บทที่ 406 กลืนกินจักรพรรดิอสูรจระเข้ยักษ์ และ พรสวรรค์แรงโน้มถ่วง!

บทที่ 406 กลืนกินจักรพรรดิอสูรจระเข้ยักษ์ และ พรสวรรค์แรงโน้มถ่วง!

ฉู่โม่วสนทนากับราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางครู่ใหญ่ ก่อนจะขอตัวลาเมื่อเห็นว่าดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ

ภายนอกวิหารราชันย์เทพยุทธ์ ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง ดวงดาวบางดวงที่กระจัดกระจายในห้วงอวกาศแสนไกลเริ่มประกายแสง หมอกจาง ๆ ของชั้นบรรยากาศเข้าบดบังความงามนั้นให้พร่ามัว

ภายใต้แผ่นผืนของท้องฟ้า

คนมากมายเดินขวักไขว่บนถนน ผู้ปลุกพลังบางคนริเริ่มสร้างบ้านหลังใหม่ ในขณะที่เภสัชกรนำยาฟื้นฟูมาให้คนธรรมดาที่บาดเจ็บ

คุณภาพของยาดังกล่าวแม้ไม่ดีนัก และไม่เป็นประโยชน์ใดต่อบรรดาผู้ปลุกพลังที่มีวรยุทธ์ แต่หากสำหรับคนธรรมดาแล้ว สิ่งนี้จัดได้ว่าเป็นยาวิเศษสรรพคุณครอบจักรวาล เพียงเม็ดเดียวก็บรรเทาอาการบาดเจ็บได้อย่างรวดเร็ว แม้แต่โรคบางชนิดก็ยังรักษาหาย!

ห่างไปไม่ไกลนัก สถานบรรเทาภัยพิบัติกำลังจัดหาน้ำร้อน อาหาร รวมไปถึงที่อยู่ชั่วคราวให้แก่ผู้ประสบภัยอาศัยก่อน

ผู้คนจำนวนมากต่างเข้าแถวรอความช่วยเหลือจากพวกเขา ถึงอย่างไรความตระหนกที่เคยมีก็สร่างซาลงมากแล้ว กลับกันพวกเขามีสีหน้าพอใจรวมทั้งท่าทีผ่อนคลาย คล้ายว่าประทับใจในมาตรฐานการกอบกู้สถานการณ์ครั้งนี้ไม่น้อย

แม้เป็นเพียงภาพที่เรียบง่าย หากฉู่โม่วอดยิ้มไม่ได้เมื่อพบเห็น

พูดก็พูดเถอะ…

ตั้งแต่ที่เขาฝึกฝนวรยุทธ์ ความปรารถนาแรกของเขาคือการอยู่รอดในโลกที่แสนอันตรายนี้ แต่เมื่อรากฐานการฝึกฝนแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ความปรารถนาที่มีก็แปรเปลี่ยนเป็นการได้ขึ้นไปยืนในจุดสูงสุด รอจนกว่าจะเจนจัดวรยุทธ์ ถึงวันนั้นแรงปรารถนาของเขาจะทลายขีดจำกัดของสวรรค์ และมุ่งหน้าสู่เอกภพอันห่างไกล!

ไม่ว่าความต้องการจะผันผ่านไปเพียงใด หากเนื้อแท้นั่นก็เพื่อตัวเขาเองทั้งหมด

คล้ายจะเห็นแก่ตัว …และโลภไปบ้างก็จริงอยู่

แต่ไม่ว่าจะเป็นตอนที่ฐานลู่หยางต้องเผชิญกับสัตว์อสูร เขาก็เป็นคนที่พลิกสถานการณ์และช่วยชีวิตผู้คนนับแสน หรือกระทั่งตอนที่สุดยอดฐานจงไห่เผชิญวิกฤต มันก็ผ่านไปได้ด้วยฝีมือของเขามิใช่หรือ?

ทุกครั้งที่ได้มองผู้คนที่เกือบจะเข้าไปอยู่ในท้องของสัตว์อสูรยังมีชีวิตอยู่ด้วยการโจมตีของเขา ได้เห็นพวกเขากำลังพูดคุยถึงอดีต และรอคอยอนาคตเบื้องหน้าจะมาถึง… ภาพเหล่านั้นทำให้ฉู่โม่วอบอุ่นใจไม่น้อย

ยามนี้ แสงสุดท้ายของวันใกล้จะเลือนลับขอบฟ้า มันทอประกายอ่อน ๆ กระทบใบหน้าให้ฉาบด้วยสีแดง ประหนึ่งได้มอบความสว่างแก่ร่ายกายของพวกเขาให้ทอระเรื่อ

“สายน้ำแห่งโชคชะตาไม่อาจหยุดยั้ง แสงสว่างนับร้อยพันคงสดใสอยู่เสมอ!”

“ความงามและธรรมชาติแห่งสรรพสิ่งในโลกล้วนอยู่ภายใต้แสงสว่างอันงดงามนี้”

ฉู่โม่วอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

ครั้นเรียกจิตใจกลับคืนสู่มโนสำนึกของตน

ฉู่โม่วขับไล่อารมณ์ต่าง ๆ ที่บังเกิดเมื่อครู่ออกจากใจ ก่อนจะเดินทางกลับบ้านในย่านรุ่งอรุณ

…

ภายในคฤหาสน์ที่เงียบสงบ

ฉู่โม่วสูดหายใจเข้าลึก แล้วจึงผายมือออก ทันทีที่ความคิดขยับไหว ร่างกายก็พลันเข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง

