ตอนที่ 421 รับแขก

ตอนที่ 421 รับแขก ก่อนที่จะมาที่นี่ ทั้งสี่คนคิดไว้อยู่แล้วว่า ต้องเจอกับยอดฝีมือระดับ สูงสุดสองคน คนหนึ่งคือราชาสัตว์อสูรเฉินกู และอีกคนก็คือเจ้าสำนัก ผู้ลึกลับ แต่ตอนนี้กลับมียอดฝีมือระดับสูงสุดอีกสองคนที่คาดไม่ถึง อยู่ด้วย และสองคนนี้ก็มีปราณสัตว์อสูรซึ่งไม่ต้องเดาเลยว่า น่าจะเป็น ยอดฝีมือระดับสูงสุดของเผ่าสัตว์อสูร “นอกจากราชาสัตว์อสูรแล้ว เผ่าสัตว์อสูรยังมียอดฝีมือระดับสูงสุด อีกสองคนรึ!” ทั้งสี่คนใจเต้นรัวและรู้สึกอึดอัดขึ้นมา ราชาสัตว์อสูรแค่คนเดียวก็ทำให้พวกเขารับมือได้ยากแล้ว หากเจ้า สำนักและยอดฝีมือลึกลับอีกสองคนร่วมมือกัน ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ทั้งสี่คนคงตายแน่ ๆ แม้แต่โอกาสหนีก็ยังไม่มี สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ นอกจากยอดฝีมือระดับสูงสุดที่เป็นผู้ชายแล้ว คนอื่น ๆ นั้น พวกเขาก็ไม่อาจจะมองเห็นระดับการบ่มเพาะได้เลย… เนื่องจากพวกเขามองไม่เห็นระดับการบ่มเพาะของราชาสัตว์อสูร ดังนั้นการที่มองไม่เห็นระดับการบ่มเพาะของเจ้าสำนักผู้นั้นจึงยัง พอรับได้ ยังไงซะพวกเขาก็คิดไว้อยู่แล้วว่าเจ้าสำนักก็ต้องแข็งแกร่ง กว่าราชาสัตว์อสูร แต่ตอนนี้พวกเขากลับมองไม่เห็นระดับการบ่ม เพาะของผู้หญิงอีกคนด้วย ในตอนแรกพวกเขาคิดจะกล่อมเจ้าสำนักให้มาร่วมมือกับพวกเขา แต่ตอนนี้พวกเขาไม่มีความคิดนั้นอยู่ในหัวแล้ว แต่ละคนต่างก็ตื่น กลัวราวกับกระต่ายน้อยที่จะโดนขย้ำ จางหยูพอใจกับท่าทีของทั้งสี่คน เขาจะได้ทำตามแผนของเขาต่อได้ อย่างราบรื่น เขายิ้มและพูดขึ้นมา “เป็นเกียรติที่ได้มาต้อนรับพวกท่าน ข้าไม่รู้ว่าจะเรียกพวกท่านว่าอะไรดี ?” ทั้งสี่คนยังคงตึงเครียดอยู่ “เจ้าสำนักถามพวกเจ้า!” อ้าวอู่เหยียนคิ้วขมวดแล้วตะโกนออกมา เมื่อเห็นว่าโรงอาหารเปิดแล้ว เขาจึงไม่ต้องการเสียเวลาที่นี่มากนัก หากเขาจัดการปัญหาให้จบได้โดยเร็ว เขาก็จะได้มีเวลากินมากขึ้น ไปด้วย บางทีเขาอาจจะกินทันตอนมื้อเที่ยงพอดีก็ได้ เมื่อได้ยินเสียงของอ้าวอู่เหยียน เซียนค่ายกลก็รีบพูดขึ้นมา “ข้า ลั่ว ซู่หยาง ผู้คนเรียกข้าว่าเซียนค่ายกล ขอคำนับเจ้าสำนัก !” ปกติแล้วคนอื่นเรียกเขาว่าเซียนค่ายกล น้อยคนนักที่จะรู้ชื่อของเขา แม้แต่เซียนโอสถก็ไม่รู้ว่าเขาชื่อลั่วซู่หยาง ชื่อนี้เขาใช้มันจนกระทั่ง ก้าวขึ้นมาถึงระดับสูงสุดได้ หลังจากนั้นทุกคนต่างก็เคารพยกย่อง เขาให้เป็นเซียน แต่กลับไม่อาจจะจดจำชื่อเดิมของเขาได้ “ข้าคือ หยางเพ่ยอัน ผู้คนเรียกข้าว่าเซียนอักษร” “ข้า ชุยเจี่ยน ผู้คนเรียกข้าว่าเซียนโอสถ” “ข้า หงจินเป่ า ผู้คนเรียกข้าว่าเซียนหลอม” ต่อหน้าเจ้าสำนักลึกลับ พวกเขาไม่กล้าเรียกตัวเองว่าเซียน แม้แต่ ราชาสัตว์อสูรก็ยังต้องเคารพเจ้าสำนักลึกลับคนนี้เลยไม่ใช่รึ ? “ฮาฮา พวกท่านมากันไกล ขอบคุณมาก” ท่าทีของจางหยูเป็นกันเอง