บทที่ 129 ตระกูลสวี่ถูกทำลาย และสามตระกูลหลักแสดงความภักดี!

บทที่ 129 ตระกูลสวี่ถูกทำลาย และสามตระกูลหลักแสดงความภักดี!

“ก็ได้ งั้นข้าจะสู้กับเจ้าเอง!”

ท่ามกลางความสิ้นหวัง บรรพบุรุษตระกูลสวี่แสดงสีหน้าหนักอึ้งออกมาและเตรียมที่จะสู้กับฉู่โม่วอีกครั้งหนึ่ง

เขารวบรวมพลังอณูแห่งชีวิตและกระตุ้นเลือดลมจากทั่วร่าง ในขณะเดียวกันก็ใช้กระบวนท่าลับระเบิดอณูแห่งชีวิตที่ทำให้ตัวเขาเองแข็งแกร่งขึ้นด้วย กระบวนท่านี้จะสร้างเป็นกลุ่มก้อนพลังอันมหาศาลทำลายทั้งเขาและฉู่โม่วไปพร้อม ๆ กัน

ทว่า…

แผนการกลับล่มตั้งแต่ที่ฉู่โม่วเหลือบมอง

ฟู่ว…

ทวาราแห่งกระบี่ทั้ง 365 จุดทั่วร่างกายของฉู่โม่วสั่นสะเทือนอย่างพร้อมเพรียงกัน เช่นเดียวกับลมปราณและอณูแห่งชีวิตที่ไหลเวียนอยู่ทั่วร่างกายก็กำลังเดือดพล่าน

อณูแห่งชีวิตที่แกร่งกล้าไหลไปรวมกันอยู่ที่เส้นลมปราณแล้วเคลื่อนไปเกาะกลุ่มกันที่มือขวา!

ขณะเดียวกัน

พรสวรรค์ต่าง ๆ ก็ถูกสั่งใช้งาน

มันทำให้พลังกายของฉู่โม่วเพิ่มขึ้นสูงไปอีกกว่าสองร้อยเท่า!

จากนั้นเขาก็ฟาดฟันกระบี่ลงไป!

ในชั่วพริบตา

คลื่นกระบี่จำนวนมากปรากฏขึ้นกลางอากาศ มันพุ่งเข้าใส่บรรพบุรุษตระกูลสวี่ราวกับสายลมที่โหมกระหน่ำ

เพียงแค่การแกว่งกระบี่ครั้งเดียว ฟากฟ้าครึ่งหนึ่งก็ปรากฏแสงสว่างระยิบระยับราวกับประกายแสงดาวที่ส่องสว่างแม้จะเป็นกลางวัน คลื่นกระบี่เหนือประมาณพุ่งผ่านน่านฟ้า มันมากพอที่จะทำให้ทั่วทั้งฐานจินหลิงสังเกตเห็นสิ่งนี้ได้ไม่ยากเลย

แม้จะรับรู้ได้ถึงคลื่นกระบี่มหาศาลที่ล่องลอยอยู่บนฟ้า ทว่าบรรพบุรุษตระกูลสวี่นั้นกลับไม่สามารถทำอะไรได้เลยแม้แต่จะต้านทานมันไว้!

ฉั้วะ!

เสียงกล้ามเนื้อถูกตัดขาด

ร่างของบรรพบุรุษตระกูลสวี่นิ่งแข็งไปกลางอากาศ สีหน้าของเขาดูตกตะลึงเช่นเดียวกับดวงตาที่เบิกกว้าง

เขามองไปยังฉู่โม่วราวกับจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ท้ายสุดก็ไม่ได้พูดออกมา

กลับกันยังคงยืนนิ่งอยู่กลางอากาศเช่นนั้น โดยไม่ไหวติงอะไรทั้งสิ้น

“บรรพบุรุษตระกูลสวี่กำลังทำอะไรน่ะ?”

“ทำไมเขาไม่ขยับเลย?”

ภาพที่เห็นนี้ทำให้เหล่าผู้เฝ้าดูรู้สึกแปลกใจ พวกเขาหลุดพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว

และในตอนนั้น

ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้ง!

