บทที่ 308 ล้างเผ่าพันธุ์อสรพิษเหมันต์ พรสวรรค์ธาตุน้ำระดับราชันย์

หลังจากที่สังหารอสรพิษเหมันต์แล้ว ฉู่โม่วก็ผ่าท้องมันออก และดึงหยาดน้ำค้างเยือกแข็งราว ๆ ห้าหกหยด ออกมาจากร่างกายอย่างรวดเร็ว สารพวกนี้สามารถนำไปเจือจางได้ แต่ปริมาณหลังเจือจางแล้วก็ไม่ได้เยอะขึ้นเท่าไรนัก

กระนั้นฉู่โม่วก็พึงพอใจมากแล้ว

ที่นี่มีอสรพิษเหมันต์อยู่หลายร้อยตัว แม้ว่าหยาดน้ำค้างเยือกแข็งในงูแต่ละตัวจะมีอยู่ไม่มากนัก แต่หากสะสมไปเรื่อย ๆ ละก็ จะต้องเยอะอย่างแน่นอน

เขานำหยดน้ำดังกล่าวใส่ลงในขวดหยกอย่างระมัดระวัง และเริ่มมองหาสัตว์อสูรตัวต่อไป

ไม่นานนัก

ฉู่โม่วได้พบกับอสรพิษเหมันต์อีกครั้ง

เขาฆ่ามันเช่นเคย และนำหยาดน้ำค้างบรรจุลงขวด

หลังจากนั้น ไม่ว่าฉู่โม่วจะผ่านไปที่ไหน เขาจะจัดการอสรพิษเหมันต์ทุกตัวที่เห็น

ผ่านไปครู่หนึ่ง

เขาจัดการพวกมันไปได้สิบกว่าตัวแล้ว ผลึกที่ได้มาก็มีเยอะถึงครึ่งของขวดหยก

หลังจากนำไปเจือจาง คงจะใช้ได้ราว ๆ สี่ห้าครั้ง

“หาต่อไป!”

ฉู่โม่วที่มีรอยปีติบนหน้าค้นหาพวกมันอย่างไม่ประมาท

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา

ฉู่โม่วเดินกวาดไปทั่วป่า ตอนนี้เขาฆ่าอสรพิษเหมันต์ไปได้เป็นร้อย ๆ ตัวแล้ว นั่นทำให้หยาดน้ำค้างเยือกแข็งแทบจะล้นขวดหยกออกมา

ทว่าในยามนี้ เขาหาพวกมันไม่พบแล้ว

ฉู่โม่วเดินลึกเข้าไปในป่าทึบ

ในไม่ช้า ทะเลสาบซึ่งทอดยาวไปหลายพันกิโลเมตรก็ปรากฏสู่สายตา ณ ริมน้ำ เขาพบว่ามีอสรพิษเหมันต์หลายตัวกำลังนอนให้แสงตะวันโลมไล้ นับได้คร่าว ๆ ก็เป็นหลายร้อยตัว

หากนับรวมกับตัวที่จมอยู่ใต้ทะเลสาบก็ไม่ใช่น้อย ๆ

“พวกมันกำลังกลับรัง!”

ฉู่โม่วรู้สึกยินดียิ่ง เขาพุ่งตรงเข้าไปอย่างไม่ลังเล

“ฟ่อ!”

อสรพิษเหมันต์สัมผัสได้ว่ามีผู้บุกรุก พวกมันแผ่พังพานกว้างและกระโจนตัวด้วยความรวดเร็ว กระนั้นยังไม่ทันที่พวกมันจะเข้าถึงตัวฉู่โม่วได้ ก็ถูกจัดการด้วยกำปั้นเสียราบคาบ

ในตอนนี้

หลังจากที่เขาเพิ่มความแข็งแกร่ง พลังทางกายภาพที่มีในตอนนี้ก็ใกล้เคียงกับ 800,000 พลังมังกร ซึ่งพอจะเทียบได้กับราชันย์เทพยุทธ์ระดับ 8 ดาว ด้วยเหตุนี้การจะสังหารสัตว์อสูรระดับ 7 สักตัวก็ไม่ต่างการเชือดหมูเชือดไก่

จะพยายามพุ่งเข้ามาแค่ไหน ก็ไม่มีทางไปถึงเป้าหมาย!

