บทที่ 168 โย่วเวยสร้างกายากระดูกหยกไร้ที่ติ ผู้เป็นที่รักแห่งสวรรค์และโลก!

บทที่ 168 โย่วเวยสร้างกายากระดูกหยกไร้ที่ติ ผู้เป็นที่รักแห่งสวรรค์และโลก!

“จุยเฟิงคารวะท่านประมุขฉู่!”

ณ ตำหนักลับแห่งสวรรค์ ทันทีที่ฉู่โม่วมาถึงห้องโถงใหญ่ จุยเฟิงก็รีบออกมาต้อนรับอย่างสุภาพ

“ไม่จำเป็นต้องมากพิธี ทำตัวตามสบายเถอะ… ก่อนหน้านี้คุณส่งข้อความมาหาฉันว่าบรรยากาศรอบ ๆ ที่พักของโย่วเวยมีสภาพแปลกไป แต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ”

ฉู่โม่วตั้งคำถาม

ก่อนหน้านี้ จุยเฟิงส่งข้อความถึงเขาโดยบอกว่า โย่วเวยได้แยกตัวออกไปฝึกอย่างสันโดษ แต่ไม่ได้บอกรายละเอียดไว้

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

จุยเฟิงอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า “ผมคนนี้เองก็ไม่ทราบเช่นกัน แต่สัมผัสได้ถึงบรรยากาศอันลึกล้ำและกว้างใหญ่มาจากสถานที่ที่เธออาศัยเป็นครั้งคราว ครั้งผู้อาวุโสสวี่ชวนเข้าไปตรวจสอบก็ไม่สามารถเข้าใจได้เช่นกัน ผมกลัวมีปัญหาจึงขอให้ท่านประมุขฉู่โปรดมาตรวจสอบด้วยตัวเอง”

“บรรยากาศลึกลับ?”

ชายหนุ่มตกตะลึง

ในขณะที่จะพูดอะไรบางอย่าง

ทันใดนั้น จู่ ๆ ก็สัมผัสได้ถึงบางอย่าง เขาอดไม่ได้ที่จะกวาดสายตามอง กลับต้องตัวแข็งทื่อไปทันที

ณ ที่พักอาศัยอันเงียบสงบ มีบรรยากาศอันยิ่งใหญ่น่าเกรงขาม

ดูเหมือนว่าพลังบางอย่าง …กำลังตื่นขึ้น!

“นายท่าน ความรู้สึกเช่นนี้แหละ!”

จุยเฟิงรีบกล่าวอย่างรวดเร็ว

ฉู่โม่วไม่กล่าวอะไรต่อ เมื่อรับรู้ถึงบรรยากาศ ใบหน้าของเขาพลันแสดงออกไปอย่างเคร่งขรึมโดยไม่รู้ตัว หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยว่า “ฉันจะไปเฝ้าดูด้วยตัวเองสักพัก จงอย่าให้เหล่าศิษย์เข้ามาใกล้โดยเด็ดขาด”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จุยเฟิงก็พยักหน้าทันที จากนั้นจึงเริ่มสั่งเหล่าศิษย์ทั้งหลายให้อพยพ

ด้านฉู่โม่ว

เขารีบตรงไปยังห้องฝึกฝน

ยิ่งเข้าใกล้มากเท่าไรยิ่งสัมผัสได้ถึงบรรยากาศอันลึกล้ำที่แผ่ซ่านปะทะใบหน้าเขาพร้อมกับแรงกดดันอันหนักหน่วง

ทำให้ฉู่โม่วรู้สึกกดดันอยู่สักพัก

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่การกดดันด้วยความแข็งแกร่ง

มันเป็นการกดขี่ทางสายเลือดราวกับว่ากำลังเผชิญตัวตนที่ดำรงอยู่ซึ่งมีสถานะสูงส่งเหนือกว่า ทำให้จิตใต้สำนึกถูกบีบให้ต้องเคารพโดยไม่รู้ตัว

