บทที่ 36 อย่าดูถูกผู้ฝึกยุทธ์ด้วยกันเอง เผชิญหน้ากับพังพอนมายา!

บทที่ 36 อย่าดูถูกผู้ฝึกยุทธ์ด้วยกันเอง เผชิญหน้ากับพังพอนมายา!

“เส้นลมปราณซึ่งบรรจุอณูแห่งชีวิตเขาโดนทำลายไปแล้ว ทำอะไรไม่ได้แล้วล่ะ”

จากเหตุการณ์ก่อนหน้า

ทีมแพทย์รีบมุ่งหน้ามาช่วยรักษาจางเสวี่ยน แต่หลังจากที่ได้ตรวจอาการโดยละเอียดแล้ว พวกเขาก็สรุปได้ว่าร่างกายของผู้จัดการจางถูกคลื่นกระบี่ทำลายจนเส้นลมปราณซึ่งบรรจุอณูแห่งชีวิตหลายเส้นฉีกขาด จนไม่สามารถใช้พลังได้อีกต่อไป

สิ่งนี้ถือเป็นเรื่องปกติของผู้ปลุกพลัง… การบาดเจ็บจากการต่อสู้ถือเป็นเรื่องที่พบเจอได้ทั่วไป

ยิ่งไปกว่านั้น ครั้งนี้จางเสวี่ยนเป็นฝ่ายไปยั่วยุฉู่โม่วเองด้วย ไหนจะการที่เขาตั้งใจฆ่าฉู่โม่วระหว่างการต่อสู้ที่ทุกคนต่างรับรู้กันได้อยู่เต็มอกนั่นอีก

การกระทำเช่นนี้ถือว่าเป็นความอัปยศของเหล่าผู้ฝึกยุทธ์นัก

การที่ฉู่โม่วไม่ฆ่าเขา เพียงแค่ทำให้ไม่สามารถฝึกฝนยุทธ์ได้อีกนี่ก็นับว่ามีเมตตามากแล้ว

เพราะงั้น…

หลังจากที่ผลลัพธ์เป็นที่ประจักษ์ จึงไม่มีใครที่จะรู้สึกเห็นอกเห็นใจจางเสวี่ยน จะมีก็แต่แสดงความสมเพชเวทนาเท่านั้น

ในส่วนของฉู่โม่ว พวกเขาต่างชื่นชม และ…

นับถือ!

นับถือในความแข็งแกร่ง!

การต่อสู้ก่อนหน้านี้ ฉู่โม่วทำเพียงแค่โต้กลับในชั่วพริบตาเท่านั้น

แต่ด้วยความแข็งแกร่งของพลัง มันก็ทำให้ทุกคนต่างจดจำสิ่งที่เกิดขึ้นได้เป็นอย่างดี

ครั้งแรก…

พวกเขาอึ้งกับการที่ฉู่โม่วสามารถใช้มือเปล่ารับกระบี่ แถมยังสามารถทำลายกระบี่เล่มนั้นได้ด้วยการอัดพลังเข้าไปอีก

และครั้งที่สอง…

ก็คือการที่ฉู่โม่วสามารถปลดปล่อยคลื่นกระบี่มหาศาลด้วยการขยับกระบี่ออกมาเพียงครึ่งนิ้วเท่านั้น พลังงานอันมหาศาลที่พุ่งเข้าเชือดเฉือนจางเสวี่ยนจนหมดสภาพ กลายเป็นสิ่งที่ใช้ยืนยันได้ว่าเขาคนนี้แข็งแกร่งขนาดไหน!

ความแข็งแกร่งระดับนี้มันไม่ด้อยไปกว่าจอมยุทธ์ระดับต้นเลย!

แล้วแบบนี้จะไม่ให้ตกใจและให้ความนับถือได้อย่างไร?

‘ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงสามารถเป็นพันธมิตรได้โดยที่ยังเป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ระดับกลางแบบนี้ เขาไม่ใช่คนธรรมดาจริง ๆ ด้วย!’

ทุกคนต่างก็คิดเหมือนกันภายในใจ

และในตอนนี้

หมัวซานซานรีบเดินเข้ามาเพื่อกล่าวขอโทษกับฉู่โม่วในเรื่องที่จางเสวี่ยนได้กระทำลงไป

ซึ่งทางชายหนุ่มเองก็ไม่ได้รู้สึกติดใจอะไรนัก

ในส่วนของผู้จัดการจาง

หลังจากที่เขาถูกหิ้วไปให้ทีมแพทย์รักษาอาการบาดเจ็บต่าง ๆ แล้ว

แม้จะไม่ตายก็เหมือนตาย!