ในชั่วพริบตา ชายหนุ่มเข้าสู่โลกบนฝ่ามือของเขา

ภายในนั้นปรากฏร่างจระเข้ตัวเขื่องนอนแผ่อยู่บนพื้น แม้ว่ามันจะสิ้นพละกำลังไปหมดแล้ว หากยังคงมีพลังบีบคั้นบางอย่างที่น่าหวาดหวั่นปล่อยออกมา

หากผู้ที่กำลังเผชิญกับภาพเบื้องหน้าเป็นเพียงผู้ปลุกพลังธรรมดาคนหนึ่ง เชื่อเลยว่าเขาผู้นั้นคงถูกโจมตีจนไม่อาจลุกยืนไหวเป็นแน่ กระทั่งจิตวิญญาณก็คงพังทลายไม่ต่างกัน

ทว่าแรงกดดันเหล่านั้นหาได้มีผลใดต่อฉู่โม่วแม้แต่น้อย

ซากนี้เป็นร่างของจักรพรรดิอสูรจระเข้ยักษ์

หลังจากที่ตัดหัวมันออก ชายหนุ่มก็นำร่างนั้นใส่ไว้ในโลกบนฝ่ามือ และเตรียมพร้อมที่จะหลอมรวมพรสวรรค์ของอีกฝ่าย อย่างไรเสีย เจ้านี่ก็เป็นจักรพรรดิอสูร พรสวรรค์ของมันจะต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน ดังนั้นแล้ว หากจะให้เขาปล่อยมันไปเปล่า ๆ มีหวังเสียดายแย่

ฉู่โม่วจับจ้องจระเข้ยักษ์ในมือ ไม่นานข้อมูลก็ปรากฏเบื้องหน้า

[เป้าหมาย : จักรพรรดิอสูรจระเข้ยักษ์ สัตว์อสูรระดับ 9 ขั้นสูง]

[สายพันธุ์ : สายเลือดจระเข้ยักษ์ตะวันดับโลกา]

[พรสวรรค์ : พรสวรรค์ธาตุสายฟ้าระดับตะวัน, พรสวรรค์แรงโน้มถ่วงระดับดาราลับฟ้า]

[สามารถหลอมรวมได้!]

[ต้องการหลอมรวมหรือไม่?]

…

พรสวรรค์ส่วนใหญ่ของจักรพรรดิอสูรจระเข้ยักษ์ตัวนี้เกิดจากการมีสายพันธุ์ซึ่งปรากฏขีดจำกัดทางสายเลือด ถึงจะมีเพียงสองอย่างเท่านั้น แต่ระดับพลังพรสวรรค์แต่ละชนิดนั้นไม่ถือว่าธรรมดาเลย

พลังแรกได้แก่พรสวรรค์ธาตุสายฟ้าระดับตะวัน และอย่างที่สองคือพรสวรรค์แรงโน้มถ่วงระดับดาราลับฟ้า

“พรสวรรค์ระดับตะวันนี่น่าจะเพิ่มพลังให้ร่างอสนีบาตคงกระพันของฉันได้เยอะเลย ที่เหลือก็แค่ต้องรวบรวมพลังพรสวรรค์ระดับตะวันอีกราว ๆ สองครั้งก็จะสามารถเพิ่มระดับพลังได้!”

“ส่วนพรสวรรค์แรงโน้มถ่วงมันเป็นพลังใหม่ ดูแล้วค่อนข้างน่าใช้ทีเดียว!”

ฉู่โม่วจำได้แม่นว่าตอนที่สู้กับจระเข้ยักษ์ มันได้ใช้พรสวรรค์แรงโน้มถ่วงหลอมรวมกับพลังมันตราทางสายเลือดยับยั้งห้วงมิติทั้งปวง ทำให้เขาไม่สามารถเทเลพอร์ตได้

ถือเป็นพลังที่น่าประทับใจไม่น้อย

“หลอมรวม!”

ฉู่โม่วไม่รอช้า

เขาเหยียดฝ่ามือออกไปเพื่อโอบอุ้มร่างของจักรพรรดิอสูรจระเข้ยักษ์เอาไว้

ฉับพลันทันความคิด

ทันใดนั้นแสงสีทองพลันเปล่งประกายบนฝ่ามือ ไม่นานหลังจากที่มันคว้าร่างของสัตว์อสูรตัวมหึมาเข้าไป ฝ่ามือทองคำก็ผายออกอีกครั้งพร้อมลูกแก้วสีเลือดขนาดเท่ากำปั้น

[กลืนกินสำเร็จ!]

[ได้รับสายเลือดจระเข้ยักษ์ตะวันดับโลกา!]

[ต้องการหลอมรวมหรือไม่?]

“ไม่ต้อง!”

ฉู่โม่วพูดขึ้นอย่างไม่ลังเล

แน่นอนว่าเขาไม่มีทางหลอมรวมเลือดเข้ากับสัตว์อสูรเด็ดขาด อย่างไรเขาก็ไม่มีวันละทิ้งวิถีแห่งมนุษย์!

เหตุนี้ แม้ว่าสายเลือดดังกล่าวจะมีพลังระดับตะวัน มันก็ไม่ได้มากพอที่จะเปลี่ยนใจฉู่โม่วได้

ถึงอย่างนั้น สายเลือดชนิดนี้ก็นับเป็นของมีค่า เขาสามารถขายมันให้กับผู้ปลุกพลังคนอื่น ๆ ที่ต้องการได้ในอนาคต และยังสามารถเอาให้จระเข้ยักษ์ตัวอื่น ๆ ปรับปรุงสายพันธุ์ให้มีศักยภาพและความแข็งแกร่งยิ่งขึ้น

เขาวางมันไว้ในที่มิติพกพา ก่อนจะกลับสู่กระบวนการกลืนกิน

[กลืนกินสำเร็จ!]