ตอนที่ 122 โบราณสถานรูปแบบใหม่

ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม ตอนที่ 122 โบราณสถานรูปแบบใหม่ ตอนที่ 122 โบราณสถานรูปแบบใหม่

เมื่อข้ามม่านแสงสีฟ้ามาแล้ว พวกอันหลินต่างก็ยืนนิ่งอยู่กับที่

พวกเขาคิดว่าหรือจะมาผิดประตู มาผิดสถานที่

ภายในโถงอันโอ่อ่ากว้างขวาง มีโต๊ะ เก้าอี้ ประติมากรรมอันงดงามตั้งเรียงรายอยู่รอบๆ

พื้นและผนังสร้างจากวัสดุผสมสีขาวบางอย่าง เกลี้ยงเกลาและสะอาด ไม่จับฝุ่น

หุ่นจักรกลใหม่เอี่ยมลอยคว้างกลางอากาศ แผ่แสงของโลหะที่เย็นเยียบ

ทุกสิ่งข้างในนี้เป็นระเบียบและสะอาด…

ของทุกชิ้นใหม่เอี่ยม ราวกับเป็นบ้านใหม่อย่างไรอย่างนั้น

ประเด็นที่สำคัญที่สุดคือ ที่นี่ล้ำสมัยเหลือเกิน!

คุณเคยเห็นโบราณสถานที่ใดมีกันดั้มหรือเปล่า

มีที่นี่นี่แหละ!

อันหลินเดินไปยืนตรงหน้าหุ่นจักรกลเหล่านั้นแล้วเพ่งพิศ

รูปลักษณ์ภายนอกของหุ่นจักรกลเหล่านี้คล้ายคลึงกับมนุษย์ ทุกส่วนเต็มไปด้วยลำแสงกระบี่คมกริบ และมีกระบอกผืนกระจายอยู่รอบทิศ ตรงกลางมีลูกกลมๆ ราวกับเป็นขุมพลังงาน…

เขากล้าสันนิษฐานอย่างแม่นยำว่า นี่เป็นกันดั้มมนุษย์!

อันหลินงุงงงขึ้นมาชั่วขณะ ของพวกนี้มาอยู่ในแดนบำเพ็ญเซียนได้อย่างไร มันไม่สมจริงเอาเสียเลย!

เขาลองย้ายกันดั้มมนุษย์ตัวนี้เข้าไปเก็บในแหวนมิติ แต่กลับถูกพลังไร้รูปร่างขัดขวาง ขยับไม่ได้ แถมยังแตะต้องไม่ได้ด้วยซ้ำ มีกำแพงไร้รูปร่างชั้นหนึ่งขวางกั้น

ถึงว่ามีนักพรตเข้ามายังโบราณแห่งนี้ไม่น้อยเลย กันดั้มมากมายวางอยู่ตรงนี้ ไม่มีทางเลยที่พวกเขาจะไม่คิดนอกลู่นอกทาง ท่าทางพวกเขาก็อย่าหวังจะได้ของพวกนี้มาครองเลย

ปลายทางของห้องโถง เป็นเส้นทางมืดสลัวไร้แสงไฟ ให้ความรู้สึกอันตราย

“พี่อัน พวกเราจะทำอะไรต่อไป” เหมียวเถียนเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน

อันหลินก็ตัดสินใจไม่ได้ อันที่จริงก่อนหน้านี้พวกเขาเพียงต้องหาเหตุผลไม่ให้มังกรโกรธก็เท่านั้น เพราะไม่ง่ายเลยกว่าจะเรียกมันออกมาได้ จะบอกว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด ให้มันกลับรังของมันไปคงไม่ได้

พวกเขาแค่นั่งรอบนเก้าอี้สักระยะ จากนั้นค่อยเป่าแตรสัญญาณก็จะออกไปจากที่นี่ได้แล้ว นี่เป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุด

แต่ทว่า ที่นี่เป็นโบราณสถาน ที่นี่มีสมบัติ…

การบำเพ็ญเพียรต้องมีทั้งพรสวรรค์และโชค

สำหรับทุกคนแล้ว การเผลอเข้ามายังโบราณสถานโดยไม่ตั้งใจ ไม่แน่ว่าอาจเป็นโชคดีก็ได้

แต่สำหรับมังกรในทะเลสาบแล้ว โบราณสถานแห่งนี้เต็มไปด้วยอันตราย อาจถึงแก่ชีวิตได้

“เอาอย่างนี้ สมาชิกที่อยากผจญภัยในโบราณสถานมากับข้า คนที่ไม่อยากไป รออยู่ที่นี่” อันหลินไม่มั่นใจว่าจะรับรองความปลอดภัยของสมาชิกได้ เขาทำได้แค่เพียงให้สมาชิกตัดสินใจเอง

จากนั้น ทุกคนต่างก็ยืนข้างเขา ความหมายของมันไม่ต้องเอ่ยก็รู้

อันหลินแปลกใจเล็กน้อย “พวกเจ้าไม่กลัวตายกันเลยหรือ บอกไว้ก่อนนะ ตอนนี้ข้าไม่ใช่เทพอันที่สังหารราชินีอ้านเย่ในใจพวกเจ้านะ ข้าเป็นแค่นักพรตหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นกลางธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น”

“รู้แล้วน่า” เหมียวเถียนกลอกตาใส่เขา ยู่ปากจิ้มลิ้ม ทำท่าราวกับไม่พอใจ

จงหย่งเหยียนโบกพัด พูดนิ่งๆ ว่า “ย่อมกลัวตายอยู่แล้ว แต่หากว่าไม่มีชีวิตเป็นอมตะ สุดท้ายแล้วมนุษย์ก็ต้องตาย มันเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ บัดนี้เสี่ยงชีวิตไปแสวงโชค ก็เพื่อเพิ่มความเป็นไปได้เพียงน้อยนิดให้กับความเป็นอมตะในวันหน้า”

ทุกคนได้ยินก็พยักหน้าเงียบๆ ชัดเจนว่าเห็นด้วยกับคำพูดของจงหย่งเหยียน

เมื่ออันหลินเห็นความตั้งใจของสมาชิก ก็ไม่พูดอะไรอีก ก้าวเข้าไปยังเส้นทางดำทะมึนของห้องโถงก่อน

มือขวาของเขาถือกระบี่ มือซ้ายเป็นก้อนอิฐ แลดูอหังการน่าหลงใหล

เมื่อมาถึงปากทาง ด้านในมืดสนิท ยามทอดมองออกไป ราวกับมีทางแยกสามทาง แต่เพราะทัศนวิสัยถูกบดบัง จึงมองไม่เห็นปลายทาง

ประตูมีป้ายโลหะ ด้านบนมีตัวอักษรที่เลือนรางไม่ชัดเจน

“นี่มัน…”

จู่ๆ ซุนเซิ่งเหลียนที่เงียบขรึมก็โพล่งขึ้นมา ใบหน้าฉายความประหลาดใจ