ทุกคนได้ยินเสียงของเหล็กที่กระทบกระทั่งกันไปมาก่อนที่มันจะหายไป และเกิดความสงสัยบางอย่าง ทว่าความสงสัยก็ถูกคลายลงก่อนที่จะได้ถามกันเอง ร่างของบรรพบุรุษตระกูลสวี่เริ่มสั่นเทา บริเวณลำคอของเขามีเลือดปริมาณมากเริ่มหลั่งไหลราวกับเขื่อนทะลัก

ไม่นานทั่วทั้งร่างก็มีเลือดซึมออกมา!

เพียงชั่วพริบตา เสื้อผ้าของชายชราก็เต็มไปด้วยเลือดเสียแล้ว!

เมื่อเห็นเช่นนั้น

ทุกคนที่ได้เห็นต่างตกตะลึงและตาเบิกกว้างไม่ต่างกันนัก

“นะ… นี่มัน… กระบวนท่าอะไร… กันแน่…!?”

สีหน้าของบรรพบุรุษตระกูลสวี่ซีดเผือดลง ดวงตาเบิกกว้าง เขามองมายังฉู่โม่วที่อยู่ตรงหน้า และในท้ายที่สุดก็พูดบางอย่าง

“คมกระบี่สวรรค์เร้นลับ…”

ฉู่โม่วครุ่นคิดเรื่องนี้อยู่ครู่หนึ่ง…

“ค… คม… กระบี่… สวรรค์…”

ชายชรายกมือขึ้นชี้ฉู่โม่วด้วยความยากลำบาก เขาพยายามพูดต่อ

ทว่าเพียงแค่อ้าปาก เลือดมากมายก็หลั่งไหลออกมาเสียแล้ว แขนของเขาสั่นเทา และในที่สุดมันก็ตกลงไปข้างลำตัวด้วยความอ่อนแรง

ลมหายใจของคนผู้นี้ติด ๆ ขัด ๆ จนกระทั่งร่างของจ้าวยุทธ์ชราก็ไร้ซึ่งพลังให้ลอยอยู่บนอากาศต่อ เขาดิ่งลงไปกับพื้นอย่างช่วยอะไรไม่ได้เลย

ดวงตาที่ผ่านโลกมามากเหลือบมองกลับไปยังท้องฟ้าที่สดใส และดวงอาทิตย์ที่ส่องลงมา

ฟากฟ้ากว้างใหญ่ มวลเมฆสีขาวสะอาดตา

สายลมเบาบางและแสงอาทิตย์อันอบอุ่น

นี่ช่างเป็นภาพทิวทัศน์ที่งดงามเสียจริง ๆ ทั้งที่เขามักจะใช้เดินเหินผ่านท้องฟ้าไปไหนมาไหนอยู่ตลอด แต่ในเวลานี้ภายใต้สายตาของบรรพบุรุษตระกูลสวี่ที่ชินชากับวิวฟากฟ้ากลับรู้สึกว่ามันช่างไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย

ข้าไม่ได้… มองท้องฟ้าเช่นนี้มานานเพียงใดแล้ว?

เลือดสีแดงยังคงไหลออกจากปากของเขาอย่างต่อเนื่อง

เวลานี้เป็นช่วงฤดูร้อนของฐานจินหลิง ใช่แล้ว! เขาสัมผัสได้ถึงสายลมที่อบอุ่น ทว่าทั่วทั้งร่างกายกลับรู้สึกเย็นยะเยือก ความรู้สึกที่เหมือนกับเมื่อยังเด็ก ยังคงไร้ซึ่งวรยุทธ์แล้วพลาดพลั้งตกลงไปในแม่น้ำขณะวิ่งเล่นยามฤดูหนาว มันช่างหนาวเหน็บจริง ๆ…

ไม่มีการห้ามเลือดใด ๆ ทั้งสิ้น

มันยังคงไหลออกพร้อม ๆ กับพลังชีวิตที่หมดลงไปอย่างรวดเร็ว

ภาพจำในอดีตต่างหวนย้อนกลับมา

ความหยิ่งทระนง ความหวัง การโดนหักหลัง… ประสบการณ์ชีวิตมากมาย

แต่แล้วภาพทุกอย่างก็เบลอหายไป เขาเริ่มจะมองไม่เห็นแม้แต่แสงสว่างจากดวงอาทิตย์ดวงโตที่อยู่เบื้องหน้า

