ตอนที่ 419 ประชุม

ตอนที่ 419 ประชุม “อาจารย์เฉิน รอสักครู่” อู่ฉิงฉวนรีบเข้าไปในครัว และไม่นานก็ กลับมาพร้อมกับถาดอาหารซึ่งมีอาหารอยู่มากมาย เฉินกูตอบกลับด้วยความสุภาพ “รบกวนท่านจริง ๆ ท่านอู่” แม้ว่าเขาจะแข็งแกร่งกว่าอู่ฉิงฉวน แต่เฉินกูก็ยังแสดงท่าทีสุภาพต่อ อู่ฉิงฉวน อันที่จริงแล้ว สำหรับอาจารย์และศิษย์ของสำนักคังเฉียง แล้ว เฉินกูมักจะแสดงท่าทีเป็นกันเองออกมา เขาเก็บความหยิ่งทะนง ของตัวเองเอาไว้ ผู้คนที่ไม่รู้จักฐานะของเขาอาจจะไม่เชื่อว่าชายหนุ่ม ที่แสดงท่าทีถ่อมตัวและสุภาพผู้นี้ คือราชาสัตว์อสูรที่โด่งดัง ถึงอย่างนั้น เฉินกูกลับไม่ได้แสดงท่าทีเป็นมิตรกับอ้าวเยว่และอ้าวอู่ เหยียน เฉินกูไปนั่งข้าง ๆ เจ้าสำนัก เขาไม่ได้ขยับปากแต่ทำการส่งข้อความ แทน “เจ้าสำนัก ท่านเชื่อจริง ๆ หรือว่าพวกนั้นไม่ได้มีจุดประสงค์ แอบแฝงกับการมาที่นี่?” พวกนั้นที่ว่า หมายถึงอ้าวเยว่และอ้าวอู่เหยียน “สำคัญด้วยรึ ?” เจ้าสำนักยิ้มออกมาและตอบกลับ “ยอดฝีมือระดับ สูงสุดทั้งสองนี้มาจากเผ่ามังกร ถ้าหากเป็นท่าน ท่านจะปฏิเสธได้รึ ?” เขาไม่ได้โง่และเดาได้ว่าอ้าวเยว่และอ้าวอู่เหยียน มาที่ทวีปป่ าแห่งนี้ เพราะจุดประสงค์พิเศษ ตอนแรกอ้าวเยว่และอ้าวอู่เหยียนต่างก็ปกปิด ฐานะของตัวเอง แค่นี้ก็สมควรจะตรวจสอบพวกเขา แต่เจ้าสำนักกลับไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย ทั้งอ้าวเยว่และอ้าวอู่เหยียนต่างก็หลงเชื่อคำพูดของจางหยูแล้ว ทั้งสอง ไม่อาจจะหวั่นไหวกับเรื่องอื่นได้ แน่นอนว่าสิ่งที่ทำให้เขาสบายใจ จริง ๆ คือ ทั้งสองคนได้ลงชื่อในสัญญานภาแล้ว ด้วยพลังของสัญญา นั้นก็เป็นไปไม่ได้ที่ทั้งสองจะหักหลังสำนักคังเฉียง แม้ว่าจะมีเป้าหมาย พิเศษ แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะสร้างความเสียหายให้กับสำนักคังเฉียง เฉินกูได้ยินแบบนั้นก็ตกใจขึ้นมา “เจ้าสำนักรู้ถึงท่าทีที่แปลกประหลาด ของพวกนี้อยู่แล้วรึ ?” เขาสับสนนิด ๆ ในเมื่อเจ้าสำนักรู้ว่าทั้งสองคนมีจุดประสงค์ที่แอบ แฝง แต่ทำไมถึงรับทั้งสองเข้าสำนักคังเฉียงล่ะ? ไม่ใช่ว่าเอาหมาป่ า เข้าคอกแกะรึ ? อยู่ ๆ เขาก็นึกถึงคำพูดที่เจ้าสำนักเพิ่งพูดไปและค่อย ๆ รู้ตัว “เจ้าสำนัก ไม่ได้สนใจพวกนั้นเลยแม้แต่น้อยรึ ?” เขาตะลึง “พลังของผู้หญิงคน นั่นแข็งแกร่งกว่าข้ามาก อย่างน้อยก็อยู่ระดับเดียวกับราชามังกร ยอด ฝีมือแบบนี้กลับไม่ได้อยู่ในสายตาของเจ้าสำนักเลยรึ ?” เฉินกูถือว่าจางหยูแข็งแกร่งทัดเทียมกับราชามังกร แต่ตอนนี้เขารู้สึก ว่าเขาประเมินเจ้าสำนักต่ำไป “ไม่ต้องรีบร้อน กินซะก่อน” เจ้าสำนักบอกกับเฉินกู เฉินกูไม่อาจจะคาดเดาคำตอบได้ เขาต้องกินพร้อมกับนั่งคิดไปด้วย หลังจากนั้นสักพักทุกคนก็กินเสร็จ และแยกย้ายกลับไปทำธุระของ ตัวเอง