บทที่ 437 สุสานราชวงศ์อิน! ม้วนกระดาษลี้ลับ!

บทที่ 437 สุสานราชวงศ์อิน! ม้วนกระดาษลี้ลับ!

ซากปรักหักพังเหรอ?

ข้างในที่ซ่อนสมบัติของมนุษย์ถ้ำมีซากปรักหักพังอยู่จริง ๆ เหรอ?!

เมื่อได้ยินดังนั้น ฉู่โม่วก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา

หลังจากนั้นเขาก็บินตรงตามทางของราชันย์เทพยุทธ์แม่ทัพเหนือทันที

ไม่นานหลังจากนั้น

ฉู่โม่วก็เข้าไปข้างในถ้ำใต้ดินที่ลึกกว่าหลายร้อยกิโลเมตร

มันเป็นถ้ำที่มีพื้นที่กว้างใหญ่ด้วยรัศมีอย่างน้อยหลายสิบกิโลเมตร มีสิ่งก่อสร้างมากมายอยู่ข้างใน และบางส่วนก็เปล่งประกายแสงจิตวิญญาณออกมา

หากไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเองก็คงจินตนาการถึงภาพอาคารมากมายตั้งอยู่ลึกข้างในถ้ำใต้ดินหลายร้อยเมตรไม่ออก

ที่ใจกลางของซากอาคารเหล่านั้นมีจัตุรัสขนาดมหึมา มีทั้งแท่นขนาดใหญ่และประตูมิติอยู่ที่กลางจัตุรัส

ราชันย์เทพยุทธ์แม่ทัพเหนือรออยู่บนแท่นขนาดใหญ่นั้น

ฉู่โม่วบินเข้าไปหาทันที

“ราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์!”

เมื่อเห็นชายหนุ่ม ราชันย์เทพยุทธ์แม่ทัพเหนือก็ทักทายเขาทันที

“เกิดอะไรขึ้น? มีซากปรักหักพังอยู่ในที่ซ่อนสมบัติของมนุษย์ถ้ำเหรอ? สถานการณ์เป็นยังไงบ้างครับ?”

ฉู่โม่วเองก็กล่าวทักทายแล้วจึงถามด้วยความสงสัย

“ฉันยังไม่รู้รายละเอียดอะไรมาก แต่ราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์ไปดูด้วยตาตัวเองได้เลย… นี่เป็นทางเข้าเขตแดนลับ ตามฉันมาสิ!”

ราชันย์เทพยุทธ์แม่ทัพเหนือกล่าว

แล้วก็ตรงเข้าไปในประตูมิติทันที

ฉู่โม่วไม่รีรอและติดตามเขาไปอย่างใกล้ชิด

หลังจากที่รู้สึกเวียนหัวและได้สติกลับมาอีกครั้ง เขาก็เห็นว่าตัวเองได้มาที่โลกอีกใบหนึ่งแล้ว

มันเป็นอาคารมากมายมหาศาล

แม้ว่าพวกมันจะทรุดโทรมและพังทลายลงหมดแล้ว แต่หากมองดูก็จะเห็นคานแกะสลักมากมายและสีของอาคารที่ยังมองเห็นได้จากซากเหล่านี้

ต้นไม่ขนาดยักษ์ที่แข็งแกร่งอย่างถึงที่สุดปรากฏอยู่ทั่วทุกหนแห่ง แม้ว่าพวกมันจะไม่สมบูรณ์นักเพราะเวลาที่ผ่านมาเนิ่นนานก็ยังสามารถมองเห็นได้ถึงความยิ่งใหญ่ ต้นไม้ยักษ์เหล่านี้เชื่อมต่อกันและมีเส้นผ่านศูนย์กลางอย่างน้อยครึ่งเมตรและสูงมากกว่าสามสิบเมตร

กว่าจะกลายเป็นต้นไม้ขนาดใหญ่แบบนี้ได้ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหลายหมื่นปี

แต่ที่นี่ ต้นไม้เช่นนี้มีให้เห็นทั่วทุกหนแห่ง และบางส่วนกระทั่งมีเส้นผ่านศูนย์กลางหลายเมตรหรือแม้กระทั่งมากกว่าสามเมตร ส่วนซากอาคารเหล่านั้นก็มีขนาดใหญ่ยิ่งกว่า

“นี่…”

เมื่อเห็นภาพนี้ แม้แต่ฉู่โม่วก็ต้องตกตะลึง

“ตกใจเหรอ?”

“ตอนมาที่นี่ครั้งแรกฉันก็ตกใจเหมือนกัน!”

ราชันย์เทพยุทธ์แม่ทัพเหนือสูดหายใจลึกและกล่าวอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ทำไมถึงมีซากอาคารเยอะแยะอยู่ในที่ซ่อนสมบัติของมนุษย์ถ้ำล่ะครับ?”

“สิ่งก่อสร้างพวกนี้มาจากไหนกัน?”

