ตอนที่ 404 แช่แข็งมิติ

ตอนที่ 404 แช่แข็งมิติ อ้าวอู่เหยียนคงคิดไม่ถึงว่า ชายหนุ่มที่เขามาถามทางนี้ จะเป็นคนที่ เขากำลังตามหา ! ในเวลาเดียวกัน จางหยูก็ไม่คิดว่าเขาแค่เดินทางเพื่อท่องเที่ยว แต่ กลับมาเจอองค์รัชทายาทของเผ่ามังกร ! หลังจากที่ใช้ทักษะมองทะลุขั้นสูงแล้ว ข้อมูลของอ้าวอู่เหยียนก็โผล่ ขึ้นมาในหัวของเขา จางหยูอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา *** อ้าวอู่เหยียน เพศ : ชาย อายุ : 286 ปี พรสวรรค์ทางกายภาพ : มังกรสมมุติเทพ (ทำงาน), 6 ดาวขั้นสูง (พัฒนาได้) พรสวรรค์ในการรับรู้ : ไม่มี พรสวรรค์พิเศษ : เสียงคำรามมังกร (6 ดาว) ขอบเขต : ตุ้นซวนขั้นสมบูรณ์ ทักษะ : เสียงคำรามมังกรขั้น 6 *** ด้านหลังชื่อของอ้าวอู่เหยียนมีข้อมูลเพิ่มเติม บ่งบอกถึงฐานะของอ้าว อู่เหยียน และยังพูดถึงอ้าวคุนด้วย นอกจากนี้ข้อมูลของอ้าวอู่เหยียน ก็ยังเป็นสีม่วง หากเทียบกับข้อมูลของเฉินกูแล้ว มันก็ไม่ได้แย่เลย ! สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ อ้าวอู่เหยียนอายุแค่ 200 กว่าปี และข้อมูลที่ แสดงออกมานี้ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเฉินกูเลย ซึ่งแสดงให้เห็นแล้วว่า เขามีพรสวรรค์มากแค่ไหน ! “แต่ข้าได้ยินมาว่าราชามังกรมีอายุ 8-9 พันปี แม้ว่าจะเป็นพวกระดับ สูงสุด แต่ก็น่าจะเป็นชายแก่แล้ว แต่องค์รัชทายาทผู้นี้อายุแค่ 200 กว่าปีเท่านั้น…” จางหยูมีความคิดแปลก ๆ ในหัว “หึหึ เฒ่ามังกรผู้นี้ ไม่รู้จักแก่เลยจริง ๆ !” มันก็โทษจางหยูที่คิดแบบนั้นไม่ได้ อ้าวอู่เหยียนนั้นเด็กเกินไปจริง ๆ เมื่อเห็นว่าจางหยูแสดงสีหน้าแปลก ๆ ออกมา อ้าวอู่เหยียนก็คิ้ว ขมวด “อย่ามองข้าแบบนั้น” แม้เขาจะไม่รู้ว่าจางหยูคิดอะไรอยู่ แต่สายตาของจางหยูก็ทำให้เขา รู้สึกอึดอัด “ได้ ไม่มองก็ไม่มอง” จางหยูปลอบอ้าวอู่เหยียนราวกับปลอบเด็ก น้อย หรือว่าไม่ใช่ ชายคนนี้อายุไม่น้อยแล้ว แต่กลับใสซื่อบริสุทธ์ิเหมือน กับกระดาษขาว มันต่างจากเด็กทั่วไปตรงไหนกัน ? จางหยูคิดขึ้นมาในใจ “อ้าวอู่เหยียน ชื่อนี้ฟังดูเหมือนเจ้าตัวน้อยเลย…” เขาจำได้ว่าตอนที่เขาใช้มองทะลุขั้นสูง เพื่อดูข้อมูลของอ้าวเสี่ยวหร่าน เขาเห็นชื่อพ่อแม่ของนาง ความจำของจางหยูยังคงชัดเจน “หากข้าจำ ไม่ผิด นางน่าจะมีแม่ชื่อ อ้าวซวง….” อ้าวอู่เหยียนแม้จะต่างกันแค่คำท้าย แต่ดูเหมือนว่ามันจะมีความ เกี่ยวข้องกันอยู่ “ขอโทษด้วย หากเจ้าไม่อยากเข้าร่วมสำนักคังเฉียง แล้วทำไมเจ้าถึงต้องถามเกี่ยวกับสำนักคังเฉียงด้วย?” จางหยูถามขึ้นมาเขาอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่า ข่าวของสำนักคังเฉียงได้รั่วไหลออกไปแล้วดังนั้นเผ่ามังกรจึงต้องมาหาถึงที่ ไม่งั้นแล้วองค์รัชทายาทของเผ่ามังกร ซึ่งเป็นรองแค่ราชามังกรจะปลอมตัวและมุ่งหน้ามาที่สำนักคังเฉียงที่อยู่ไกลขนาดนี้ทำไมกัน ?