ตู้ม ตู้ม ตู้ม!

อสรพิษเหมันต์กระเด็นออกไปพร้อมกับเสียงระเบิด ร่างของพวกมันแหลกเละ แม้แต่กระดูกรยางค์ก็แตกเป็นเสี่ยง ๆ ชนิดที่ว่าไม่อาจจะมีสภาพย่ำแย่กว่านี้ได้อีกแล้ว

ไม่นาน

อสรพิษเหล่านั้นก็ถูกเขาจัดการ

ทันใดนั้นเอง

ตู้ม!

ไอพลังที่ชวนเสียวสันหลังวาบพุ่งเข้าหาฉู่โม่วอย่างรวดเร็ว

“สัตว์อสูรระดับ 8 ขั้นกลางกำลังมาทางนี้!”

ฉู่โม่วกำชับตัวเองขณะเพ่งสายตายังพื้นน้ำ ที่ซึ่งเป็นที่มาของไอพลังนั่น

พริบตา ทะเลสาบที่เคยสงบนิ่งก็เคลื่อนไหว อสรพิษเหมันต์ลำตัวยาวหลายสิบเมตรโผล่พ้นจากผิวน้ำใส มันคำรามด้วยแรงโทสะใส่มนุษย์ผู้บุกรุก

“เจ้ามนุษย์ กล้าดีอย่างไรมายุ่งกับเผ่าพันธุ์ของเรา ตายซะ!”

สิ้นเสียงคำราม

ร่างมหึมาพลันแผ่พังพาน ปลดปล่อยมวลน้ำสีดำเมื่อมเข้าโจมตีฉู่โม่ว

มวลน้ำนั้นแม้จะดูไม่ใหญ่นัก หากแฝงไปด้วยพลังที่รุนแรงยิ่ง แม้แต่ฉู่โม่วเองยังสัมผัสได้ถึงความอันตราย

เขาตัดสินใจใช้พรสวรรค์ธาตุลมระดับดาราลับฟ้าโดยไม่ลังเล ในขณะเดียวกันก็แสดงกระบวนท่าย่างก้าวปีศาจลึกลับไปด้วย ร่างของเขาลับหายจากที่แห่งนั้นก่อนจะลอยขึ้นไปเหนืออากาศ

ทันทีที่หายไป

ตู้ม!

มวลน้ำสีดำระเบิดตัว กระจายพลังอันแข็งแกร่งให้กวาดออกโดยรอบ มันกวาดซัดแผ่นดินให้กลายเป็นแอ่งหลุมขนาดใหญ่ที่มีความลึกหลายพันเมตร

“นี่คือ… ธาราทมิฬอย่างงั้นหรือ”

สีหน้าของฉู่โม่วเปลี่ยนไป

ธาราทมิฬเป็นน้ำชนิดหนึ่ง ซึ่งสามารถควบแน่นได้ในทะเลสาบขนาดใหญ่เท่านั้น สิ่งนี้แม้มีเพียงหนึ่งหยด ก็สามารถเสกสรรทะเลสาบอันกว้างไกลได้ อีกทั้งพละกำลังของมันมีมหาศาล เรียกได้ว่ามีพลังราว ๆ 10,000 พลังมังกรเลยก็ว่าได้ ไม่เพียงเท่านั้น มันมีน้ำหนักเกินกว่าที่ตาเห็นหลายเท่า หากราชันย์ยุทธ์ทั่ว ๆ ไปเผลอสัมผัสกับมันเข้าแม้เพียงหยดเล็ก ๆ หยดหนึ่ง ร่างของคนเหล่านั้นก็จะแตกสลายไปในทันที

“อสรพิษเหมันต์นี้สามารถควบแน่นธาราทมิฬได้จริงเหรอเนี่ย!”

