บทที่ 180 สังหารจระเข้โลหิตคลั่ง และวิวัฒนาการของทักษะกลืนกิน

บทที่ 180 สังหารจระเข้โลหิตคลั่ง และวิวัฒนาการของทักษะกลืนกิน

“การทดสอบสิ้นสุด!”

“ถ้าอย่างนั้น… ก็ถึงตาของฉันแล้ว!”

เสียงกระซิบลอยจากปากแผ่วเบา

ทันใดนั้นร่างกายของฉู่โม่วพลันสว่างวาบคล้ายภาพติดตาชั่วขณะ ก่อนจะกระโจนใส่จระเข้โลหิตคลั่งอย่างรวดเร็ว

ที่พื้นด้านล่าง

จระเข้โลหิตคลั่งจ้องมองยังเขาและร้องคำราม ฉู่โม่วที่ยังคงหลงเหลือชีวิตทำให้ดวงตาก่ำเลือดของมันเจือไปด้วยความสับสน

มันไม่อาจเข้าใจได้เลย

เหตุใด ‘มดปลวก’ ตรงหน้านี้ถึงต้านทานการโจมตีของมันได้ และมีชีวิตรอดกัน?

กระนั้น…

มันสายเกินไปแล้วสำหรับคำถามนี้

เพราะว่ายามนี้ฉู่โม่วเข้าประชิดตัวมันด้วยความว่องไว

ฉับ!

โลหิตภายในกายปั่นป่วนรุนแรง ผนวกกับพลังอณูแห่งชีวิตที่ขยายตัวคล้ายภูเขาไฟกำลังปะทุ

พลังกายอสนีบาตคงกระพันเพิ่มขึ้น!

คมกระบี่เทวะและทวารากระบี่ทั้ง 365 สั่นสะเทือนทั่วสรรพางค์!

เจตจำนงแห่งกระบี่ 100% กระจายออก!

พรสวรรค์ธาตุเหล็กเปิดใช้งาน!

ตอนนั้นเองประตูแห่งพรสวรรค์ก็ถูกกระตุ้น ทำให้พลังของฉู่โม่วเพิ่มขึ้นไปถึงขีดจำกัดสูงสุด ฉับพลันกระบี่สารทสังหารถูกชักออกจากฝัก คมกระบี่อันรุนแรงกวาดออกไปจากตัวเขาเป็นรัศมีกว้างหลายสิบกิโลเมตร ราวกับว่าทุ่งแห่งคมกระบี่สังหารได้ก่อกำเนิด!

ปราณกระบี่จำนวนมากถักทอเกลียวราวเส้นไหม ตัดแผ่นอากาศออกเป็นริ้วสีดำขนาดย่อม

มันถูกซัดลงยังร่างของจระเข้โลหิตคลั่งเสียงดัง ‘ฉับ ๆ’

บาดแผลเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนปรากฏบนผิวแข็งกระด้าง!

นี่เป็นผลมาจากการใช้ปราณกระบี่ ซึ่งทำให้เกิดเส้นใยของคมกระบี่กระจายไปทั่ว!

เพียงรัศมีบาง ๆ ก็สามารถตัดผ่านแนวป้องกันของจระเข้โลหิตคลั่งได้

ถ้ากระบี่ของเขาถูกใช้งานอย่างเต็มที่ มันจะทรงพลังขนาดไหนกัน?

ไม่นานนัก คำตอบก็ถูกเปิดเผย…

ภายใต้เจตจำนงแห่งกระบี่อันไร้ที่สิ้นสุด ฉู่โม่วตวัดกระบี่ออกไป ทันใดนั้นโลกทั้งใบคล้ายมืดสลัวลง

ไม่อาจล่วงรู้ว่าวันคืนผ่านไปเช่นไร

หากดวงอาทิตย์ลับสิ้นของฟ้า มีเพียงเมฆทะมึนมัวเข้าปกคลุม

เพียงแสงกระบี่สีแดงปรากฏเหนือผืนฟ้า ราวกับดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ฉายแสงจ้า กระจายความสว่างไปทั่วฟ้าดิน

ตู้ม!

คมกระบี่ทรงพลังจรดลงยังร่างของจระเข้โลหิตคลั่งอีกครั้งหนึ่ง

เสียงระเบิดโครมดังกึกก้อง

บนตัวของสัตว์อสูรปรากฏรอยเลือดเป็นทางใหญ่

บาดแผลอันชวนสะพรึงเผยตัวบนแผ่นหลังของจระเข้โลหิตคลั่ง กระดูกของมันแตกหัก เลือดมากมายพุงกระฉูดราวสายฝนที่ตกไม่ทั่วฟ้า

กรร!!!

สัตว์อสูรตัวเขื่องกรีดร้องระบายความเจ็บปวด คลื่นเสียงที่กระจายออกมาทำให้พื้นที่โดยรอบสั่นสะเทือนไปหลายร้อยกิโลเมตร ก้อนหินที่ทนรับคลื่นพลังไม่ไหวต่างระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ

ดวงตาของมันเคลือบสีแดงก่ำ กลิ่นอายแห่งความดุร้ายพลันแผ่ซ่าน

จระเข้โลหิตคลั่งบรรลุโทสะขั้นขีดสุด!