ถึงกระนั้น

จิตใจของฉู่โม่วได้สั่นไหวเพียงเล็กน้อย จากนั้นเขาจึงปลดปล่อยกลิ่นอายอีกาสามขาทองคำออกมาปกคลุมร่างกาย

ทันใดนั้น

แรงกดดันทั้งหมดที่กำลังปะทะกับเขาก็สลายหายไป

แต่สีหน้าที่เคร่งขรึมของฉู่โม่วยังคงไม่จางไป

เพราะกลิ่นอายที่ถูกปล่อยออกมาจากลูกศิษย์ผู้นี้ ทำให้ฉู่โม่วยังคงต้องระมัดระวัง

ดังนั้นเขาจึงปล่อยพลังจิตวิญญาณทะลวงผ่านรูปแบบการป้องกันในห้องฝึกฝน

ช่วงเวลานั้น

สถานการณ์ในห้องมีบรรยากาศที่เงียบสงบ

เมื่อสังเกตเห็นสถานการณ์ข้างในห้อง รูม่านตาของฉู่โม่วก็หดตัวลงทันที

ในห้องเงียบสงบ

โย่วเวยนั่งหลับตา

บริเวณหน้าอกของเธอเปล่งแสงสีรุ้งจาง ๆ เมื่อแผ่จิตสัมผัสออกไป ทำให้ฉู่โม่วเห็นได้ชัดขึ้นว่าแสงสีรุ้งนี้มาจากกระดูกในร่างกายของโย่วเวยที่ถูกเคลือบไว้ราวกับหยกเคลือบ

ในขณะนั้นเอง

กระดูกหยกเคลือบตรงหน้าดูคล้ายจะมีชีวิตขึ้นมา มันเปล่งพลังกดดันมหาศาล

“นี่คือ…”

“สร้างกายากระดูกหยก?!”

ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

เมื่อไม่นานมานี้ โย่วเวยเพิ่งสามารถเริ่มฝึกยุทธ์ได้ตอนอายุสิบห้าปีไม่ใช่หรือ?

เธอได้เข้าสู่โลกแห่งผู้ปลุกพลัง ฝึกตนจากขอบเขตนักฝึกยุทธ์ และไต่ขึ้นไปจนถึงจุดสูงสุด ด้วยเหตุนี้จึงเริ่มหลอมรวมวิญญาณก่อสร้างรากฐานพร้อมที่จะก้าวไปสู่การเป็นจอมยุทธ์!

ความเร็วในการบ่มเพาะเช่นนี้… นับว่าน่าสะพรึงยิ่ง!

อย่างไรก็ตาม

ยังไม่หมดเพียงเท่านั้น

ฉู่โม่วยังคงตกใจกับมัน

ครื้น!

ทันใดนั้น เสียงหงส์เพลิงที่แหลมสูงก็ดังกึกก้องไปทั่วอย่างชัดเจน ราวกับว่ามันมาจากสมัยโบราณ ด้วยบรรยากาศที่กว้างใหญ่ เรียบง่าย สูงส่งและสง่างาม

เสียงกึกก้องขึ้นสู่สวรรค์ ไกลออกไปสุดใต้หล้า

เมื่อเสียงนี้ดังขึ้น

เหนือศีรษะของโย่วเวยก็ปรากฏร่างเงาของสัตว์เทวะสยายปีกออกและทะยานขึ้น!

แน่นอนว่าเป็น

หงส์เพลิงในตำนาน!

ขณะนั้นเอง

บนร่างของหงส์เพลิงเปล่งประกายแสงสีสันเจิดจ้าเต็มที่ ปีกของมันกระพือขึ้นลง เปล่งลำแสงและสีเรืองรองอันพิสุทธิ์นับพันออกมา

ความว่างเปล่าคือจุดกำเนิดของดอกบัวสีทองและสะพานสายรุ้งทั้งเก้า

กลีบดอกไม้ที่ผลิบานได้ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า ส่งกลิ่นหอมประหลาด

ในชั่วพริบตา ทั้งตำหนักลับแห่งสวรรค์ก็สว่างไสว!

