ตอนที่ 156
บทที่ 156 ท่ามกลางความสิ้นหวัง และฉู่โม่วมาถึงแล้ว!
October 22, 2026
บทที่ 156 ท่ามกลางความสิ้นหวัง และฉู่โม่วมาถึงแล้ว!
ในตอนนั้น
สำนักหมื่นอสูรตั้งใจที่จะยึดฐานจินหลิงเป็นของตนเอง เพราะงั้นฉูซงจึงชักจูงให้เหล่ากองกำลังใหญ่ภายในฐานว่า ถ้าหากพวกเขาต้องการจะเฝ้าระวังรอยแยกมิติ พวกเขาจำเป็นต้องส่งเสบียงและวัตถุดิบเข้ามาให้มากขึ้น ซึ่งในตอนแรกเหล่าจ้าวยุทธ์คนอื่น ๆ ไม่ได้เห็นด้วยนัก
แต่เมื่อเห็นว่าเป็นความต้องการของฉูซงผู้อ่อนการฝึก พวกเขาก็ยินยอมให้ทำเช่นนั้น และผลลัพธ์ก็ทำให้ฉูซงยินดีเป็นอย่างมาก
ตลอดเวลาที่ฉูซงรับหน้าที่ดูแลมิติรอยแยกแห่งนี้ เขาก็คอยหาประชากรมาเพิ่มให้กับสำนักหมื่นอสูรอย่างไม่ขาดสายเพื่อแลกกับวัตถุดิบและสมบัติแห่งโลกและสวรรค์ ขณะเดียวกันก็คอยรับวัตถุดิบมาจากกองกำลังใหญ่ที่ส่งมาจากฐานจินหลิงไปด้วย
เพียงแค่สิบปีเท่านั้น ความแข็งแกร่งของเขาก็เพิ่มขึ้นมากถึงขั้นจ้าวยุทธ์ระดับกลางแล้ว!
ใช่!
พลังที่แท้จริงของฉูซงไม่ใช่เพียงแค่ระดับต้น แต่เขาเป็นถึงจ้าวยุทธ์ระดับกลางที่อีกเพียงก้าวเดียวก็จะขึ้นเป็นระดับสูงได้!
ส่วนภายในสำนักหมื่นอสูร
ฉูซงถือเป็นผู้อาวุโสคนหนึ่งด้วยพลังที่เขามี ดังนั้นยิ่งอำนาจและพลังเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาก็ยิ่งได้สมบัติแห่งโลกและสวรรค์มากขึ้นไปด้วย!
ส่วนเรื่องการที่เขาทรยศมนุษยชาติเช่นนี้ มนุษย์คนอื่นจะประจานเขานั้น…
เจ้าตัวไม่ได้สนใจแต่อย่างใด
“ใครจะเป็นจะตายก็เรื่องของพวกมันสิ เกี่ยวอะไรกับข้ากัน?”
“หนทางแห่งการเป็นผู้ปลุกพลังที่แข็งแกร่งน่ะ มีเพียงสวรรค์ โลก และตัวข้าเท่านั้น!”
“ตราบใดที่สามารถพัฒนาตนเองให้ก้าวขึ้นไปสู่จุดสูงสุดของทุกสรรพสิ่งได้ ต่อให้ต้องสังเวยชีวิตอีกสักล้านชีวิต ข้าก็จะไม่ลังเล!”
สิ่งนี้ถือเป็นคติที่ฉูซงเชื่อมั่นมาตลอด
และกับสำนักหมื่นอสูรเอง เขาก็คิดไม่ต่างกัน
ในตอนนี้ สำนักแห่งนี้ไม่มีอะไรให้เขาได้นอกจากสมบัติและพลัง ดังนั้นเขาจะยอมปล่อยให้สิ่งนี้ยืมกำลังของเขาไปก่อน
สำหรับฉูซงแล้ว
เมื่อไหร่ที่พลังของเขาแข็งแกร่งจนเพียงพอ เขาจะเป็นฝ่ายทำลายสำนักหมื่นอสูรนี้เอง!
‘น่าเสียดาย…’
‘ที่ฉู่โม่วไม่ได้มาด้วย เห็นทีคงจะรวบหัวรวบหางในคราวเดียวไม่ได้!’
