เขาก็ไม่มีทางที่จะแลกมันกับดอกกล้วยไม้ขาวนี่ ต่อหน้าสมบัติที่ไม่ อาจจะประเมินค่าได้นั้น เงินจะมีค่าอะไร ? แต่คนที่เขาเผชิญหน้าอยู่ตอนนี้ เป็นถึงผู้พิทักษ์ของอาณาจักรหมิง แม้ว่าภายนอกเขาจะแสดงท่าที่ดื้อด้านออกมา แต่ในใจนั้นกลับเต็ม ไปด้วยความกลัว ตวนมู่กงมองไปที่ซุนฉวนและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเฉยชา “ดี เจ้าทำได้ ดี !” “หยางซง ไปกันได้ !” ตวนมู่กงหันกลับและตะโกนบอกหยานซง “ท่านเจ้าของร้าน เสี่ยวเอ้อพูดขึ้นมาด้วยความกังวล “ท่านไม่ไว้หน้า ท่านตวนมู่กงเลย ข้ากลัวว่ามันจะมีปัญหา” แม้ว่าตอนที่ตวนมู่กงกลับไปนั้น เขาจะไม่ได้พูดอะไร แต่หากดูจาก สีหน้าแล้วก็รู้ได้อย่างชัดเจนว่า เขาโกรธซุนฉวนเพียงใด ซุนฉวนส่ายหน้าและพูดขึ้นมา “แน่นอนว่าต้องมีปัญหา แต่ดอก กล้วยไม้ขาวนี่ข้ามีสิทธิที่จะครอบครองมัน” ไม่ว่ามันจะราคาสูงเท่าไหร่ เขาก็ไม่คิดที่จะขายมัน เพราะเขารู้จัก ดอกกล้วยไม้ขาวนี่ และรู้ถึงผลการทำงานของมันด้วย ดอกกล้วยไม้ขาวนี้ เขามั่นใจอย่างมากกว่ามันจะทำให้ทะลวงผ่าน ขึ้นไปยังขอบเขตตุ้นซวนได้ แม้ว่าเขาจะเสียร้านนี้ไป แต่เขาก็ไม่ ลังเล แน่นอนเขาไม่ได้บอกเรื่องนี้กับคนอื่น แม้แต่คนสนิทของเขา เขาก็บอกข้อมูลเพียงเล็กน้อยเท่านั้น หากเป็นเรื่องการทะลวงผ่านของตัวเขาเอง ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องระวัง! “โชคดีที่เจ้านั่นไม่รู้ถึงผลการทำงานของดอกกล้วยไม้ขาว ไม่งั้นแล้ว เกรงว่าเรื่องคงไม่จบลงง่าย ๆ” ซุนฉวนรู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่ยังเก็บ ดอกกล้วยไม้ขาวนี้ไว้ได้ ไม่นาน ซุนฉวนก็เรียกพนักงานทั้งหมดในร้านเข้ามาประชุมและ มอบหมายให้พวกนั้นดูแลร้านชั่วคราว เขาจะรีบไปที่ซ่อนตัวที่ไม่มี ใครรู้จัก และกินดอกกล้วยไม้ขาวเข้าไปพร้อมกับทำความเข้าใจกฎ ของโลก ที่เมืองกวนหยาง เมืองทางเหนือของอาณาจักรหมิง อ้าวอู่เหยียนเดินทางออกมาและไม่นานก็มาถึงเมืองนี้ อ้าวอู่เหยียนได้เคลื่อนย้ายตัวเองไปในตรอกภายในเมืองอ้าวอู่เหยียนเดินออกมาตรวจสอบตามท้องถนน เขายังคงเจ็บใจกับการต้องแลกดอกกล้วยไม้ขาวกับค่าอาหาร“นี่มันอะไรกัน ?” เมื่อกวาดตามองไปที่ร้านเสื้อผ้า ดวงตาของอ้าวอู่เหยียนก็เป็นประกายขึ้นมาพนักงานของร้านได้ทักทายเขาด้วยความสุภาพ “ยินดีต้อนรับนายท่าน”เมื่อได้ยินแบบนั้น อ้าวอู่เหยียนก็กังวลขึ้นมาและถามขึ้น “เสื้อผ้าพวกนี้…”เขาชี้ไปที่เสื้อผ้าในร้านและถาม “แลกเปลี่ยนด้วยเงินรึ ?”