บทที่ 400 ตกตะลึงและสั่นกลัว สังหารราชาอสูร!

บทที่ 400 ตกตะลึงและสั่นกลัว สังหารราชาอสูร!

ตอนที่ฉู่โม่วอัดราชาอสูรจระเข้ยักษ์อยู่นั้น เขาอยู่ห่างออกไปจากสุดยอดฐานจงไห่มาก

แต่ลำแสงสีทองทั้งสามก็พุ่งสูงขึ้นไปบนท้องฟ้าและตรงไปยังทิศทางของฐานจงไห่อย่างรวดเร็ว

พวกมันรวดเร็วมากจนเดินทางไปได้หลายพันกิโลเมตรภายในไม่กี่วินาที

ลำแสงสีทองทั้งสามคือราชันย์เทพยุทธ์ระดับสูงสุดสามคนจากเผ่ามนุษย์ที่รีบไปยังสุดยอดฐานจงไห่เพื่อเป็นกำลังเสริม ราชันย์เทพยุทธ์ดาวไถ ราชันย์เทพยุทธ์พิฆาตอสูร และราชันย์เทพยุทธ์แสงบูรพา

ขณะที่เดินทางไป พวกเขามองเห็นร่องรอยของสัตว์อสูรจำนวนมากที่ผ่านไปมาและแม้กระทั่งซากฐานปรักหักพังได้เป็นครั้งคราว ก่อนหน้านี้ มนุษย์อย่างน้อยหลายแสนหรือแม้แต่หลายล้านคนเคยอาศัยอยู่ในเศษซากเหล่านี้ แต่ตอนนี้กลับไม่มีมนุษย์คนไหนให้เห็นอีกแล้ว

นั่นทำให้พวกเขาวิตกกังวลหนักยิ่งขึ้นขณะที่ยังคงโกรธแค้นอยู่ในใจ

เมื่อสองวันก่อน

ราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางจากสุดยอดฐานจงไห่ส่งข้อความมาว่าสัตว์อสูรอาจบุกโจมตีพวกเขาอย่างหนัก

มีสัตว์อสูรระดับผู้นำหรือแม่ทัพที่เทียบเท่ากับราชันย์เทพยุทธ์ระดับสูงสุดถึงแปดตัว และยังมีตัวที่น่าสะพรึงกลัวอย่างถึงที่สุดอีกด้วย

ในตอนนั้น เพราะพวกเขาจำเป็นต้องจัดการกับเรื่องอื่น ๆ จึงไม่มีเวลาได้หลบหนีไป

แต่ตอนนี้กลับไม่มีข่าวคราวอะไรจากฐานจงไห่เลย ทำให้หัวใจของพวกเขาร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

แม้ว่าสุดยอดฐานจงไห่จะมีราชันย์เทพยุทธ์เหมันต์เยือกแข็งและฉู่โม่วเฝ้าระวังอยู่ ฝูงสัตว์อสูรนี้ก็มีขนาดใหญ่มากและมีสัตว์อสูรระดับแม่ทัพอยู่ถึงแปดตัว แม้ว่าสุดยอดฐานจงไห่จะพยายามสุดความสามารถ มันก็ยังสิ้นหวังเกินไป

“ดูจากร่องรอยสัตว์อสูรบนพื้นน่าจะผ่านมาอย่างน้อยครึ่งวันแล้ว พวกมันคงไปถึงสุดยอดฐานจงไห่แล้วแน่ ๆ!”

“พวกเรามาช้าเกินไปมาก ตอนนี้มันอาจจะ…”

แม้ว่าคำพูดที่เหลือจะไม่ได้ถูกพูดออกมา ทั้งสามก็เข้าใจว่ามันหมายความว่าอะไร

สุดยอดฐานจงไห่คงจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบและอาจถูกยึดไปแล้วก็ได้

นั่นทำให้พวกเขากังวลอย่างหนัก

“ไม่ว่ายังไงเราก็ต้องไปเป็นกำลังเสริม!”

“ถึงจะไม่รู้ว่าสุดยอดฐานจงไห่เป็นยังไง ถึงจะน่าสิ้นหวังขนาดไหน ฉันก็จะฆ่าสัตว์อสูรหลายแสนตัวและแก้แค้นให้เผ่าพันธุ์มนุษย์ของฉัน!”

ราชันย์เทพยุทธ์พิฆาตอสูรกล่าวอย่างดุดันด้วยความเยือกเย็นไร้ที่สิ้นสุด

ราชันย์เทพยุทธ์ดาวไถและราชันย์เทพยุทธ์แสงบูรพาไม่พูดอะไร แต่สายตาของพวกเขาเองก็เยือกเย็นเช่นกัน

สัตว์อสูรทะเลบุกฝ่าแนวป้องกันชายฝั่งเข้ามา บุกรุกแผ่นดินที่อยู่อาศัย ทำลายพื้นที่กว่าหลายหมื่นกิโลเมตรและประชากรมนุษย์อีกหลายสิบล้านชีวิต

“รีบไปกันเถอะ!”