ขณะที่สติของเขากลับมายังปัจจุบัน ฉูซงก็แอบรู้สึกเสียดายขึ้นมาในใจเล็กน้อย
แต่เพียงไม่นาน เขาก็รู้สึกว่าปล่อยให้มันเป็นเช่นนี้ก็ไม่ได้แย่สักเท่าไหร่
นั่นเป็นเพราะฉู่โม่วน่ะ แข็งแกร่งเกินไป!
หากคนคนนี้และจ้าวยุทธ์คนอื่น ๆ ยังอยู่ร่วมกันละก็ มันจะกลายเป็นเรื่องยากที่จะจัดการ และจะกลายเป็นเรื่องที่ได้ไม่คุ้มเสียเอาด้วย!
เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้น
ให้ทั้งสองกลุ่มนี้แยกกันดีแล้ว
อันดับแรก เขาจะจัดการฆ่ากู่ชางและจ้าวยุทธ์คนอื่น ๆ ก่อน จากนั้นค่อยรวบรวมกำลังไปกำจัดฉู่โม่วในภายหลัง
คิดเช่นนั้นแล้ว ที่มุมปากของฉูซงก็เกิดรอยยิ้มน่าสะอิดสะเอียนขึ้นมา
…
หลังจากที่เดินทางกันมาพักใหญ่ ๆ
ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงเทือกเขาขนาดมหึมา
“เรามาถึงกันแล้ว!”
“ที่นี่แหละ คือสถานที่ที่พวกสำนักหมื่นอสูรรวมตัวกัน พวกท่านก็อย่าประมาทกันล่ะ!”
ตอนนั้น
ฉูซงพูดขึ้นมา
“ดูเหมือนว่าพวกสำนักหมื่นอสูรจะยังไม่รู้ว่าพวกเรามาแล้วจริง ๆ ด้วย เพราะงั้นตอนนี้แหละ เรารีบส่งตำแหน่งที่นี่ไปให้ท่านฉู่ก่อนดีกว่า!”
กู่ชางหันมองรอบ ๆ ตัว แล้วส่งตำแหน่งที่อยู่ใหม่ไปให้ฉู่โม่วพลางพูดขึ้นมา
และทันทีที่เสียงของเขาเงียบไป
แซ่ก… แซ่ก…
มีเสียงของบางสิ่งบางอย่างดังขึ้นมาจากสถานที่ที่ไม่ไกลนัก และทันใดนั้น ฝูงนกก็ทะยานบินขึ้นฟ้ามาจากบริเวณดังกล่าว
พื้นที่ละแวกนั้นเริ่มถูกปกคลุมด้วยเงาดำมืดเสมือนเมฆ แต่แท้จริงแล้วมันคือสัตว์อสูรจำนวนมากขนาดมืดฟ้ามัวดินที่กำลังเคลื่อนพลเข้ามาต่างหาก!
จำนวนของมันมีเยอะมาก …ขนาดที่คาดคะเนด้วยสายตาแล้วก็คิดว่าไม่น่าจะต่ำกว่าหลักหมื่นตนแน่ ๆ !
รวมไปถึงกลิ่นอายที่ปลดปล่อยออกมา แสดงให้เห็นว่าระดับต่ำสุดของสัตว์อสูรเหล่านี้คือระดับ 2 และภายในทัพอสูรเหล่านี้ก็มีสัตว์อสูรระดับ 4 ระดับ 5 หรือแม้แต่ระดับ 6 ก็ยังปะปนอยู่ด้วย
“ไม่ดีแล้ว!”
“พวกสัตว์อสูรกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้!”
“ต้านไว้ให้ได้!”
เหล่าผู้ปลุกพลังหน้าเสียไปตาม ๆ กัน พวกเขาตะโกนเตือนกันเองด้วยเสียงอันดัง
แกว้ก! แกว้ก!
ฝูงนกที่บินมาในคราแรกแท้จริงแล้วก็คือสัตว์อสูรด้วยเช่นกัน มันดิ่งลงมาหาเหล่าผู้ปลุกพลังพร้อมกับเริ่มโจมตีอย่างไม่รอช้า
นายพลเมืองบางคนไม่ทันได้ระวังตัว พวกเขายังไม่อาจจะมีเวลาได้ตั้งตัวใหม่ สัตว์อสูรเหล่านี้ก็ใช้จังหวะนั้นทะลวงเข้าไปที่หัวหรือไม่ก็อกของผู้เคราะห์ร้ายอย่างไม่ลังเล เพราะงั้นหากคนคนนั้นไม่ตาย เขาก็เจ็บหนักพอตัวเหมือนกัน
“ทุกคน อย่าตื่นกลัวไป!”