“ท่านตลกจริง ๆ เราทำการค้าอย่างยุติธรรม เป็นธรรมดาที่เราจะแลกเปลี่ยนมันกับเงิน สิ่งอื่น ๆ ค่าของมันใช่ว่าจะประเมินได้ง่าย ๆ”พนักงานตอบกลับ “หากไม่มีเงินติดตัว ท่านสามารถไปยังร้านตรงกันข้ามเพื่อแลกเงินได้”อ้าวอู่เหยียนมองไปที่ร้านตรงกันข้ามและถามขึ้นมา “ร้านเล็ก ๆแบบนี้แลกเปลี่ยนเงินได้ด้วยรึ ?”พนักงานแสดงสีหน้าประหลาดใจ แต่ก็ยังตอบกลับด้วยความสุภาพ“ถูกต้องแล้ว ตราบใดที่ท่านมีของบางอย่างที่มีค่า ท่านก็สามารถใช้มันแลกเปลี่ยนกับเงินได้”“ดี ขอบคุณ” อ้าวอู่เหยียนถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก และขอบคุณพนักงานสาวคนนั้นอ้าวอู่เหยียน เดินไปที่ร้านตรงกันข้ามที่พนักงานบอกเมื่อเห็นชุดที่หรูหราที่อ้าวอู่เหยียนใส่มา พนักงานก็ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที “ท่านลูกค้า !”อ้าวอู่เหยียนเอาหินสีดำออกมาจากแหวนมิติและพูดขึ้น “ช่วยข้าดูทีว่าจะแลกเงินได้เท่าไหร่กัน”หินหมึก มันคือหนึ่งในวัสดุสำหรับการสร้างสิ่งของ มันแข็งเป็นอย่างมาก ต่อให้ยังไม่สร้างเป็นอาวุธ แต่มันก็สามารถทลายการป้องกันของพวกขอบเขตหลี่ซวนได้น้ำหนักของมันหนักจนน่าทึ่งหินขนาดเท่ากับฝ่ามือมีน้ำหนักหลายพันกิโลกรัม การนำมันไปสร้างเป็นอาวุธ พลังของมันจะน่ากลัว จนเพียงพอที่จะทำเป็นอาวุธของพวกระดับสูงสุดได้ !โดยสรุปแล้ว หินหมึกก้อนเล็ก ๆ นี้ ก็มีค่าไม่อาจที่จะประเมินได้!มันไม่ได้มีอุกกาบาตตกในทวีปหลายหมื่นปีแล้ว ดังนั้นหินขนาดเท่ากับฝ่ามือ จึงเพียงพอที่จะทำให้ปรมาจารย์ด้านการหลอม 6 ดาวคลุ้มคลั่งได้ !แต่การจะนำมันไปใช้เป็นเรื่องที่ยากมาก แม้แต่ปรมาจารย์การหลอม6 ดาว ก็ไม่แน่ว่าจะนำมันไปทำเป็นอาวุธได้“หินรึ ?” พนักงานตรวจสอบและถามขึ้นมา “นี่หินอะไร?”พนักงานที่เปิดร้านมาหลายสิบปี ย่อมเคยเห็นสมบัติมามากมาย รวมไปถึงวัสดุต่าง ๆ ที่ใช้ทำอาวุธและยาต่าง ๆ มันมีไม่กี่อย่างที่เขาไม่รู้จัก สายตาของเขาไม่อาจจะเอาคนทั่วไปมาเทียบได้แต่สุดท้ายเขาก็ไม่รู้จักหินนี่หินดำ ?ไม่ แม้ว่ามันจะเป็นสีดำสนิทแต่แน่นอนว่าไม่ใช่หินดำ