และไม่ได้ถือตัวเลยแม้แต่น้อย เขาชี้ไปที่เฉินกูและยิ้มออกมา “ราชาสัตว์อสูรเฉินกู พวกท่านคงได้เจอกันแล้ว ข้าจะไม่แนะนำอีก ส่วนสองคนนี้คือ อาจารย์อ้าวเยว่และอาจารย์อ้าวอู่เหยียน คนแรกคือผู้อาวุโสสูงสุดของเผ่ามังกรและอีกคนคือองค์รัชทายาทของเผ่ามังกร วันนี้ทั้งสองคนได้เข้าร่วมสำนักคังเฉียงในฐานะอาจารย์”ราชาสัตว์อสูรเฉินกูมองไปที่ทั้งสี่คนอ้าวเยว่แสดงสีหน้าเฉยชาราวกับราชินีน้ำแข็ง นางไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมาเลยแม้แต่น้อย ชุดสีฟ้าและกระโปรงเขียวของนางยิ่งทำให้นางดูสูงส่งขึ้นไปอีกอ้าวอู่เหยียนใส่ชุดสีขาวดูเรียบ ๆ แต่มันก็ยากที่จะปกปิดความสูงส่งที่เขามีได้ แม้ว่าจะไม่ได้น่ายกย่องจนต้องเทิดทูน แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้คนรู้สึกต่ำต้อยได้ไม่ว่าจะเป็นอ้าวเยว่หรืออ้าวอู่เหยียน ทั้งสองคนต่างก็โดดเด่น มันยากที่จะลืมเลือนทั้งสองคนนี้ได้หลังจากที่ได้ยินที่จางหยูแนะนำ ลั่วซู่หยาง, หยางเพ่ยอัน, ชุยเจี่ยนและหงจินเป่าต่างก็ตกตะลึง !ผู้อาวุโสสูงสุดของเผ่ามังกร !องค์รัชทายาทของเผ่ามังกร !พวกเขาต่างก็เบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อ“พระเจ้า สองคนนี้…” ลั่วซู่หยางราวกับโดนฟ้าผ่า เขาสับสนอย่างมากหยางเพ่ยอัน, ชุยเจี่ยนและหงจินเป่ าต่างก็อึ้ง !ตัวตนที่แท้จริงของอ้าวเยว่และอ้าวอู่เหยียนนั้นน่าทึ่งจริง ๆ !จากยอดฝีมือของเผ่าสัตว์อสูรลึกลับ ได้เปลี่ยนเป็นคนระดับสูงของเผ่ามังกร การเปลี่ยนแปลงนี้ราวกับฟ้าผ่าเข้าหัวพวกเขาอย่างจัง….เมื่อเห็นทั้งสี่มองมาที่พวกเขา อ้าวเยว่ก็คิ้วขมวด นางไม่ชอบที่ถูกจ้องมองแบบนี้ลั่วซู่หยางและคนอื่น ๆ พากันละสายตา ไม่กล้าจะมองไปที่อ้าวเยว่แม้ว่าอีกฝ่ายจะดูงดงามราวกับราชินีที่ทรงเสน่ห์ ซึ่งทำให้คนยากที่จะละสายตาจากนางได้ แต่ฐานะของนางนั้นไม่อาจจะมีใครทัดเทียมกับนางได้“หรือว่ามังกรสองคนที่ปรากฏตัวที่สมาคมค่ายกลคือสองคนนี้รึ?”ลั่วซู่หยางเริ่มใจเย็นลงชุยเจี่ยนส่งข้อความถามขึ้นมา “เซียนอักษร เจ้าบอกว่าพวกเผ่ามังกรสนใจสุดยอดสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิไม่ใช่รึ? แล้วพวกเขามาอยู่กับราชาสัตว์อสูรได้ยังไง ? ครั้งนี้เราควรทำยังไงกันดี ?”หงจินเป่ าหัวเราะออกมาและพูดขึ้น “สิ่งที่เราควรสนใจในตอนนี้ก็คือจะออกไปจากที่นี่อย่างปลอดภัยได้ยังไง? ผู้อาวุโสสูงของเผ่ามังกร,องค์รัชทายาทของเผ่ามังกร, เจ้าสำนักลึกลับ, ราชาสัตว์อสูร…”หยางเพ่ยอันเป็นคนรอบคอบ แต่เมื่อเจอสถานการณ์ตรงหน้าเขาก็หมดหนทาง ผู้อาวุโสสูงสุดกับองค์รัชทายาทของเผ่ามังกรมาอยู่กับราชาสัตว์อสูรได้ยังไง ?เป้าหมายของพวกนี้ไม่ใช่สุดยอดสัตว์อสูรศักด์ิสิทธ์ิหรือไง?อีกอย่างแล้วทำไมถึงได้เข้าร่วมสำนักของมนุษย์ ?เผ่ามังกรไม่ใช่แค่เย่อหยิ่ง แต่ยังดูถูกมนุษย์กับสัตว์อสูรไม่ใช่หรือไง?