บทที่ 130 จัดตั้งกองกำลัง

บทที่ 130 จัดตั้งกองกำลัง

นี่เป็นวันที่สามแล้วหลังจากที่ตระกูลสวี่ล่มสลายไป

คฤหาสน์ที่ถูกสวี่หล่างทำลายไปนั้นได้รับการซ่อมแซมใหม่แล้วจากทีมช่างนิรนาม แถมพวกเขายังขยายพื้นที่เพิ่มให้และทำให้คฤหาสน์หลังนี้ให้ดูหรูหรายิ่งกว่าเดิม

ฉู่โม่วไม่ได้สอบถามอะไรนัก เขากลับเข้าไปอยู่ด้านในคฤหาสน์เพื่อทำจิตใจให้สงบ

ในขณะนั้นเองที่ชั้นสามภายในห้องที่เงียบสงัด

กู่ชาง บรรพบุรุษตระกูลกู่กำลังรายงานผลจากการออกคำสั่งครั้งก่อนให้ฉู่โม่วฟัง

“คุณฉู่โม่ว ตามความต้องการของคุณ ตอนนี้ตระกูลสวี่ถูกตระกูลกู่ของฉัน ตระกูลโจวและตระกูลเสิ่นกำจัดจนหมดสิ้นจากฐานจินหลิงไปแล้ว ไม่มีผู้ปลุกพลังตระกูลสวี่หลงเหลืออยู่อีก ในส่วนของคนธรรมดาในตระกูลสวี่ พวกเขาถูกขับไล่ให้ไปอยู่เขตเหมืองแร่ และถ้าหากไม่มีเหตุอะไรเกิดขึ้น พวกเขาจะไม่สามารถออกจากเขตเหมืองแร่ไปได้ตลอดชีวิต!”

ไม่รู้เลยว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฝนเริ่มจะเทลงมา แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

เขานั่งครุ่นคิดและเอ้อระเหยอยู่ภายในความสงบดังเดิม

หลังฟังรายงานจากกู่ชาง ภายในใจของฉู่โม่วนึกย้อนกลับไปถึงจุดเริ่มต้นของความบาดหมางระหว่างเขาและตระกูลสวี่

อันที่จริง ทั้งเขาและอีกฝ่ายไม่เคยมีปัญหาอะไรกันเลย ทั้งหมดนี้มันเริ่มจากเมื่อครั้งที่เขาเจอสวี่เฟิง บุตรชายคนโตของตระกูลสวี่ที่ฐานลู่หยางครานั้น

ภายหลังจากที่มาถึงฐานจินหลิงแล้ว เขาก็ดันมาถูกคนในตระกูลนี้หมายหัวอีกหลังจากไปมีเรื่องกลับตระกูลสวี่โม่ว!

จากเรื่องในครั้งนั้น…

เขากลายเป็นเสี้ยนหนามในสายตาสวี่โม่วไปโดยปริยาย มีนักฆ่ามากมายส่งมาหาเขาเรื่อย ๆ

จริง ๆ การกระทำของตระกูลสวี่นี้ก็ใช่ว่าจะไม่สามารถเข้าใจได้เสียทีเดียว

ยังไงเสีย…

มันคงเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วสำหรับกองกำลังใหญ่ ๆ เช่นนี้ที่จะปล่อยให้คนในตระกูลถูกคนนอกมาฆ่าตายโดยตนเองไม่ทำอะไรสักอย่าง

ไม่ต้องพูดถึง

ช่วงที่เขายังเป็นเพียงหนอนแมลงในสายตาของตระกูลสวี่นั่นด้วย

ไม่ว่ายังไง ความอ่อนแอก็เป็นบาปที่ติดตัวมนุษย์มาตั้งแต่เกิด

เฉกเช่นโจวชี่และโจวเฉิงรวมถึงลูก ๆ ของพวกเขา

เหมือนกับตระกูลสวี่ที่เชื่อว่าผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่เหนือผู้ที่อ่อนแอ และมีแต่ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่ควรเคารพ!

และเพราะพวกเขาเชื่อแบบนั้น…

ฉู่โม่วจึงใช้ความแข็งแกร่งของเขาทำลายตระกูลสวี่จนสิ้นซาก มันจึงเป็นเรื่องทั่วไปหากเขาจะได้รับการยอมรับ

แน่นอนว่าการฆ่าล้างบางเช่นนี้ถือเป็นวิธีการที่ค่อนข้างไร้หัวใจ

แต่กับบางสิ่งบางอย่าง หากไม่ถอนรากถอนโคนให้หมด ในอนาคตมันจะกลับมาเป็นปัญหาได้อีกครั้ง

เรื่องนี้ฉู่โม่วเข้าใจได้ชัดเจนตั้งแต่ที่เขาพยายามดิ้นรนสุดชีวิตในชีวิตก่อน

ดังนั้นโลกใบนี้ เขาจึงไม่คิดจะมีความเมตตาใด ๆ อีก!