ทั้งสามไหลเวียนเลือด พลังปราณ และอณูแห่งชีวิตหนักยิ่งขึ้นเพื่อรีบมุ่งหน้าไปยังฐานจงไห่

…

ข้างนอกสุดยอดฐานจงไห่

บนพื้นดินที่พังทลาย ราชาอสูรจระเข้ยักษ์ยังคงอ้อนวอนขอความเมตตา แต่ฉู่โม่วก็ดูจะไม่ได้ยินและยังคงต่อยออกไปราวกับห่าฝน

ทุกครั้งที่เขาต่อยออกไปจะเกิดเสียงดังสนั่นเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งพื้นที่หลายหมื่นกิโลเมตร

ภายใต้การโจมตีอย่างต่อเนื่องของฉู่โม่ว พื้นที่โดยรอบอาบไปด้วยเลือด และแม้แต่อวัยวะภายในของราชาอสูรก็แหลกสลายจนไม่เหลือจุดที่ยังเชื่อมต่อกันอยู่ให้เห็นแม้แต่น้อย

“ตายซะ!”

ฉู่โม่วคำรามลั่นและปล่อยหมัดออกไปเต็มแรงอีกครั้ง

เมื่อกำปั้นพุ่งลงไป เสียง ‘กร๊อบ’ ก็ดังขึ้นและกระดูกของราชาอสูรจระเข้ยักษ์ก็แตกกระจายออกตรงหน้า

เสียงนั้นดังสนั่นราวกับสายฟ้าฟาดและแพร่กระจายไปทั่วทั้งฐาน

ผู้ปลุกพลังเผ่ามนุษย์ทุกคนและแม้แต่สัตว์อสูรที่ได้ยินเสียงนี้ต่างก็สูดหายใจความตกตะลึง

“นี่…”

“ราชาอสูรที่ทรงพลังและไร้เทียมทานตัวนั้นถูกราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์ทำลายกระดูกสันหลังเหรอ?”

“น่ากลัว น่ากลัวจริง ๆ!”

“ราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์ทรงพลังเกินไปแล้ว!”

สายตานับไม่ถ้วนจับจ้องไปยังร่างขนาดมหึมาที่ร่วงลงบนเศษฝุ่นด้วยสีหน้าตะลึงงัน

นั่นคือราชาอสูร!

สิ่งมีชีวิตอันน่าสะพรึงกลัวที่ก้าวข้ามขั้นราชันย์เทพยุทธ์ระดับสูงสุดและปกครองสัตว์อสูรกว่าหลายร้อยล้านชีวิต

แต่ตอนนี้ ในสายตาของทุกคน มันถูกราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์โจมตีครั้งแล้วครั้งเล่าจนร่างกายบิดเบี้ยวและได้แต่ร้องขอชีวิต

ผู้คนนับไม่ถ้วนพูดอะไรไม่ออก

โลกทั่วทั้งใบเงียบสงัดลงในทันใด

แต่

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร อาจจะแค่ครู่เดียวหรืออาจเป็นเวลานาน ในโลกอันเงียบสงัด เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นทำลายความเงียบในทันใด

มันคือเสียงของจ้าวยุทธ์คนหนึ่ง

เขาบินขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยใบหน้าที่กลายเป็นสีแดงเพราะความตื่นเต้น เขายกมือขึ้นและตะโกนเสียงดังลั่น “ราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์จงเจริญ! เผ่าพันธุ์มนุษย์จงเจริญ!”

“ราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์จงเจริญ! เผ่าพันธุ์มนุษย์จงเจริญ!”

เขาแผดเสียงดังสนั่นออกไปไกลทั่วทุกทิศทาง

ในไม่ช้า ผู้ปลุกพลังคนอื่นก็เริ่มร่วมด้วย

ในตอนแรกเสียงนั้นยังคงเบาบาง แต่ในไม่ช้ามันก็เสียงดังฟังชัดยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ

จนท้ายที่สุด

เสียงทั้งหมดก็รวมกันเป็นหนึ่ง ก่อเกิดเป็นคลื่นเสียงที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

“ราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์จงเจริญ! เผ่าพันธุ์มนุษย์จงเจริญ!”

“ราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์จงเจริญ! เผ่าพันธุ์มนุษย์จงเจริญ!”

“ราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์จงเจริญ! เผ่าพันธุ์มนุษย์จงเจริญ!”

พวกเขาโห่ร้อง ตะโกน แผดเสียง คำราม

ภายใต้คลื่นเสียงมนุษย์เช่นนี้ สัตว์อสูรนับไม่ถ้วนต้องขวัญผวาและหนีไปตัวแล้วตัวเล่า