ตอนที่กำลังจะเดินออกไปนั้น อ้าวเยว่ได้มองมาที่เฉินกูและ ส่งข้อความให้ “อีกสามวันจากนี้ข้าจะรอเจ้าที่สำนักคังเฉียง”“ได้” เฉินกูไม่ได้กลัวอ้าวเยว่ แม้ว่าจะด้อยกว่าก็ตาม เขากลับคาดหวังกับอีกสามวันหลังจากนี้อ้าวเยว่หันหลังกลับและเดินออกไปพร้อมกับอ้าวอู่เหยียน ก่อนที่ร่างของพวกเขาจะหายไปในความมืดมิดเฉินกูมองตามด้วยสีหน้าเฉยชา แต่ไม่มีใครบอกได้เลยว่าเขาคิดอะไรอยู่ หลังจากนั้นไม่กี่อึดใจเฉินกูก็ได้ละสายตากลับมาแล้วลุกขึ้น เตรียมจะออกจากที่นั่น“อาจารย์เฉิน รอสักเดี๋ยว” เจ้าสำนักพูดขึ้นมา“เจ้าสำนัก” ท่าทีของเฉินกูยังคงดูสภาพ“ท่านไม่ต้องกังวลเรื่องสุดยอดสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิหรอก” เจ้าสำนักยิ้มและพูดขึ้นมา “ข้าได้พาพวกนั้นไปยังที่ลับแล้ว มันปลอดภัยและไม่มีใครหาพบ เมื่อถึงเวลา ข้าจะพาท่านไปดู ข้าเชื่อว่าพวกท่านน่าจะมีเรื่องพูดคุยกันมากมาย”เฉินกูตอบกลับทันที “ขอบคุณเจ้าสำนัก !”เมื่อได้พูดคุยกับเจ้าสำนัก เฉินกูก็โล่งอกขึ้นมาทันที เมื่อเจ้าสำนักบอกว่าไม่มีใครหาที่นั่นเจอ ก็ไม่มีใครหาเจอ สำหรับเจ้าสำนักแล้วเฉินกูเชื่อแบบสนิทใจ ตอนแรกเฉินกูก็กังวลนิด ๆ ว่า อ้าวเยว่และอ้าวอู่เหยียนมาเพราะเรื่องสุดยอดสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิ แต่ตอนนี้เขาไม่กังวลแล้ว….ที่เขตกลางในจักรวรรดิฉินด้านบนยอดเขามีคฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งอยู่ ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดทอลงมา มีหลายร่างนั่งอยู่ในสวนภายในคฤหาสน์ทางทิศใต้, ตะวันออก, ตะวันตกและเหนือมีสี่คนนั่งอยู่ตามสี่ทิศทางสีหน้าของทั้งสี่คนดูเคร่งเครียดแต่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ทำให้ที่นั่นเงียบสนิทเวลาผ่านไปช้า ๆ ดวงจันทร์บนท้องฟ้าค่อย ๆ ลอยสูงขึ้นและแสงจันทร์ก็สว่างขึ้นเรื่อย ๆ ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุดก็มีเสียงแก่ ๆ ดังขึ้นมา “พวกเจ้าคิดว่ายังไง?”“แผน มันต้องเป็นแผนแน่ ๆ ! ราชาสัตว์อสูรคงกลัวว่าพวกเราจะจัดการกับเขา ดังนั้นเขาจึงมาขู่เรา…”“ระยะเวลาที่เราเคยรับมือกับราชาสัตว์อสูรไม่ใช่สั้น ๆ เขาเป็นคนแบบไหน ข้าคิดว่าทุกคนคงจะรู้ เอาจริง ๆ แล้วข้าไม่เชื่อว่าคนเย่อหยิ่งแบบเขาจะยอมรับคำสั่งจากคนอื่น …”ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ทั้งสี่คนนี้คือยอดฝีมือระดับสูงสุดทั้งสี่คนของมนุษย์ เซียนโอสถ, เซียนหลอม, เซียนอักษรและเซียนค่ายกล“เซียนอักษร เจ้าคิดว่ายังไง?” เซียนค่ายกลมองไปที่เซียนอักษร“เซียนโอสถและเซียนหลอมพูดถูก อย่าตัดความเป็นไปได้ที่ราชาสัตว์อสูรจะทำให้เรากลัวออก” เซียนอักษรคิดและพูดขึ้น “แต่ข้าเชื่อว่าราชาสัตว์อสูรคงไม่ได้โกหก”เซียนค่ายกลถามขึ้นมา “ทำไมกัน ?”