ตอนที่ 409 โลกนภา

ตอนที่ 409 โลกนภา “งั้นไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว ลงชื่อซะ” จางหยูโบกมือพร้อมกับม้วน คัมภีร์ที่ปรากฏขึ้น และลอยไปหาอ้าวอู่เหยียนและอ้าวเยว่ อ้าวอู่เหยียนมองไปที่อ้าวเยว่และรับม้วนคัมภีร์มา ก่อนจะกัดฟัน แน่นและเขียนชื่อของตัวเองลงไป หลังจากที่ลงชื่อเสร็จ อ้าวอู่เหยียนก็ได้ส่งม้วนคัมภีร์ให้กับอ้าวเยว่ แต่ เมื่อเห็นว่าอ้าวเยว่ไม่ได้แสดงท่าทีใด ๆ ออกมา เขาก็พูดขึ้น “ท่านน้า” อ้าวเยว่เงยหน้ามองไปที่จางหยู และพบว่าจางหยูยังแสดงท่าทีเฉยชา ออกมา อ้าวเยว่กัดฟันแน่นและรับม้วนคัมภีร์มาจากอ้าวอู่เหยียนก่อนจะ เขียนชื่อลงไป – อ้าวซวง แม้จะไม่เข้าใจว่าม้วนคัมภีร์นี้มีความหมายอะไร แต่สัญชาตญาณก็ บอกนางว่าอย่าลงชื่อลงไป ตอนนี้นางไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากใช้ชื่อปลอมเซ็นลงไป เมื่อลงชื่อเสร็จ นางก็ส่งม้วนคัมภีร์คืนให้กับจางหยู แต่จางหยูไม่ได้ ยื่นมือออกมารับ เขากลับยิ้มและมองไปที่อ้าวเยว่ “ดูเหมือนว่าท่าน จะไม่สนใจชีวิตของเด็กนั่นจริง ๆ หากท่านไม่ต้องการให้เขาอยู่ต่อ ข้าก็จะทำตามที่ท่านต้องการ !” หลังจากนั้นจางหยูก็มองไปที่อ้าวอู่เหยียนด้วยสีหน้าสงสาร “เด็กน้อย หากจะโทษก็โทษน้าเจ้าเถอะ ข้าให้โอกาสเจ้าแล้ว” เมื่อพูดจบ หลิงชี่ธาตุนับไม่ถ้วนก็ไหลเข้ามารวมที่ตัวจางหยู อ้าวเยว่สีหน้าเปลี่ยนไปทันที “หยุด ! เราตกลงกันแล้ว เหตุใดเจ้าถึง ได้ทำเช่นนี้ !” อ้าวอู่เหยียนก็บ่นในใจ “ทำไมต้องเป็นข้าที่ต้องซวยตลอด…” “ทำไมน่ะรึ ?” จางหยูพูดด้วยท่าทีเฉยชา “ตอนที่ท่านคิดจะหลอกข้า ท่านก็น่าจะรู้ถึงผลลัพธ์ของมัน หากท่านไม่คิดถึงผลลัพธ์ ก็ถือว่า ท่านแสดงความโง่เง่าของตัวเองออกมา” “ข้าจะลงชื่อใหม่ !” อ้าวเยว่ยอมแพ้ ความหวังอันน้อยนิดที่มีอยู่ใน ใจพังทลายลงไปทันที อ้าวเยว่กางม้วนคัมภีร์ออก และลงชื่อใหม่อีกครั้ง ครั้งนี้นางไม่ได้คิด จะเสี่ยงอีกต่อไป และลงชื่อจริง ๆ ของนางลงไป นางส่งคัมภีร์คืนให้กับจางหยู ก่อนจะพูดขึ้นมาอย่างเย็นชา “พอรึยัง?” จางหยูเก็บม้วนคัมภีร์ และพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม “ยินดีด้วย จากนี้ ท่านทั้งสองถือว่าเป็นคนของสำนักคังเฉียง !” เมื่อเห็นรอยยิ้มของจางหยู อ้าวเยว่ก็ฮึดฮัดออกมาอย่างเย็นชา นางไม่ ต้องการจะเห็นหน้าของจางหยูอีก ทันทีที่นางเห็นใบหน้าของเขา นางแทบอดไม่ได้ที่จะเข้าไปฉีกใบหน้า นั้นทิ้ง แม้ว่าท่าทีของอ้าวเยว่จะแย่ แต่จางหยูก็ไม่ได้โกรธเลยแม้แต่น้อย ยังไงซะนางก็ได้ลงชื่อในสัญญานภาไปแล้ว อีกไม่ช้านางก็จะเปลี่ยนท่าทีทำไมต้องมาโกรธด้วย ?