ฐานะของอ้าวอู่เหยียนนั้นสูงส่งเกินไป จางหยูถึงกับสงสัยว่าอีกฝ่ายมาเพราะอ้าวเสี่ยวหร่านเมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นี้ จางหยูก็ไม่ได้ลนลานอะไร เขาถือว่าอ้าวเสี่ยวหร่านเป็นน้องสาวของเขา เขาจะไม่ยอมให้นางต้องเจ็บตัวเลยแม้แต่น้อย แม้ว่าราชามังกรจะมาที่นี่ด้วยตัวเอง แต่เขาก็ไม่ยอมให้ทำร้ายอ้าวเสี่ยวหร่าน นี่ไม่ต้องนับองค์รัชทายาทเผ่ามังกรเลย“ข้าได้ยินมาว่าเจ้าสำนักนั้นโดดเด่น ข้าอยากดูว่าเขาแข็งแกร่งขนาดไหนกัน” อ้าวอู่เหยียนตอบกลับอย่างใจเย็นและถามต่อ “เจ้าเคยเห็นเจ้าสำนักนั่นรึไม่? เขาแข็งแกร่งจนน่าทึ่งจริง ๆ รึ ?”แต่อ้าวอู่เหยียนก็ไม่ได้รอให้จางหยูได้ตอบกลับ เขาก็ส่ายหน้าและพูดขึ้นต่อ “ไม่ ข้าไม่ควรจะถามเจ้าเรื่องนี้ เจ้าเป็นแค่คนธรรมดา เจ้าจะแยกออกได้ยังไงว่าใครแข็งแกร่ง…”แต่จางหยูกลับทำให้อ้าวอู่เหยียนแปลกใจ เขากลับหัวเราะออกมาแทน“เจ้าหัวเราะอะไรกัน?” อ้าวอู่เหยียนไม่พอใจ“ข้าต้องบอกว่าเจ้าโชคดีจริง ๆ เรื่องหาคนที่เข้าใจเจ้าสำนักนั้น หากหาทั้งทวีปแล้วคงไม่มีใครเข้าใจเขาดีไปกว่าข้า” จางหยูพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม “มันไม่เกินไปเลยที่จะบอกว่าเหล่าศิษย์และอาจารย์ที่สำนักคังเฉียงต่างก็เข้าใจเขาน้อยกว่าข้า”อ้าวอู่เหยียนตะลึงจนแทบพูดอะไรไม่ออก”เจ้ารู้จักเจ้าสำนักด้วยรึ?”จางหยูเผยรอยยิ้มอันลึกลับออกมา”ไม่ใช่แค่รู้จักแต่ข้ายังสนิทกับเขามากด้วย !”“เจ้ามั่นใจหรือว่าไม่ได้โกหกข้า?” อ้าวอู่เหยียนเริ่มสงสัยขึ้นมาแม้ว่าชายคนนี้จะรู้จักเจ้าสำนักของสำนักคังเฉียง แต่ว่าจะรู้จักเจ้าสำนักดีกว่าศิษย์และอาจารย์เลยรึ?“ข้าโกหกเจ้าไปจะได้อะไร?” จางหยูย้ำขึ้นมาอีกรอบ “เอาล่ะ ข้าไม่อยากจะปิดบังเจ้าแล้ว ข้าคือเจ้าสำนักของสำนักคังเฉียง…”อ้าวอู่เหยียนหรี่ตาลงพร้อมกับใจที่เต้นรัวขึ้นมาทันที“แค่ก แค่ก…เป็นคนที่สำนักคังเฉียงส่งมาเพื่อรับสมัครอาจารย์”จางหยูกระแอมออกมาและพูดขึ้นมาช้า ๆตอนนั้นอ้าวอู่เหยียนเครียดอย่างมากจนเหงื่อผุดไปทั่วทั้งตัว“เจ้าจะพูดให้จบในทีเดียวไม่ได้รึไง!” อ้าวอู่เหยียนมองไปที่จางหยูด้วยความไม่พอใจ “เจ้าทำให้ข้ากลัว !”จางหยูยิ้มออกมา “เจ้ากลัวเจ้าสำนักรึ ?”“ใครกันที่บอกแบบนั้น !” อ้าวอู่เหยียนหรี่ตาลง แต่เมื่อคิดถึงเจ้าสำนักที่ลึกลับ ที่ถึงกับสั่งราชาสัตว์อสูรได้ เขาก็ไม่อาจจะพูดอะไรแย่ ๆ ออกมาได้ “ข้าไม่ได้กลัวเขา ข้าแค่หวั่นเกรงเขา นอกจากนี้การที่ข้าจะกลัวหรือไม่กลัวแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้า?”จางหยูยักไหล่แสดงท่าทีไม่สนใจอ้าวอู่เหยียนเอาผิดอะไรจางหยูไม่ได้ เขาพึมพำออกมา “เจ้ารู้จักเจ้า