เพราะถ้าหากไม่มีปาฏิหาริย์ ตลอดชีวิตที่เหลือนี้เขาก็เป็นได้เพียงคนธรรมดาเท่านั้น…

…

เรื่องที่เกิดขึ้นถือเป็นเหตุการณ์เล็ก ๆ เท่านั้น

ครึ่งชั่วโมงหลังจากเกิดเหตุ ทุกคนก็พร้อมจะเดินทางกันอีกครั้ง และด้วยความช่วยเหลือของหมัวซานซาน ทั้งหมดก็ได้ออกจากฐานในที่สุด

ทีมเฉพาะกิจที่มีจำนวนคนราวสิบห้าคน

ท่ามกลางพวกเขาเหล่านี้ มีผู้ฝึกยุทธ์สี่คน และหนึ่งในสี่คนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูง ส่วนอีกสามคนเป็นจอมยุทธ์ระดับต้น

ฉู่โม่วเองก็อยู่ในทีมนี้ด้วย

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น

ทุกคนภายในทีมก็ไม่มีใครดูถูกเขา กลับกัน… พวกเขาเหล่านั้นกลับปฏิบัติกับเขาเฉกเช่นสิ่งที่ผู้ฝึกยุทธ์ควรจะได้รับ

ความเร็วของทุกคนในทีมนี้ไม่จัดว่าช้าหรือทั่วไป พวกเขาเคลื่อนที่กันเร็วมาก จนในเวลาไม่นาน ฐานลู่หยางที่อยู่เบื้องหลังก็กลายเป็นเพียงกลุ่มก้อนเล็ก ๆ ที่อยู่ห่างไกลออกไปสุดสายตาเสียแล้ว

ตลอดทางที่ผ่านมา ฉู่โม่วคอยมองไปรอบตัวอยู่ตลอด

ตอนนี้ยังเป็นเวลาเที่ยง

แสงตะวันจึงสาดส่องลงมาตลอดเวลา

มีต้นไม้สูงใหญ่มากมาย ไม่เพียงเท่านั้น รากไม้กับเถาวัลย์ก็เติบโตตาม และเลื้อยไหลไปทั่วทุกมุมป่าเสียจนหลายคนคิดว่าตนเองกำลังเดินทางอยู่ในป่ายุคก่อนก็ไม่ปาน

เศษซากของอารยธรรมเก่าแก่ที่ถูกป่าไม้กลืนกินไปยังพอให้เห็นได้เป็นระยะ ๆ ครั้งหนึ่งพวกมันเคยเป็นสิ่งที่มนุษยชาติภาคภูมิใจมากที่สุด…

นานมาแล้วพวกเราเคยฉกชิงผืนดินมาจากธรรมชาติ และในตอนนี้… ธรรมชาติก็กำลังทวงคืนมันกลับคืนมา

นี่สินะ… พลังของธรรมชาติ?

แม้แต่ตัวฉู่โม่วที่เห็นเช่นนี้ยังอดรู้สึกหนักใจขึ้นมาไม่ได้

ไม่นานนัก เวลากลางคืนก็เข้ามาถึง

แต่ก่อนหน้านั้น ทีมเฉพาะกิจได้ทำการตั้งแคมป์สำหรับพักผ่อนกันเรียบร้อยแล้ว

สิ่งที่ไม่พูดถึงไม่ได้เลย คือประสบการณ์การเดินป่าของเฉียนหยวนที่มีมากยิ่งนัก

ภายใต้การนำของเขา ทั้งทีมไม่ได้พบเจอกับอันตรายใดทั้งสิ้นตลอดจนกระทั่งหมดวัน ขนาดพื้นที่ที่มีกลุ่มสัตว์อสูรอยู่ตรงหน้า พวกเขายังสามารถหลบเลี่ยงการปะทะได้ก่อนที่พวกมันจะรู้สึกตัวเสียอีก

การทำเช่นนี้ได้เป็นเรื่องยากมาก และหากจำเป็นต้องเผชิญหน้า แม้พวกเขาจะมีมากพอโค่นสัตว์อสูรเหล่านี้ได้ก็จริง แต่มันจะทำให้การเดินทางล่าช้าลงไปด้วย ยังไงเสีย… ตอนนี้งานหลักของพวกเขาก็คือเดินทาง เรื่องอื่นปล่อยไว้ทีหลังจะดีกว่า!

เช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนที่ตะวันจะโผล่พ้นขอบฟ้า ทีมเฉพาะกิจก็เริ่มเดินทางกันต่อแล้ว…

และเช่นเดิม เมื่อตะวันเริ่มจะลาลับเส้นขอบฟ้า พวกเขาก็หยุดตั้งแคมป์กันอีกครั้ง