บทที่ 272 หอคอยดารารุ่งชั้นที่ 100 สุดยอดรางวัลอันน่าสะพรึงกลัว!

บทที่ 272 หอคอยดารารุ่งชั้นที่ 100 สุดยอดรางวัลอันน่าสะพรึงกลัว!

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ฉู่โม่วก็เริ่มออกเดินทางไปยังเมืองวั่งเฉิงซึ่งเป็นที่ตั้งของหอคอยดารารุ่ง

จากตำแหน่งของเขาไปยังเมืองวั่งเฉิงนั้นเป็นระยะทางกว่าแปดแสนกิโลเมตร หากเป็นเมื่อก่อนฉู่โม่วคงใช้เวลานานกว่านี้มาก

แต่ตอนนี้ ภายในเวลาไม่ถึงสามสิบนาที เขาก็กลับมาถึงเมืองวั่งเฉิง และตรงไปยังหอคอยดารารุ่งโดยไม่รีรอ

ในตอนนี้มีผู้ปลุกพลังอยู่ที่นี่มากกว่าสิบคนที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนหอคอยดารารุ่ง

บางส่วนก็ฝึกฝนอยู่ที่นี่ แต่ส่วนมากก็ออกไปสำรวจหาสมบัติต่าง ๆ มากันแล้ว เพราะพวกเขาคิดว่าใกล้จะหมดเวลาแล้วจึงได้มาที่นี่ ตอนแรกคิดว่าจะปีนต่อไปสักสองสามชั้น พลังก็อาจจะพัฒนาขึ้นมาบ้าง และก็จะได้ใช้โอกาสนี้ในการฝึกฝนพลังจิตวิญญาณด้วย

เมื่อฉู่โม่วมาถึง ผู้ปลุกพลังมากมายก็สังเกตเห็นเขาและเผยสีหน้าประหลาดใจออกมา

“ฉู่โม่วเหรอ?”

“ราชันย์เทพยุทธ์ฉู่… ทำไมเขาถึงกลับมาที่นี่ล่ะ?”

“หรือว่าเขาจะใช้โอกาสสุดท้ายนี้ฝึกฝนพลังจิตวิญญาณ?”

“ฉันไม่เห็นเขามานานกว่าสองเดือน ทำไมถึงรู้สึกว่ารัศมีของราชันย์เทพยุทธ์ฉู่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิมล่ะ… ฉันเคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน แต่ตอนนี้พอดูให้ดีก็อดรู้สึกกลัวไม่ได้เลย!”

“เขาต้องเจอสมบัติชิ้นใหญ่ในเขตแดนศักดิ์สิทธิ์แน่!”

“น่ากลัวจริง ๆ ความเร็วในการฝึกแบบนี้มันน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!”

“บางทีเขาอาจจะเป็นมหาราชันย์เทพยุทธ์แล้วก็ได้!”

กลุ่มผู้ปลุกพลังต่างก็พูดคุยกัน โดยเฉพาะเมื่อสัมผัสได้ว่าพละกำลังของฉู่โม่วทะยานสูงขึ้นไปอีก ใบหน้าของพวกเขาก็ตกตะลึงยิ่งกว่าเก่า

ต้องบอกเลยว่า

เมื่อพวกเขาพูดถึงฉู่โม่ว พวกเขาจะใช้คำว่าราชันย์เทพยุทธ์ฉู่แทน

นั่นเป็นเพราะชื่อเสียงของฉู่โม่วเมื่อครั้งก่อนที่เขาขึ้นไปถึงชั้นที่ 90 ได้ ทำให้ทุกคนต่างตกตะลึง หลังจากที่ฉู่โม่วจากไป พวกเขาจึงคิดว่าฉู่โม่วสมควรจะเป็นราชันย์เทพยุทธ์ได้แล้ว เลยเรียกเขาว่าราชันย์เทพยุทธ์ฉู่

หลังจากนั้น ชื่อนี้ก็แพร่หลายและเป็นที่รู้จักไปทั่ว

ตอนนี้

เมื่อฉู่โม่วมาที่หอคอยดารารุ่ง ผู้ปลุกพลังขั้นราชันย์ยุทธ์จากหลายฐานต่างก็ลุกขึ้นยืนและทักทายเขาด้วยความเคารพ

“ราชันย์เทพยุทธ์ฉู่!”

“สวัสดีราชันย์เทพยุทธ์ฉู่!”

“ราชันย์เทพยุทธ์ฉู่มาที่นี่เพื่อขึ้นไปให้ถึงยอดหอคอยดารารุ่งอีกครั้งเหรอ?”

พวกเขาต่างก็ถามด้วยรอยยิ้ม

“ใช่ คราวนี้ฉันจะลองดูว่าไปถึงยอดหอคอยได้ไหม”

ฉู่โม่วกล่าวพร้อมยิ้มกว้าง

หลังจากที่ได้รับการยืนยันจากตัวฉู่โม่วเอง เหล่าผู้ปลุกพลังก็ลุกฮือและต่างก็แสดงสีหน้าตื่นเต้นออกมา

“ในเมื่อราชันย์เทพยุทธ์ฉู่กลับมาหอคอยดารารุ่งอีกครั้ง พวกเราก็จะรอดู!”