ฉู่โม่วประหลาดใจ

เขาเริ่มสำรวจมัน

[เป้าหมาย : สัตว์อสูรระดับ 8 ขั้นกลาง อสรพิษเหมันต์]

[ระดับร่างกาย : พิเศษ!]

[พรสวรรค์ : ธาตุน้ำระดับดาราลับฟ้า, ธาตุไม้ระดับ 4]

เห็นดังนั้น ในที่สุดเขาก็เข้าใจ

ลองคิดดูแล้ว มันน่าจะมีพลังมันตราบางอย่างอยู่ภายในเลือดของอสรพิษตัวนี้ ที่ส่งผลให้มันสามารถควบแน่นธาราทมิฬได้

“น่าเสียดาย!”

ฉู่โม่วส่ายหน้าระอา เขารู้สึกสมเพชอย่างอดไม่ได้

ธาราทมิฬเป็นสมบัติที่หาได้ยากยิ่ง หากเป็นเพียงพลังพรสวรรค์ทั่ว ๆ ไป แน่นอนว่าฉู่โม่วสามารถหลอมรวมได้หลังจากที่ฆ่ามันเสร็จสรรพแล้ว ทว่าสิ่งนี้เป็นขีดจำกัดทางสายเลือดของพวกมัน

เป็นความจริงที่ว่าฉู่โม่วไม่อาจกลืนกินสายเลือดพิเศษได้ ดังนั้นเขาทำได้เพียงทิ้งสมบัติล้ำค่าเช่นนั้นไว้อย่างน่าเสียดาย

ขณะที่ฉู่โม่วกำลังขบคิด อสรพิษเหมันต์เห็นว่าร่างฉู่โม่วเลือนหายไปก็เข้าใจว่าเขาคงหนีไปแล้ว ดังนั้นมันจึงทะยานตัวเพื่อไล่ล่าผู้บุกรุก ด้วยหมายจะสังหารอีกฝ่ายในระยะประชิด

เห็นดังนั้น

ฉู่โม่วไม่คิดจะเปลืองเวลากับมันอีก เขาสูบฉีดเลือดและอณูแห่งชีวิตให้เพิ่มขึ้นถึง 400 เท่า พลังอันน่าสะพรึงกลัวจากเส้นลมปราณไหลเวียนผ่านท่อนแขนและรวมตัวอยู่ที่มือข้างขวา

ฉับ!

แสงกระบี่สีแดงสดสาดไปทั่วผืนฟ้า ประหนึ่งดวงอาทิตย์ยามลับขอบฟ้า

เพียงเสียงฟัน ‘ฉับ’ ดังขึ้น ปราณกระบี่ก็เฉือนร่างอสรพิษเหมันต์ สร้างบาดแผลรุนแรงซึ่งยาวหลายเมตรและลึกกระทั่งเห็นกระดูกสีขาวอยู่ภายใน

อาการบาดเจ็บนี้ทำให้มันกรีดร้องขึ้นมาทันที

ทว่าก่อนที่เสียงจะเล็ดลอดผ่านคอหอย ฉู่โม่วก็ตรงเข้าไปและฟันลงที่ร่างของมันอีกครั้ง

ตอนนั้นเอง

เมื่อคมกระบี่จรดลง หัวงูขนาดมหึมาก็กระดอนขึ้นไปในอากาศ พร้อมกับเลือดสีทองที่สาดกระเซ็น

อสรพิษเหมันต์ระดับ 8 ขั้นกลางนี้ไร้ซึ่งแรงใดจะต้านทาน ไม่นานลมหายใจของมันก็ดับวูบลง!

ความคิดเห็น