ตอนที่ 121
ตอนที่ 121 เจ้ามีความปรารถนาอะไร
October 31, 2026
ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม ตอนที่ 121 เจ้ามีความปรารถนาอะไร ตอนที่ 121 เจ้ามีความปรารถนาอะไร
มังกรยาวสิบกว่าจั้ง มีเกล็ดเขียวปกคลุมทั้งตัวลอยอยู่กลางอากาศ ทอดสายตามองพวกอันหลินที่อยู่บนพื้น
โอ้โฮ! มังกรโผล่มาจากไหน!
ทุกคนตะลึงงัน เหม่อมองมังกรยักษ์กลางเวหา
“พวก…พวกเราเรียกมังกรตัวนี้มางั้นหรือ”
อันหลินจ้องสิ่งมีชีวิตใหญ่โตมโหฬารที่ทรงพลังดุจขุนเขา พูดจากระอึกกระอัก
พวกเหมียวเถียนต่างก็แสดงสีหน้างุนงง พวกเขาไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น!
จากความรู้ที่เคยเรียนมาจากสรวงสวรรค์ มังกรตัวนี้มีเขามังกรสีเหลือง มีปีก น่าจะเป็นมังกรระดับแปลงจิต
สิ่งมีชีวิตที่เป็นเจ้าแห่งน่านน้ำ ถูกขนานนามว่าราชามังกร จะมาขดตัวนอนอยู่ในทะเลสาบได้อย่างไร!
เมื่อเห็นทุกคนไม่ตอบ มังกรก็สูดหายใจเข้าลึก
ทันใดนั้น สายลมก็พัดหวีดหวิว
พวกอันหลินตกใจ คิดว่ามังกรตัวนี้จะทำร้ายพวกเขา จึงพากันชักอาวุธออกมากันระนาว
ในตอนนั้นเอง กระดูกวัวสายรุ้งบนพื้นก็ลอยขึ้น เข้าไปในปากของมันจนหมด
จากนั้น มังกรก็เคี้ยวอย่างพออกพอใจ
“อืม…ไขกระดูกของวัวสายรุ้งต่างหากที่อร่อยที่สุด ไม่ใช่แค่เปี่ยมด้วยรสอร่อยอันหลากหลายเท่านั้น แต่ยังมีสรรพคุณบำรุงพลังปราณอีกด้วย เป็นของชั้นยอดในหมู่วัตถุดิบจริงๆ เมื่อเทียบกันแล้ว เนื้อของมันนั้นไร้รสดุจวัชพืช”
“ทำได้ดีเลย ใช้วัวสายรุ้งเซ่นไหว้ ในบรรดาคนที่เรียกข้า… พวกเจ้าเป็นผู้เรียกขานกลุ่มแรกที่แยกเนื้อออกจากกระดูกให้ข้า!”
ขณะที่พูด มังกรก็แสดงสีหน้าชื่นชมพวกเขา
พวกอันหลินงงเป็นไก่ตาแตก!
คำพูดเหล่านี้ช่างมีประโยชน์เหลือเกิน
ใช้วัวสายรุ้งเรียกมังกรตัวนี้ออกมาได้ด้วยเหรอ
ไขกระดูกวัวสายรุ้งต่างหากที่อร่อยที่สุดงั้นเหรอ!
ทุกคนเบนสายตาไปที่เจ้าอัปลักษณ์ ท่าทางราวกับจะกินเลือดกินเนื้อของมัน
เจ้าอัปลักษณ์ทำหน้าเศร้าหมองและไม่มีความผิด ให้ตายสิ…ตอนนั้นราชาวัวไม่ได้บอกเรื่องนี้กับมันเสียหน่อย! มันจะทำอย่างไรได้
เมื่อกินกระดูกของวัวสายรุ้งเสร็จ มังกรถึงได้พูดอย่างสุขสมว่า
“ว่ามาเถอะ เรียกข้าออกมา มีความปรารถนาอันใด”
พวกอันหลินงงเป็นไก่ตาแตก!
ความปรารถนา?