แน่นอนว่าเขารู้ดี

ชีวิตของเขาจบลงแล้ว…

วินาทีก่อนที่ดวงตาของชายชราจะหลับไปตลอดกาล หางตาก็เหลือบไปเห็นซากปรักหักพังของคฤหาสน์ตระกูลสวี่ ที่ไม่เพียงแค่ตัวคฤหาสน์ แต่รวมถึงเหล่าผู้ปลุกพลังในตระกูลที่นอนตายกลายเป็นซากกันเกลื่อนกลาด ไม่นานนัก เขาก็เห็นเลือดของเขาเองไหลรวมไปกับเลือดของเหล่าคนตระกูลสวี่นั้น

เสียงถอนหายใจเบา ๆ ดังขึ้น

ได้เวลา… พักผ่อนของข้าเสียที…

คำกล่าวนั้นไร้ซึ่งเสียงใด ๆ

ทุกอย่างเงียบสงบ เงียบจนได้ยินเสียงบรรยากาศโดยรอบชัดเจน

พลังชีวิตของบรรพบุรุษตระกูลสวี่หลั่งไหลออกมาจนหมดแล้ว จิตวิญญาณของเขาก็สลายหายคืนธรรมชาติไปเช่นกัน

…

ทุกคนเงียบสงบ

แต่ทุกความเงียบนั้นมาจากความตกใจ!

ผู้คนที่อยู่ใกล้ ๆ ไม่ว่าจะเป็นผู้ปลุกพลังที่มาจากฝ่ายอื่น ๆ ในฐานจินหลิง หรือจะเป็นผู้ปลุกพลังที่ยังรอดชีวิตของตระกูลสวี่ ทุกคนล้วนแต่ตกตะลึง

พวกเขาอึ้งจนพูดไม่ออก

ไม่รู้ว่านานขนาดไหนกว่าจะมีใครบางคนพูดขึ้นมาด้วยเสียงที่สั่นเทา “บะ… บรรพบุรุษตระกูลสวี่… ตายแล้วเหรอ?”

ผู้พูดเป็นผู้ปลุกพลังวัยเยาว์ เขามีสีหน้าตกตะลึงขณะที่ปากก็พูดพึมพำไปด้วย

ด้วยเสียงนี้ ทุกคนที่ได้ยินต่างหลุดออกจากภวังค์ความเงียบราวกับตื่นจากฝันกลางวัน

พวกเขายังแทบไม่เชื่อสายตาตนเอง

ทั้งที่ขึ้นเป็นจ้าวยุทธ์มาร่วมทศวรรษ ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของฐานจินหลิง แม้จะเป็นคนในตระกูลสวี่ต่างก็มองว่าบรรพบุรุษตระกูลคนนี้มีพลังเกินหยั่งถึง เป็นผู้ที่เฝ้ามองทั้งโลกและสยบซึ่งปัญหาต่าง ๆ นานาได้ แต่กลับต้องมีจุดจบชีวิตเช่นนี้งั้นหรือ!?

ทุกคนต่างมองไปยังร่างไร้วิญญาณของบรรพบุรุษตระกูลสวี่ที่นอนอยู่บนพื้น สลับกับมองไปยังฉู่โม่วที่ยืนอยู่เบื้องหน้าศพของชายชรา

มือที่กำด้ามกระบี่ของเขาค่อย ๆ ผ่อนคลายลงหลังจากเก็บกระบี่คืนฝักไปแล้ว

ความรู้สึกหนาวเย็นแผ่ตัวกว้างและกัดกินหัวใจทุกคน และมันทำให้พวกเขาสั่นเทาขึ้นมา

คำพูดที่ไร้ซึ่งความหวาดกลัวใด ๆ ที่ออกมาจากปากฉู่โม่ว ทำให้ทุกสายตาต่างไม่กล้าหลบไปไหน

“จากวันนี้เป็นต้นไป…”

ฉู่โม่วยังคงยืนนิ่งเอามือไพล่หลังอยู่ที่เดิม สายตากวาดมองผู้เฝ้ามองทุกคน “…จะไม่มีตระกูลสวี่อยู่บนโลกใบนี้อีก!”

แม้จะเป็นเสียงที่ไม่ได้ดังมากนัก

แต่ทุกคนกลับได้ยินคำประกาศิตนั้นก้อง ทำให้ทุกคนต้องจดจำไว้ให้มั่น