ต้องรู้ก่อนว่าสัญญานภานั้น ส่งผลต่อคนที่เข้าร่วมสำนักคังเฉียง ราวกับว่ามีพลังที่ทำให้ยกย่องสำนักคังเฉียง สำหรับเจ้าสำนักอย่างเขาแล้วพวกนั้นก็ยิ่งเคารพกว่าเดิม สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ พลังนี้ส่งผลเงียบ ๆยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่พลังนี้ก็จะรุนแรงขึ้นไปด้วย สุดท้ายแล้วมันก็เป็นสิ่งที่พวกเขาไม่อาจจะสลัดความคิดพวกนี้ออกจากหัวไปได้ตอนนั้นเสียงของระบบได้ดังขึ้นมาในหัวของจางหยูอีกครั้ง “ภารกิจย่อย : กลุ่มอาจารย์ เสร็จสิ้น โฮสต์จะรับรางวัลหรือไม่ ?”“รับ !”“รางวัลสวนสวรรค์ได้ถูกส่งมอบ โปรดตรวจสอบ”สวนสวรรค์ เขาพยายามมานานในที่สุดก็ได้มันมา !รอยยิ้มบนใบหน้าจางหยูดูสดใสขึ้นกว่าเดิม แต่ต่อหน้าอ้าวเยว่และอ้าวอู่เหยียนแล้ว เขาไม่สะดวกที่จะตรวจสอบข้อมูลของสวนสวรรค์ตอนนี้ เขาต้องอดใจไว้ก่อน หลังจากที่กลับไปยังสำนักคังเฉียง เขาค่อยตรวจสอบมันตอนนั้นจางหยูอารมณ์ดีอย่างมาก แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะแหย่อ้าวเยว่“อย่าทำหน้าตาเช่นนั้น ท่านจะรู้เองทีหลังว่าการเข้าร่วมสำนักคังเฉียงคือการตัดสินใจที่ดีที่สุดในชีวิตของท่าน”อ้าวเยว่แสดงสีหน้าเย็นชาออกมา“ผู้อาวุโสยกโทษให้ข้าด้วย ท่านน้าเป็นคนเฉยชาเช่นนี้ นางไม่คิดที่จะหาเรื่องใคร” อ้าวอู่เหยียนรีบพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม “ผู้อาวุโส หากมีอะไรจะสั่งก็บอกข้าได้โดยตรง ข้าจะสื่อสารกับท่านน้าเอง”องค์รัชทายาทของเผ่ามังกรถ่อมตัวแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหนกัน ?อ้าวอู่เหยียนรู้ว่าหากเขาอยากมีชีวิตต่อ เขาก็ต้องทำเช่นนี้มันคือการเล่นไปตามน้ำ เขาจะทำอะไรได้อีก ? เขาเองก็สลดอยู่พอสมควรจางหยูกวาดตามองไปยังทั้งสองและพูดขึ้น “กลับไปที่สำนักคังเฉียงกันเถอะ”เมื่อพูดจบ จางหยูก็ไม่ได้สนใจทั้งคู่ และมุ่งหน้าไปที่สำนักคังเฉียงโดยไม่กลัวว่าทั้งสองคนจะหนีอันที่จริงจางหยูไม่ได้สนใจหากทั้งสองจะหนีไป เป้าหมายของเขาคือการทำภารกิจให้สำเร็จ ตอนนี้เมื่อภารกิจเสร็จแล้วถึงแม้ว่าทั้งสองจะไม่ไปยังสำนักคังเฉียง แต่มันก็ไม่ได้ส่งผลอะไร มันยิ่งดีกว่าเดิมเพราะจางหยูไม่ต้องกังวลถึงปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นเมื่อคิดถึงปัญหาของอ้าวเสี่ยวหร่าน จางหยูถึงกับสร้างโอกาสให้ทั้งสองคนได้หนีไปสิ่งที่ทำให้จางหยูผิดหวังคือ ทั้ง ๆ ที่มีโอกาสหนีชัดเจนขนาดนี้ แต่อ้าวเยว่และอ้าวอู่เหยียนก็ยังบินตามเขามาไม่คิดที่จะหนี