สติของเขากลับมาอีกครั้ง

ฉู่โม่วพยักหน้าช้า ๆ และพูดด้วยเสียงเบา “ดีแล้วล่ะ”

“หากคุณฉู่โม่วผู้ยิ่งใหญ่ว่าดี ข้าก็ว่าดีครับ”

กู่ชางถอนหายใจด้วยความโล่งอก

จากนั้นเขาก็หยิบเอาถุงเก็บของจากภายในแขนเสื้อออกมาและพูดขึ้น “สิ่งนี้ เป็นวัตถุดิบและของมีค่าที่พวกข้าได้จากการขุดค้นซากปรักหักพังของคฤหาสน์ตระกูลสวี่ครับ ผมอยากจะให้คุณฉู่โม่วผู้ยิ่งใหญ่ดูเสียก่อน”

ชายหนุ่มหันไปมองตาม ในมือของชายชราข้าง ๆ เขานั้นคือถุงเก็บของที่ภายในมีพื้นที่กว่าร้อยตารางเมตร ที่ซึ่งทุกตารางเมตรถูกวางเรียงไว้ด้วยวัตถุดิบสำหรับฝึกฝนจำนวนมากมายมหาศาล เพียงแค่ประเมินคร่าว ๆ มันก็น่าจะมีมูลค่ากว่าหมื่นล้านหินปฐมกาลเข้าไปแล้ว

ไม่ต้องสงสัย สมแล้วที่เป็นตระกูลหลัก

ทว่า…

ฉู่โม่วขมวดคิ้ว “มีแค่นี้เองเหรอ?”

และเพราะการที่ตระกูลสวี่เป็นหนึ่งในสี่ตระกูลหลักแห่งฐานจินหลิง สามารถยืนหยัดเป็นผู้ยิ่งใหญ่ได้ร่วมร้อยปี มันจะเป็นไปได้อย่างไรที่ทั้งตระกูลจะมีสมบัติเพียงหมื่นล้านหินปฐมกาลเช่นนี้?

ได้ยินถ้อยคำที่ฟังดูจะไม่สบอารมณ์ของฉู่โม่ว กู่ชางก็รีบพูดขึ้น “คะ… คุณฉู่โม่วผู้ยิ่งใหญ่ ได้โปรดอย่าเพิ่งเข้าใจข้าผิดไป ฉันไม่มีความกล้าพอจะซ่อนอะไรจากท่านหรอกครับ!”

“ส่วนเหตุผลที่ทำให้พวกเราเจอของมีค่าภายในตระกูลสวี่เพียงเท่านี้ก็เพราะ ตามปกติแล้วเหล่ากองกำลังหลัก ๆ จะสามารถควบคุมเขตแดนลับของตนเองได้น่ะครับ ดังนั้นแล้วสมบัติส่วนใหญ่ของพวกเขาน่าจะถูกเก็บไว้ในเขตแดนลับที่ว่านั่นหมด”

“หรือถ้าจะพูดง่าย ๆ เขตแดนลับแห่งนี้จะมีเพียงเหล่าสมาชิกตระกูลหลัก ๆ เท่านั้นถึงจะเปิดมันได้ แต่ด้วยความที่ตอนนี้ตระกูลสวี่ถูกทำลายลงอย่างสมบูรณ์แล้ว มันเลยทำให้พวกผมไม่สามารถเปิดเขตแดนลับของตระกูลนี้ได้จริง ๆ และด้วยเหตุนี้พวกข้าจึงหาสมบัติมาได้เพียงเท่านี้ครับ“

ภายหลังจากที่ฟังคำอธิบายของชายชราเบื้องหน้า ฉู่โม่วก็เข้าใจได้ว่าตนเพิ่งจะมองกู่ชางผิดไป

ทั้งสองพูดคุยกันต่ออีกครู่หนึ่ง ก่อนที่ฉู่โม่วจะตัดสินใจไปส่งแขกเพื่อที่จะได้กลับมาฝึกฝนต่อ

ทว่าเมื่อเห็นความลังเลของกู่ชาง ราวกับว่าอีกฝ่ายมีอะไรอยากจะพูดต่อ ฉู่โม่วก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วแล้วถาม “มีอะไรหรือเปล่า? มีเรื่องอะไรที่ฉันต้องรู้อีกไหม?”

“อันที่จริงก็มีครับ… มีเรื่องหนึ่งอยากจะให้คุณฉู่โม่วลองพิจารณาดู”

กู่ชางพูดความลังเล “ภายหลังจากที่ตระกูลสวี่ถูกทำลายลงไปแล้ว มีแหล่งวัตถุดิบและร้านค้ามากมายที่เคยอยู่ภายใต้การดูแลของตระกูลสวี่ที่ถูกปล่อยทิ้งร้าง ฉันเลย เอ่อ… อยากจะรู้ว่าคุณฉู่โม่วอยากจะทำอย่างไรกับสถานที่เหล่านี้ดี…”

ภายในถ้อยคำนั้น แสดงถึงความโลภอยู่จาง ๆ

ได้ยินเช่นนั้น

บนใบหน้าของฉู่โม่วก็แสดงให้เห็นว่าเขาสนใจเรื่องนี้!

