บทที่ 446 เตรียมตัวออกเดินทาง และเปิดลูกแก้วหยกเคลื่อนย้ายมิติ!

บทที่ 446 เตรียมตัวออกเดินทาง และเปิดลูกแก้วหยกเคลื่อนย้ายมิติ!

เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉู่โม่วก็ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

ด้วยจักรวาลในแขนเสื้อ เขามีความมั่นใจที่จะเข้าไปยังดาวเคราะห์ดวงอื่นมากยิ่งกว่าเก่า!

เมื่อคิดได้ดังนั้น

แม้ว่าฉู่โม่วจะอยากใช้วิชาเคลื่อนย้ายมิติออกไปเดี๋ยวนี้

เพียงแต่ว่า

ก่อนที่จะจากไป เขายังมีเรื่องที่ต้องไปจัดการก่อน

…

เมื่อกลับไปถึงสุดยอดฐานจงไห่ ฉู่โม่วก็ตรงกลับไปที่บ้าน

แล้วเขาก็พบเฉินซีเวย

“ที่รัก กลับมาแล้วเหรอ?”

เฉินซีเวยเองก็เห็นฉู่โม่วและกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“อื้ม”

ฉู่โม่วพยักหน้าและถาม “หลี่โย่วเวยกับหลี่เสวียนจีล่ะ?”

“เมื่อไม่กี่วันก่อน ราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางส่งข้อความมาว่ามีเขตแดนลับเปิดออกและมีสมบัติมากมายอยู่ข้างใน แต่เขตแดนลับนี้มีแต่ผู้ปลุกพลังขั้นต่ำกว่าราชันย์เทพยุทธ์เท่านั้นที่เข้าไปได้ ราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางอยากให้พวกเขาลองเข้าไป ฉันก็เลยตอบตกลง… นับเวลาดูแล้วคิดว่าตอนนี้พวกเขาคงยังไม่ออกมาหรอก”

เฉินซีเวยกล่าวพร้อมยิ้มกว้าง

ฉู่โม่วพยักหน้าและกล่าวอย่างเคร่งขรึม “ซีเวย ฉันมีเรื่องจะบอกเธอ”

“มีอะไรเหรอ?”

เฉินซีเวยชะงักไปครู่หนึ่งและถามด้วยความงุนงง

“ฉันคิดว่าคงจะไม่อยู่สักพักน่ะ” ฉู่โม่วกล่าว

“ไม่อยู่เหรอ?”

เฉินซีเวยถาม “สามีฉันจะไปสำรวจเขตแดนลับเหรอ?”

“เปล่า แต่จะออกจากโลกไปที่ดาวอื่นต่างหาก!”

ฉู่โม่วส่ายหน้าและกล่าว

“ไปที่ดาวอื่นเหรอ!?”

เมื่อได้ยินคำพูดของฉู่โม่ว เฉินซีเวยก็นิ่งงันไปทันที

เมื่อเห็นดังนั้น

ฉู่โม่วก็ถอนหายใจออกมา แล้วเขาก็เล่าเรื่องการสำรวจนิกายของมนุษย์ถ้ำและลูกแก้วหยกเคลื่อนย้ายมิติที่ได้มาให้ฟัง

หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราว ในที่สุดเฉินซีเวยก็เข้าใจ

เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าฉู่โม่วจะได้เจอกับโอกาสในการไปยังดาวดวงอื่น

นี่คือโอกาสครั้งยิ่งใหญ่สำหรับผู้ปลุกพลังทุกคน แต่… เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นกะทันหันเสียจนเฉินซีเวยไม่รู้ว่าจะพูดอะไรและได้แต่นิ่งอึ้ง

หลังจากผ่านไปเป็นเวลานาน เธอก็ได้สติกลับมาและกล่าวด้วยความลังเล “ที่รัก ถ้าไป ไม่นานก็จะกลับมาใช่ไหม?”

“ฉันสัญญา ว่าจะกลับมาภายในสองสามปีนี้แหละ!”

ฉู่โม่วกล่าว

“แต่… ถึงอย่างนั้น ดาวดวงอื่นก็อันตรายเกินไป พวกเราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลย ถ้านายไปเจออันตรายเข้า…”

เธอยังคงเป็นกังวล

“ไม่ต้องห่วงหรอก ไม่รู้รึไงว่าสามีคนนี้แข็งแกร่งขนาดไหน? แม้แต่เทียมเทพก็สู้ฉันไม่ได้… ถึงผู้ปลุกพลังบนดาวดวงนั้นจะแข็งแกร่งกว่าบนโลก ขั้นเทียมเทพก็ไม่ใช่แค่พืชผักที่ปรากฏให้เห็นทุกที่ใช่ไหมล่ะ?”

“ถ้าฉันระวังตัวให้ดีก็ไม่มีปัญหาแน่นอน!”

ฉู่โม่วกล่าวพร้อมปลอบประโลมเธอ

“ถึงจะพูดอย่างนั้น ฉันก็ไม่อยากแยกกับนายอยู่ดี!”

เฉินซีเวยกอดฉู่โม่วและกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา “ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา พวกเราไม่เคยห่างกันนานขนาดนั้นมาก่อน แล้วนายยังไปที่ที่อันตรายมากด้วย ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับนาย ฉันจะทำยังไงดีล่ะ?”

