บทที่ 285 อวัยวะภายในทั้งห้าหวนคืนสู่จุดกำเนิดถึงสี่ส่วนแล้ว, เสี่ยวจินโอ้อวดพลัง!

บทที่ 285 อวัยวะภายในทั้งห้าหวนคืนสู่จุดกำเนิดถึงสี่ส่วนแล้ว, เสี่ยวจินโอ้อวดพลัง!

เขาไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน

เมื่อฉู่โม่วกำลังฝึกทักษะการชักนำอวัยวะภายในทั้งห้าหวนคืนสู่จุดกำเนิด ร่างกายพลันสั่นสะท้าน ก่อนที่กระแสอณูแห่งชีวิตจะปะทุออกมาจากม้าม และไหลเข้าสู่จุดตันเถียน

นี่คือสัญญาณของธาตุไม้อย่างแน่นอน!

จนถึงตอนนี้

เคล็ดการชักนำอวัยวะภายในทั้งห้าหวนคืนสู่จุดกำเนิดได้สำเร็จไปแล้วสี่ส่วน เหลือเพียงโคจรอณูแห่งชีวิตผสานรวมเข้ากับพรสวรรค์ธาตุเหล็กเท่านั้น จะทำให้เขาสามารถปรับสมดุลของอณูแห่งชีวิตทั้งห้าในร่างกายให้ไหลเวียนอย่างไม่มีที่สิ้นสุดได้

ขณะนั้น

เขาได้กระตุ้นพลังปราณจากทั้งห้าอวัยวะให้ขานรับการไหลเวียนอย่างต่อเนื่อง จากนั้นเสริมสร้างและปรับแต่งวัฏจักรนี้จนถึงระดับสมดุล เพื่อสร้างการไหลเวียนภายในที่สมบูรณ์

“ตอนนี้อวัยวะภายในทั้งห้าหวนคืนสู่จุดกำเนิดแล้ว กระบวนการที่สี่ก็สำเร็จแล้ว!”

“เหลือเพียงขั้นตอนสุดท้ายเท่านั้น!”

ฉู่โม่วรู้สึกตื่นเต้นมาก

และฝึกฝนต่อไปอย่างช้า ๆ

เมื่อมองไปที่เฉินซีเวยในตอนนี้ ก็พบว่าเธอยังคงดูดซับแก่นแท้ธาตุไฟ และนั่งนิ่งอยู่โดยไม่มีท่าทีว่าใกล้จะเสร็จ

เมื่อเห็นเช่นนั้น

ชายหนุ่มจึงนั่งนิ่งบนหลังของเสี่ยวจิน ก่อนจะกลืนยาย้อนชะตาไปพร้อมกับฝึกฝนคัมภีร์มังกรคชสารอมตะ

เพียงพริบตาเดียว เวลาก็ผ่านไปสามวัน

ในวันนี้

ฉู่โม่วได้ตื่นจากภวังค์ของการฝึกฝนและลุกขึ้นยืดเหยียดร่างกาย

ก่อนจะมองไปยังเฉินซีเวยที่กำลังลืมตาขึ้นเช่นกัน

เมื่อเธอเห็นฉู่โม่วอยู่ข้าง ๆ ก็รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ

“เป็นยังไงบ้าง?”

ฉู่โม่วถามด้วยความเป็นห่วง

“พรสวรรค์ธาตุไฟได้รับการพัฒนาขึ้นจนถึงระดับสูงแล้วค่ะ!” เฉินซีเวยกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ดีแล้ว”

ฉู่โม่วพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะลูบที่แก้มของเฉินซีเวย และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “งั้นเราเดินทางต่อกันเถอะ!”

…

“กรู้ว!”

เทียนเผิงส่งเสียงร้อง พลันกระพือปีกสูงกลายร่างเป็นลำแสงสีทอง บินตรงสู่ท้องฟ้าผ่านสวรรค์ทั้งเก้า

หนึ่งวันต่อมา

พวกเขาบินมาถึงเหนือริมทะเลสาบไท่หู

เมื่อมองจากบนฟ้า สามารถเห็นทะเลสาบเบื้องล่างสุดลูกหูลูกตา

ที่ผิวน้ำจะเห็นปลาตัวใหญ่กระโดดขึ้นมา สาดน้ำเล่นกระเพื่อมเป็นระลอก ภายใต้แสงแดดสดใส ส่องกระทบผิวน้ำระยิบระยับชวนให้อภิรมย์ใจ

เฉินซีเวยอยู่ในอ้อมกอดของฉู่โม่ว ทั้งสองมองออกไปข้างหน้า

ทันใดนั้น พลันปรากฏสัตว์อสูรตัวใหญ่กระโดดขึ้นจากผิวน้ำ ลำตัวของมันยาวหลายสิบเมตร ปากของมันเปิดออก แรงดูดมหาศาลเขมือบเอาปลา กุ้ง และสัตว์ทั้งหมดที่อยู่ในบริเวณหลายร้อยตัวกลืนลงท้องไปทันที

มันดูเหมือนจะยังไม่อิ่ม จึงว่ายหาเหยื่อต่อไป แต่ใครจะรู้ เมื่อมองเห็นเทียนเผิงที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า ดวงตาของมันก็สว่างวาบขึ้น เพียงปลาและกุ้งฝอยเหล่านี้ จะไปเปรียบกับเทียนเผิงที่ล่อตาล่อใจได้อย่างไร?

“โฮก!”

เสียงคำรามดังขึ้น เหมือนเป็นการเชิญชวนและล่อลวงเสี่ยวจินให้ลงมา

แต่เสี่ยวจินกลับเพิกเฉยไม่มองมันแม้แต่น้อย

ท่าทางยโสนี้ทำให้สัตว์อสูรร้ายไม่ชอบใจ มันเคลื่อนไหวร่างกายหมายจะทำบางอย่าง ก่อนจะมีคลื่นพุ่งออกมาจากในทะเลสาบอย่างกะทันหัน ลูกธนูน้ำที่หนาเท่าท่อนซุงก็พุ่งไปทางร่างเสี่ยวจิน

“สัตว์อสูร แกกล้าดียังไงถึงโจมตีพวกเรา!”

ฉู่โม่วพึมพำด้วยรอยยิ้ม และตั้งใจจะลงมือสังหารมัน

แต่ในขณะนั้น เสี่ยวจินก็เอ่ยขัดขึ้นด้วยเสียงอู้อี้ว่า “เจ้านาย โปรดมอบสัตว์ร้ายตัวนี้ให้กระผมเถอะ!”