ปลายนิ้วที่เคาะไปบนที่วางแขนของเก้าอี้โดยไม่ได้ตัวนั้น ทำให้เกิดเป็นจังหวะทำนองคลอเสียงสายฝนเบา ๆ

ก่อนหน้านั้น ทั่วทั้งฐานจินหลิงเคยถูกทั้งสี่ตระกูลใหญ่กับรวมถึงพันธมิตรเครือหอการค้าหยกแก้ว และ สมาคมผู้ใช้ค่ายกลเวทปกครองอยู่

ท่ามกลางฝ่ายเหล่านี้ พันธมิตรเครือหอการค้าหยกแก้วถือเป็นฝ่ายที่มีทรัพยากรการเงินและความแข็งแกร่งสูงที่สุด แต่พวกเขาก็เลือกที่จะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับธุรกิจใด ๆ ภายในฐาน นอกเสียจากธุรกิจของตนเอง

สมาคมผู้ใช้ค่ายกลเวทก็ยิ่งแล้วใหญ่ พวกเขาไม่สนใจเรื่องใด ๆ ที่เกี่ยวข้องกับเงินตราเลย

ดังนั้นแล้ว ทั้งธุรกิจน้อยใหญ่ต่าง ๆ ภายในฐานแห่งนี้จึงตกอยู่ภายใต้การดูแลของเหล่าสี่ตระกูลหลักแทน จากที่สังเกตเห็นได้ถึงร้านในเครือตระกูลที่กระจายไปอยู่ทั่วทั้งฐาน

ในตอนนี้ตระกูลสวี่ได้ถูกทำลายลงไปแล้ว ดังนั้นจึงมีแหล่งทรัพยากรและธุรกิจจำนวนหนึ่งภายในฐานที่กลายเป็นร้านที่ขาดคนดูแลไป

และถึงแม้จะบอกว่าจำนวนหนึ่ง แต่ก็ถือเป็นร้านที่ให้ผลตอบแทนค่อนข้างสูง สูงขนาดที่ทำให้หลาย ๆ ตระกูลอยากที่จะได้ร้านเหล่านี้มาไว้ในครอบครองกัน

ทว่า…

เพราะฉู่โม่วยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรกับห้างร้านเหล่านี้ เพราะงั้นเหล่าตระกูลใหญ่ทั้งสามตระกูลที่เหลือจึงไม่ได้ลงมือกันจนถึงตอนนี้

ด้วยเหตุนี้ กู่ชางจึงยิงคำถามนี้ออกมา เสมือนว่าโยนหินถามทางแทนอีกสองตระกูลที่เหลือไปด้วย

เมื่อหาข้อสรุปภายในใจได้

ฉู่โม่วพูดขึ้นช้า ๆ “ทุกตระกูลพยายามได้ดีมากในการล้างบางตระกูลสวี่ครั้งนี้… เท่าที่ฉันรู้สึกน่ะนะ ส่วนตัวฉันเองไม่ค่อยเข้าใจในกระบวนการทางธุรกิจสักเท่าไหร่ เพราะงั้นทรัพย์สินกับห้างร้านครึ่งหนึ่งของตระกูลสวี่จะถูกนำออกมาขายลดราคา และพวกคุณทั้งสามตระกูลรวมถึงสมาคมผู้ใช้ค่ายกลเวทกับพันธมิตรเครือหอการค้าหยกแก้วจะมีสิทธิ์ในการซื้อสิ่งเหล่านี้”

“ส่วนสมบัติที่เหลืออีกครั้งหนึ่ง ฉันจะเป็นคนดูแลเอง แต่ก็ไม่ปฏิเสธหรอกนะหากแต่ละตระกูลอยากจะมีส่วนร่วม พวกเราจะทำเหมือนอย่างที่ทำกันปกติ คุณกู่ชางคิดว่ายังไงบ้าง?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

สีหน้าของกู่ชางก็แสดงความไม่อยากเชื่อออกมา เขาเผลอถามกลับโดยไม่รู้ตัว “เรื่องนี้… คุณฉู่โม่วพูดจริงเหรอครับ?”

“แน่นอน!”

ชายหนุ่มพยักหน้า

“ขอบคุณมาก ๆ เลยครับ!”

ความสุขอันเปี่ยมล้นผุดขึ้นในแววตาของกู่ชาง

ถึงแม้ว่าฉู่โม่วจะพูดไว้ว่าสมบัติของตระกูลสวี่ครึ่งหนึ่งจะถูกนำมาขาย ซึ่งพวกเขาสามารถครอบครองมันได้เพียงต้องซื้อมาไว้เอง