“สัตว์อสูรพวกนี้ไม่ได้แข็งแกร่งอะไรขนาดนั้น! ตั้งสมาธิให้มั่น จากนั้นก็ร่วมมือกันสู้ซะ”
จ้าวยุทธ์เจียงเว่ยเฉินตะโกนเตือนเสียงดัง
ผนวกกับนายพลเมืองเหล่านี้ล้วนอยู่ในระดับสูงกันทั้งหมด แถมยังมีประสบการณ์ในการต่อสู้มาอย่างช่ำชอง
ดังนั้นแม้จะอยู่ในอาการตกใจในคราแรก แต่เมื่อตั้งสติได้ พวกเขาก็เริ่มหาวิธีมารับมือสัตว์อสูรเหล่านี้ได้อย่างรวดเร็ว
ขณะเดียวกันนั้น จ้าวยุทธ์คนอื่น ๆ ก็เริ่มลงไม้ลงมือกันไปด้วย ในทุก ๆ ครั้งที่ออกกระบวนท่า ทำให้มีสัตว์อสูรมากมายต้องถูกฆ่าตายและแหลกสลายไป
ไม่นานนัก
มนุษยชาติก็เหมือนจะได้เปรียบขึ้นมาเสียแล้ว!
ทว่าตอนนั้นเอง
สัตว์อสูรระดับ 6 สองตนก็เบนทิศทางมาหาจ้าวยุทธ์เจียงเว่ยเฉินแทน
เจียงเว่ยเฉินเตรียมจะหลบอยู่แล้ว ทว่ากลับได้ยินเสียงตะโกนเรียกตนเสียก่อน “ท่านจ้าวยุทธ์เจียง ระวังตัวด้วย!”
สิ้นเสียงดังกล่าว
ร่างร่างหนึ่งก็พุ่งมาหาเขาและช่วยหยุดสัตว์อสูรที่หมายจะเข้ามาโจมตีเขาเอาไว้
คนคนนี้คือ จ้าวยุทธ์ฉูซง!
ด้วยความร่วมมือกันของทั้งสอง ทำให้สัตว์อสูรระดับ 6 ทั้งสองตัวต้องรีบล่าถอยกลับไปอย่างรวดเร็ว
“ขอบคุณท่านมากจริง ๆ จ้าวยุทธ์ฉูซง!”
เจียงเว่ยเฉินพยักหน้าและกล่าวขอบคุณฉูซง
“ท่านจ้าวยุทธ์เจียงเกรงใจเกินไป”
ฉูซงเข้ามายืนข้าง ๆ เจียงเว่ยเฉินแล้วโบกมือ
ในขณะนั้น จ้าวยุทธ์คนอื่น ๆ ยังคงต่อสู้กับสัตว์อสูรอยู่ เจียงเว่ยเฉินที่พอจะหายเหนื่อยขึ้นมาบ้างแล้วก็ตั้งใจจะกลับไปช่วยสู้ด้วยเช่นกัน ทว่าเพียงแค่หันหลังกลับ
ฉึก!
ดาบยาวเล่มหนึ่งก็แทงสวนเข้ามาจากด้านหลังจนทะลุอก
เลือดสีทองสาดกระเซ็นและหลั่งลงไปบนพื้น
แววตาของเจียงเว่ยเฉินแสดงให้เห็นถึงความไม่อยากจะเชื่อ เขาหันกลับไปมองด้านหลังช้า ๆ แล้วก็พบว่า ฉูซงกำลังยืนยิ้มแก้มบานอยู่ตรงด้านหลัง ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความโหดร้ายและไร้เยื่อใยใด ๆ
“จะ… จ้าวยุทธ์ฉูซง ท่าน…”
เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าตอนนั้นก็สังเกตเห็นได้ว่าร่างกายของฉูซงค่อย ๆ ปรากฏชิ้นส่วนของสัตว์อสูรขึ้นมา ความหวาดกลัวเริ่มปรากฏขึ้นในแววตาของเจียงเว่ยเฉินในทันที
“จ้าวยุทธ์เจียง ในที่สุด ท่านก็เข้าใจแล้วสินะ!”
พูดเช่นนั้น
ฉูซงก็ยื่นมือออกไปหมายจะจับหัวของเจียงเว่ยเฉินเอาไว้