“หวังว่าราชันย์เทพยุทธ์ฉู่จะไปถึงยอดหอคอยได้นะ!”

“เร็วเข้า เร็วเข้า น่าตื่นเต้นจริง ๆ อย่าเพิ่งฝึกกัน ราชันย์เทพยุทธ์ฉู่กำลังจะปีนไปให้ถึงยอดหอคอย!”

พวกเขาต่างก็ตั้งตารอ

ผู้ปลุกพลังบางคนที่ยังคงฝึกฝนอยู่ก็ตื่นขึ้นมาและร่วมมองดูด้วย

ท่ามกลางความสนใจของทุกคน ฉู่โม่วลุกขึ้นยืนใต้หอคอยดารารุ่งและเงยหน้ามองบันไดหลายร้อยขั้น เขาสูดหายใจลึกและก้าวขึ้นไปตามขั้นบันได

10 ชั้น!

20 ชั้น!

30 ชั้น!

40 ชั้น!

…

ในพริบตาเดียว เขาก็ไปถึงชั้นที่ 70 แล้ว!

เขาขึ้นไปถึงชั้นสูงสุดที่ราชันยุทธ์เคยไปได้

ณ จุดนี้ ความเร็วของฉู่โม่วค่อย ๆ ลดลง แต่เขาก็ยังคงขึ้นไปต่อได้อย่างมั่นคง

75 ชั้น!

80 ชั้น!

85 ชั้น!

ในไม่ช้า

ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย ฉู่โม่วกลับไปถึงขั้นบันไดขั้นสุดท้ายที่เขาไปถึงในครั้งแรก ชั้นที่ 90!

“เอาละ เอาละ มันกำลังมาแล้ว!”

“ราชันย์เทพยุทธ์ฉู่กำลังจะไปชั้นที่ 91 แล้ว!”

“เขาจะไปถึงชั้นสูงสุดไหมนะ?”

“เป็นไปได้แน่ ด้วยพรสวรรค์ของราชันย์เทพยุทธ์ฉู่ ถ้าเขาไปไม่ถึงชั้นสูงสุด ฉันก็คิดไม่ออกแล้วละว่าใครจะไปถึง!”

“ฉันว่ามันก็น่าคิดนะ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าราชันย์เทพยุทธ์ฉู่มีพรสวรรค์มากอย่างแน่นอน ตอนนี้หลังจากที่เขาสำรวจเขตแดนศักดิ์สิทธิ์มามากกว่าสองเดือน พลังของเขาอาจจะพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด แต่หลังจากชั้นที่ 90 เป็นต้นไป ทุกครั้งที่ก้าวขึ้นไป แรงกดดันก็จะเพิ่มขึ้นมหาศาล ฉันว่าราชันย์เทพยุทธ์ฉู่ก็ควรจะไปถึงชั้นที่ 95 ได้ แต่ชั้นสูงสุดน่ะเป็นไปไม่ได้หรอก!”

“ฉันก็ว่างั้น ตั้งแต่ชั้น 90 ขึ้นไป แค่ขั้นเดียวก็ยากเกินไปแล้ว!”

“ฉันคิดไม่เหมือนนายนะ ฉันว่าราชันย์เทพยุทธ์ฉู่ต้องไปถึงยอดหอคอยได้สำเร็จแน่!”

ทุกคนต่างก็กระซิบกระซาบ บางคนก็มั่นใจในตัวฉู่โม่วยิ่งนัก ส่วนบางคนก็มีความเห็นตรงกันข้าม

…

แต่ตอนที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น บนชั้นที่ 90 ในตอนนี้

ฉู่โม่วยืนอยู่ที่นั่นและสัมผัสแรงกดดันทางจิตวิญญาณโดยรอบอย่างระมัดระวัง

ก่อนจะมาที่นี่ เขาใช้พลังไปจนหมด และแรงกดดันมหาศาลก็แทบจะทำให้เขาขาดอากาศหายใจ

แต่ตอนนี้

เขารู้สึกสบายยิ่งกว่าเก่ามาก

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพลังที่ทะยานสูงขึ้นหรือเจตจำนงแห่งสายฟ้าที่เปลี่ยนไปเป็นกฎเกณฑ์มายาแห่งสายฟ้า ดังนั้นแล้ว แม้ว่าฉู่โม่วจะยังสัมผัสได้ถึงแรงกดดัน เขาก็ไม่ได้ใกล้ถึงขีดจำกัดอย่างที่เคยอีกแล้ว

‘ไปต่อ!’

‘ไปต่อแล้วไปให้ถึงชั้นสูงสุด!’

เมื่อคิดได้ดังนั้น

ฉู่โม่วก็ก้าวไปข้างหน้าและเดินขึ้นไปยังชั้นที่ 92

ตูม!

แรงกดดันทางจิตวิญญาณอันน่าสะพรึงกลัวอาบไปทั่วร่าง แถมยังหนักอึ้งราวกับภูผา

หากผู้ปลุกพลังคนอื่นมายืนอยู่ที่นี่ เขาคงจะถูกบดขยี้กลายเป็นเนื้อบดอย่างแน่นอน

แต่สำหรับฉู่โม่วแล้ว มันยังเป็นแรงกดดันที่พอรับได้

ปรับการหายใจและก้าวขึ้นบันไดอีกครั้ง

ชั้นที่ 93!