ฉู่โม่วอดถามออกมาไม่ได้

“ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน”

ราชันย์เทพยุทธ์แม่ทัพเหนือส่ายหน้าและพูดต่อ “แต่… ดูจากซากพวกนี้แล้ว สถาปัตยกรรมพวกนี้ไม่เหมือนของมนุษย์ถ้ำ แต่เหมือน… สถาปัตยกรรมของเผ่าพันธุ์มนุษย์บนโลกมากกว่า!”

ฉู่โม่วพยักหน้าเห็นด้วย

อาคารไม้เหล่านี้มีการตกแต่งและทาสีของมนุษย์โบราณบนโลกใบนี้อย่างแน่นอน

แต่หากเป็นเช่นนั้น อีกความสงสัยหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมา

มนุษย์โบราณสร้างอาคารมากมายที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ขึ้นมาได้ยังไงกัน?!

อย่างไรแล้วมนุษย์ก็มีพละกำลังน้อยและไม่สามารถสร้างอาคารขนาดใหญ่เช่นนี้ได้แม้ว่าจะใช้พละกำลังของคนทั้งเมืองก็ตาม

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น

ต้นไม้ยักษ์เช่นนี้มีเส้นผ่านศูนย์กลางหลายเมตรและสูงกว่าหลายสิบเมตร พวกมันไม่สามารถเติบโตบนโลกมนุษย์ได้ก่อนที่จะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ แม้ว่าอณูแห่งชีวิตจะฟื้นฟูกลับมาแล้วก็ยังเป็นเรื่องยากที่ต้นไม้ขนาดใหญ่ยักษ์เช่นนี้จะกำเนิดขึ้นบนผืนโลก

แต่ที่นี่ มันมีอยู่ทั่วทุกหนแห่ง

นี่มันแปลกประหลาดเกินไปจริง ๆ

ความคิดมากมายไหลเข้ามาในหัว

เมื่อมองไปรอบ ๆ ฉู่โม่วก็เห็นราชันย์เทพยุทธ์ของเผ่าพันธุ์มนุษย์มากมายที่สำรวจซากปรักหักพังอยู่ หลังจากที่เห็นดังนั้น ฉู่โม่วก็บินเข้าไปเพื่อแพร่กระจายพลังจิตและสัมผัสห้วงมิติออกมา แล้วจึงพบข้อมูลของซากปรักหักพังแห่งนี้

ซากปรักหักพังเหล่านี้เสียหายอย่างหนัก แม้ว่าจะยังคงสภาพอยู่ได้บ้างหลังจากที่พังทลายลง พวกมันก็ไม่ได้รับการดูแลรักษาเลย แต่เพียงสายลมเบา ๆ พัดผ่าน อาคารเหล่านี้ก็จะกลายเป็นฝุ่นผงทันที

การค้นหามรดกและบันทึกต่าง ๆ จึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ฉู่โม่วค้นหาอย่างระมัดระวังอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่พบของมีค่าอะไรเลย

หึ่ง!

เมื่อชายหนุ่มบินเข้าไปในพื้นที่ สัมผัสห้วงมิติของเขาก็ตรวจพบการผันผวนเบา ๆ มาจากตำแหน่งหนึ่ง ทำให้เขาต้องบินตรงไปหาโดยไม่ลังเลในทันที

มันเป็นพื้นที่ว่างขนาดใหญ่ที่ไม่มีซากอาคารอยู่โดยรอบ มีก็แค่แผ่นหินแผ่นหนึ่งที่แตกสลายและจมลงไปในดินกว่าครึ่งแผ่น

หินแผ่นนี้มีลวดลายและจารึกบางอย่างสลักอยู่ แวบแรกมันก็เป็นเหมือนลวดลายทั่วไป แต่เมื่อฉู่โม่วมองดูให้ดีก็พบว่ามันเป็นข้อความบางอย่าง

“สุสาน… ราชวงศ์อิน…”

ฉู่โม่วพยายามอ่านสุดฝีมือและเข้าใจในที่สุด

แต่ทั้งสองคำนี้ก็ทำให้ฉู่โม่วตกตะลึงในทันใด

สุสานราชวงศ์อิน!

อย่างที่ชื่อบอกเอาไว้ มันคือสุสานราชวงศ์อิน!

ในหมู่ราชวงศ์โบราณที่ฉู่โม่วรู้จัก ราชวงศ์ชางเปลี่ยนเมืองหลวงบ่อยครั้งหลังจากที่ก่อตั้งประเทศขึ้นมาได้ไม่นาน มันไม่มั่นคงมาตลอดจนกระทั่งผานเกิงย้ายเมืองหลวงไปยังเมืองอิน ตั้งแต่นั้นมา ราชวงศ์ชางก็ถูกเรียกว่าราชวงศ์อินชาง!

และสุสานราชวงศ์อินก็คือซากปรักหักพังของเมืองหลวงแห่งราชวงศ์ชาง!

“หรือว่าที่นี่จะเป็น… ซากเมืองหลวงของราชวงศ์ชาง?!”