แม้แต่ฐานจินหลิงที่ห่างออกไปยังสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจน

กับภาพดังกล่าว

นอกจากนี้ยังทำให้ผู้ปลุกพลังจำนวนมากในตำหนักลับแห่งสวรรค์ ตกตะลึงด้วยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

และยิ่งไปกว่านั้น

ในฐานจินหลิงยังเกิดปรากฏการณ์มากมายขึ้นบนขอบฟ้า มีลวดลายแสงหลายสิบดวงลอยขึ้น ซึ่งในจำนวนนั้นมีแสงสีทองสามดวงที่พุ่งขึ้นอย่างเจิดจ้าเหมือนดวงตะวัน

เห็นได้ชัดว่า จ้าวยุทธ์ที่ถูกเคารพนับถือของฐานใหญ่อื่น ๆ ยังคงประจำการอยู่ในฐานจินหลิงและยังไม่ได้เคลื่อนไหวไปไหน เช่นเดียวกับราชันย์ยุทธ์ทั้งสาม

ช่วงเวลานี้เอง

เหล่าผู้ปลุกพลังทั้งหมดล้วนจับจ้องเป็นสายตาเดียว

“ท่าไม่ดีแล้ว!”

“จะให้คนนอกรู้ไม่ได้เด็ดขาด ว่าปรากฏการณ์นี้เกิดจากโย่วเวย!”

หัวใจของฉู่โม่วบีบแน่น จากนั้นเขาจึงกำหนดจิตออกไป ปรากฏปราณกระบี่ออกจากทวาราทั้ง 365 จุด บรรยากาศรอบตัวเขาสั่นสะท้าน และในชั่วพริบตา เสียงคำรามของกระบี่ก็ระเบิดออกไป

ในเวลาเดียวกัน

เจตจำนงแห่งกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวได้กวาดออกมา ก่อตัวเป็นดั่งกองพันม้าที่ปราดเปรียวทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

เมื่อเงากระบี่ปรากฏออกมา

เป็นร่างเงาแห่งหงส์เพลิง! ก่อนจะหยุดชะงักงันเช่นกัน และถูกปกคลุมด้วยเจตจำนงแห่งกระบี่ทันที

ทันใดนั้นเหล่าดวงตาที่กำลังจับจ้องเหตุการณ์ พลันรู้สึกถึงเจตจำนงแห่งกระบี่ที่น่าสะพรึงกลัว และหรี่ตาลงโดยไม่รู้ตัว จากนั้นรีบดึงสัมผัสพลังวิญญาณที่แผ่ออกไปกลับทันที

พวกเขาทั้งหมดทราบแล้วว่าเจตจำนงแห่งกระบี่มาจากฉู่โม่ว

“นั่นจ้าวยุทธ์ฉู่กำลังฝึกยุทธ์อยู่ใช่หรือไม่?”

“ฉันเดาว่ามันต้องเป็นการฝึกฝนอะไรสักอย่างแน่ ๆ !”

“เป็นการดีกว่าที่จะไม่เข้าไปยุ่ง!”

ด้วยสถานะผู้ปลุกพลังที่แข็งแกร่ง มีกฎมารยาทที่ผู้อื่นห้ามสอดรู้สอดเห็น ดังนั้นหลังจากสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของฉู่โม่ว พวกเขาทั้งหมดจึงต้องละสายตามองไปทางอื่น

และเพื่อไม่ให้ฉู่โม่วเข้าใจผิด การเสียมารยาทในตอนนี้คงไม่ใช่เรื่องดี

สำหรับราชันย์ยุทธ์ทั้งสาม พวกเขาทั้งหมดพยักหน้าให้ฉู่โม่วจากระยะไกล และเลิกสนใจก่อนรีบดึงสัมผัสพลังวิญญาณของพวกเขากลับทันที

ฉู่โม่วสังเกตเห็นเช่นกัน