“ฉันรู้ว่า… ฉันไม่ควรห้าม นี่เป็นโอกาสของนาย แต่ฉัน…”

เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ เธอก็พูดต่อไปไม่ไหวและน้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม

ถึงจะรู้ว่าตัวเองไม่ควรฉุดรั้งฉู่โม่วเอาไว้

แต่ในฐานะภรรยา เรื่องนี้ทำเอาเธอกังวลใจอย่างหนัก และไม่อยากให้เขาแยกจากไป

เมื่อสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของเธอ ฉู่โม่วก็ได้แต่กอดคนตัวเล็กกว่าไว้แน่นและกล่าวอย่างอ่อนโยน “ไม่เป็นไร ไม่ต้องร้องไห้นะ ฉันสัญญาว่าจะไม่มีเรื่องไม่คาดฝันอะไรเกิดขึ้นแน่นอน! ส่วนที่จะไม่ได้เจอกันสองถึงสามปี ถึงมันจะเป็นเวลานาน แต่ก็จะทำให้อนาคตของพวกเราได้อยู่ด้วยกันมากขึ้นนะ!”

“ยังไงซะ พวกเราก็อยู่บนโลกนี้ตลอดไปไม่ได้ ในอนาคตเราจะต้องไปถึงดาวดวงอื่นอย่างแน่นอน ความห่างไกลตอนนี้เป็นแค่เรื่องชั่วคราวเท่านั้น หลังจากที่ฉันตั้งหลักปักฐานที่นั่นได้ ฉันก็จะกลับมาพาเธอไปด้วย แล้วเราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป!”

“ส่วนเรื่องความปลอดภัยของฉัน เธอไม่ต้องเป็นห่วงหรอก…”

ขณะที่พูด ฉู่โม่วก็หยิบแผ่นหยกออกมาจากที่เก็บของ “แผ่นหยกนี้มีจิตวิญญาณของฉันจารึกอยู่นิดหน่อย ถ้าฉันไม่ตาย สิ่งนี้ก็จะคงอยู่ตลอดไป เก็บแผ่นหยกนี้เอาไว้แล้วเธอก็จะรู้ว่าฉันปลอดภัยดี!”

เมื่อพูดจบ

ฉู่โม่วก็ยื่นแผ่นหยกนั้นให้เฉินซีเวย

เธอรับมันมาและถือแผ่นหยกในมือเอาไว้แน่น

“ฉันจะคิดถึงนายนะ!”

เฉินซีเวยกอดฉู่โม่วและฝืนใจพูดออกมา

“ดีจังเลย”

ฉู่โม่วลูบหัวเฉินซีเวยเบา ๆ และกล่าวอย่างอ่อนโยน

…

ไม่กี่วันหลังจากนั้น

ฉู่โม่วออกไปข้างนอกกับเฉินซีเวยเพื่อซึมซับบรรยากาศอบอุ่นที่หาได้ยาก

เมื่ออยู่ด้วยกัน ทั้งสองเดินทางไปทั่วทุกซอกมุมของสุดยอดฐานจงไห่และกระทั่งไปที่สุดยอดฐานอวี้จาง สุดยอดฐานซานเฉิง หรือสุดยอดฐานอื่น ๆ รวมไปถึงสุดยอดฐานตี้จิงด้วย

ท้ายที่สุด

ทั้งสองก็เดินทางขึ้นเหนือไปจนสุดซึ่งเต็มไปด้วยหิมะและน้ำแข็งตลอดทั้งปี ที่นั่นไม่มีมนุษย์อาศัยอยู่ และแม้แต่สัตว์อสูรก็พบเห็นได้ยาก

ทั้งสองจับมือกันและเดินเล่นอยู่ที่นี่เป็นเวลาหนึ่งเดือนโดยไม่มีใครมารบกวน พวกเขาสำรวจพื้นที่ขั้วโลกภายใต้ธารน้ำแข็ง ปีนขึ้นไปบนยอดเขา และมองดูแสงเหนือแสนสวยงามด้วยกัน กลายเป็นความทรงจำดี ๆ มากมาย

จนกระทั่งผ่านไปมากกว่าหนึ่งเดือน ฉู่โม่วและเฉินซีเวยก็กลับไปที่สุดยอดฐานจงไห่

หลังจากนั้น

ฉู่โม่วก็ติดต่อราชันย์เทพยุทธ์แม่ทัพเหนือและบอกเรื่องที่จะออกไปจากดาวเคราะห์สีน้ำเงินให้เขาฟัง

ราชันย์เทพยุทธ์แม่ทัพเหนือและคนอื่น ๆ ต่างก็ตกตะลึงเมื่อได้ยินว่าฉู่โม่วสามารถเดินทางไปยังดาวดวงอื่นได้

พวกเขาต่างก็หวังว่าจะพบวิธีการเดินทางออกไปยังอวกาศ และไม่มีใครคาดคิดว่าผู้คนทั้งหมดจะล้มเหลวหลังจากการพยายามกว่าหลายสิบปี แต่ฉู่โม่วกลับเป็นคนแรกที่ค้นพบโอกาสนี้เสียอย่างนั้น

นั่นทำให้พวกเขารู้สึกอิจฉาเป็นอย่างมาก

แต่พวกเขาก็เข้าใจอยู่ลึก ๆ ข้างใน