พวกเขาใช้วัวสายรุ้งเรียกมังกรเทพเจ้าออกมาหรือไงกัน
ชาวไซย่าจะคิดอย่างไร อากิระ โทริยามะ[1]ต้องร้องไห้แน่!
เหมียวเถียนได้สติก่อนใคร นางตะโกนลั่นว่า “ท่านมังกรเทพเจ้า ข้าอยากโต ข้าอยากสูงสักหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร!”
เจ้าอัปลักษณ์ก็ตื่นจากภวังค์ โพล่งขึ้นมาทันทีว่า “ท่านมังกรเทพเจ้า ข้าอยากหล่อ หล่อเช่นเดียวกับราชาวานรฉีเทียนต้าเซิ่น!”
ในเมื่อมีพรให้ขอแล้ว ทุกคนย่อมแก่งแย่งชิงดีกัน ด้วยเกรงว่าหากสายไปจะไม่ได้สิทธิ์นั้น
ลั่วจื่อผิง “ข้าต้องการวรยุทธ์สะเทือนปฐพี!”
จงหย่งเหยียน “ข้าอยากกลายเป็นคนที่ฉลาดที่สุดในดินแดนแห่งนี้!”
ซุนเซิ่งเหลียน “ข้า…ข้าอยากเป็นหญิงที่งามที่สุดในดินแดนแห่งนี้”
อันหลินนึกความปรารถนาที่เร่งด่วนเช่นนี้ไม่ออก เมื่อพวกเขาพูดเสร็จแล้ว เขาจึงฝืนใจเค้นความปรารถนาข้อหนึ่งออกมา “ข้าอยากให้โลกสันติ”
“พรืด…”
มังกรแน่นหน้าอก พ่นน้ำออกมาดุจธารน้ำตก
“พวกเจ้ากำลังล้อข้าเล่นใช่ไหม!”
เสียงของมันน่ากลัวดุจสายฟ้าคำราม ทำให้ความกระตือรือร้นของพวกอันหลินมอดดับ
จากนั้นทุกคนก็จ้องมองมันด้วยสายตาราวกับมองของปลอม
มังกรอัดอั้นตันใจ นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมถึงถูกดูหมิ่นอีกแล้ว
“ความปรารถนาของพวกเจ้าคืออะไร ต้องการแลกเปลี่ยนอะไร บอกก่อนนะ สมบัติในคลังสมบัติของข้าเหลือไม่มากแล้ว หวังว่าพวกเจ้าจะให้ของที่ข้าพึงพอใจ”
พวกอันหลินได้ยินก็ชะงักงัน จากนั้นก็กระจ่างใจโดยพลัน
ความปรารถนาที่มันว่า เป็นการแลกเปลี่ยนด้วยสิ่งของงั้นเหรอ
ทุกคนสบตากัน ต่างก็เห็นความรังเกียจจากดวงตาของอีกฝ่าย
นี่มันความปรารถนาบ้าบออะไรกัน มังกรตัวนี้ยังกล้าพูดจาอย่างน่าเกรงขาม เต็มปากเต็มคำ เสียดายกระดูกวัวสายรุ้งกองนั้นจริงๆ…
เมื่อมังกรเห็นพวกเขาทำหน้ารังเกียจ ไม่มีทีท่าว่าจะแลกเปลี่ยนความปรารถนา ก็รู้สึกแน่นหน้าอก อาการหอบหืดแทบจะกำเริบ
หากไม่ใช่เพราะมันนิสัยดี แถมยังต้องรักษาเกียรติของคลังสมบัติแห่งทะเลสาบเขาเมฆาละก็ มันอาจจะถ่มน้ำลายฆ่าพวกเขาไปแล้วก็ได้
ในเมื่อไม่อยากแลกเปลี่ยน แล้วไยต้องเรียกมันออกมา กวนประสาทมันหรือ
ขณะที่มังกรกำลังจะระเบิดโทสะ จู่ๆ ก็นึกถึงความเป็นไปได้อีกประการหนึ่ง ดวงตาเปล่งประกายวาบ