มันไม่เคยคิดว่าวันหนึ่ง ‘มดปลวกไร้ค่า’ ตัวเล็ก ๆ จะทำให้ระคายถึงขั้นเกิดแผลขนาดใหญ่พร้อมกระดูกหักได้เช่นนี้ เป็นช่วงเวลาที่น่าอัปยศที่สุดในชีวิต!

“ฉันจะฆ่าแก! ตายซะ!”

มันตะโกนออกไปพร้อมจิตสังหารด้วยสติปัญญาแห่งเดรัจฉาน

จากนั้นมันก็ยกขาหน้าขึ้นและฟาดลงไปยังร่างของอีกฝ่าย

ตู้ม!

อากาศสะเทือนเลื่อนลั่น ผืนแผ่นดินยุบตัว ส่งผลให้เกิดรอยแตกระแหงทั่วบริเวณ

ฉู่โม่วที่เป็นฝ่ายตั้งรับพลังอันรุนแรงสัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวที่กดทับลงมาจากการโจมตี

ด้วยระยะประชิดเช่นนี้ทำให้ยากต่อการหลบหลีก

แม้ว่าการเทเลพอร์ตจะใช้เวลาเพียงพริบตาเดียว แต่นั่นก็เพียงพอให้สัตว์อสูรระดับ 7 ตัวนี้ซัดขาหน้าใส่เขาทันอยู่ดี

นั่นคือเขาไม่มีเวลามากพอให้หลบการโจมตีแม้เพียงวิเดียว

เหตุนี้ ชายหนุ่มจึงเลือกที่จะไม่หลบแต่ฟันสวนกลับไป ขณะเดียวกันก็เปลี่ยนรูปแบบของพลังพรสวรรค์ไปด้วย

ตู้ม!

พลังอันมหาศาลตวัดร่างฉู่โม่วให้ลอยขึ้นไปกลางอากาศ แนวป้องกันรอบกายแตกเป็นเสี่ยง ๆ พร้อมเสียงดัง ‘แกรก’ พร้อมทั้งเกิดรอยแผลขึ้นบนตัวของเขา

ขณะที่ยังลอยเคว้งบนอากาศ ชายหนุ่มใช้พรสวรรค์ธาตุไม้รักษาอาการบาดเจ็บของตน

“แข็งแกร่งอะไรได้ขนาดนี้นะ!”

ฉู่โม่วร่วงลงสู่พื้น พยายามระงับอณูแห่งชีวิตที่ปั่นป่วนอย่างยากเย็น ทั้งเลือดและอวัยวะสั่นไหวอยู่ภายใน

‘ตัวของจระเข้โลหิตคลั่งใหญ่เกินไป ทั้งพลังยังเยอะมาก ๆ แน่นอนว่ามันต้องมีพลังพรสวรรค์บางอย่างที่ทำให้ร่างกายเป็นแบบนี้!’

‘ด้วยพลังที่ฉันมีในตอนนี้ แม้จะเพิ่มพลังพรสวรรค์ขึ้นไปอีกสามร้อยเท่า ก็เกรงว่ายังจะสู้กับมันแบบตัวต่อตัวไม่ไหวแน่!’

‘ต้องหาวิธีอื่น!’

ฉู่โม่วคิดไม่ตก

ขณะนั้นจระเข้โลหิตคลั่งกระโจนเข้ามาอีกครั้ง

แม้จะมีร่างกายมหึมา ทว่าความปราดเปรียวกลับมีมาก มันย้ายตัวเองจากระยะทางราวสิบกิโลเมตรมาได้ในพริบตาเดียว

มันยกขาหน้าขึ้นและกระแทกลงด้วยจิตสังหาร

นัยน์ตาแดงก่ำเฝ้ามองวินาทีสุดท้ายของเจ้ามดปลวกใจกล้า

ในช่วงเวลานั้นเอง

ฉู่โม่วเปิดใช้กระบวนท่าลับแสงสวรรค์ต้าเหยี่ยนทันที ปฐมวิญญาณพลันลืมตาขึ้น อีกทั้งกงล้อทองคำปฐมวิญญาณด้านหลังยังเปล่งแสงศักดิ์สิทธิ์กระจายออกไป

แสงสีทองพุ่งผ่านท้องฟ้าและสลายไปในพริบตา

ตรงไปในห้วงจิตของจระเข้โลหิตคลั่งทันทีและกวาดกลืนวิญญาณของมันจนสิ้น

เฮือก!

จิตวิญญาณของมันแตกสลายเป็นเศษเสี้ยวเล็ก ๆ

ความเจ็บปวดจากส่วนลึกภายในจิตวิญญาณทำให้ร่างใหญ่โตกระตุกโดยไม่รู้ตัว ร่างทั้งร่างร่วงลงพื้นอย่างแรงและกลิ้งเกลือกไปมาพร้อมกับร้องครางอย่างเจ็บปวด

โอ๊ย!

เสียงนั้นช่างน่าสมเพชเวทนา

วิญญาณเป็นสิ่งที่แตกต่างจากส่วนอื่น ๆ ในร่างกาย

เพราะมันเป็นส่วนที่สำคัญที่สุดสำหรับสิ่งมีชีวิต!

สำหรับสัตว์อสูรและราชันย์ยุทธ์ ตราบใดที่ไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส แม้ว่าแขนขาจะขาดออกไปก็สามารถงอกออกมาใหม่ได้ นอกจากนี้ยังอดทนต่อความเจ็บปวดรุนแรงได้เป็นอย่างดี