บทที่ 487 ยาแก่นเทวา และประมูลขายน้ำเลี้ยงซากุระสวรรค์!

ไม่น่าแปลกใจที่กวนหนิงหนิงดูกระตือรือร้นมาก

จนถึงตอนนี้ฉู่โม่วก็ยังไม่เข้าใจความหมายของ ‘สมบัติยุคโบราณ’ ว่ามันคืออะไรกันแน่

ในความเป็นจริงแล้ว

ไม่ใช่เพียงกวนหนิงหนิงที่มีอาการเช่นนี้ แต่ใครก็ตามที่รู้ถึงการมีอยู่ของสมบัติโบราณ ไม่ว่าจะเป็นผู้ปลุกพลังขั้นเทียมเทพหรือเทวะยุทธ์ ทั้งหมดล้วนต้องการสมบัติโบราณอย่างหักห้ามใจไม่ได้ กระทั่งต่อสู้แย่งชิงเพื่อให้ได้มาครอบครอง

เพราะพลังของสมบัติโบราณนั้นทรงพลังอย่างมาก!

“แต่น่าเสียดายที่สมบัติระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะหามาครอบครองได้ง่าย ๆ แม้จะได้รับการสนับสนุนจากตระกูล แต่ก็ไม่ใช่เรื่องดีเลยที่ตระกูลจะต้องสูญเสียความมั่นคงทางการเงินไป ดังนั้นจึงเป็นการยากที่จะไปประมูลแข่งขันกับคนร่ำรวยเหล่านั้น!”

กวนหนิงหนิงส่ายหัวอย่างผิดหวัง

“ไม่เป็นไรนะ ไม่ว่าสมบัติจะทรงพลังเพียงใด สุดท้ายก็เป็นแค่ของนอกกาย แต่การทำให้ตัวเราแข็งแกร่งต่างหากคือรากฐานที่สำคัญที่สุด!” ฉู่โม่วปลอบโยน

“คุณพูดถูกแล้ว ดังนั้นเป้าหมายหลักของเราในครั้งนี้ก็คือยาแก่นเทวาที่จะปรากฏในงานประมูลครั้งนี้!”

กวนหนิงหนิงกล่าว

แต่เมื่อเธอเห็นว่าชายหนุ่มไม่รู้จักยาแก่นเทวา จึงอธิบายต่อทันทีว่า “ยาแก่นเทวา เป็นยาที่หายากมาก ว่ากันว่าส่วนผสมหลักของยาตัวนี้เป็นถึงเลือดจากหัวใจของผู้ปลุกพลังขั้นเทวะยุทธ์ ซึ่งเต็มไปด้วยพลังแห่งการรู้แจ้งที่สั่งสมมาตลอดชีวิต… แน่นอนว่านี่เป็นเพียงข่าวลือ ส่วนวิธีการปรุงเม็ดยานั้นก็ถูกปิดเป็นความลับที่ไม่มีใครรู้เช่นกัน”

“อย่างไรก็ตาม ยาแก่นเทวามีคุณสมบัติที่สำคัญอย่างหนึ่งคือช่วยให้ผู้ปลุกพลังสามารถทะลวงคอขวดและเลื่อนขึ้นสู่ขั้นเทียมเทพได้ ซึ่งจะเพิ่มอัตราความสำเร็จได้อย่างน้อย 30%”

“หลังจากกลืนเข้าไป ผู้ปลุกพลังคนนั้นก็จะเหมือนได้ครอบครองพลังเทวะล่วงหน้า เลือดจากหัวใจของผู้ปลุกพลังขั้นเทวะยุทธ์จะช่วยเปลี่ยนเลือดทั่วร่างให้กลายเป็นเลือดเทวะ… ตรงนี้แหละคือส่วนที่สำคัญ!”

เมื่อได้ยินคำบรรยายของกวนหนิงหนิง ฉู่โม่วก็รู้สึกตกตะลึง

เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะมียาวิเศษเช่นนี้ในโลก

“แล้ว… คุณวางแผนที่จะร่วมประมูลยาแก่นเทวาด้วยไหม”

ฉู่โม่วถาม

กวนหนิงหนิงพยักหน้าและพูดว่า “ฉันวางแผนไว้แบบนั้น แต่ยาแก่นเทวามีมูลค่าแพงเกินไป ด้วยสถานะทางการเงินของฉันตอนนี้สามารถรวบรวมได้เพียง 1.2 หมื่นล้านเหรียญเงินครามเท่านั้น แต่หากเราต้องการประมูลยาแก่นเทวา เกรงว่าอาจต้องใช้อย่างน้อย 2 หมื่นล้านเหรียญเงินคราม ดังนั้นฉันจึงอยากจะชวนคุณมาร่วมประมูลด้วยกัน!”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้

เธอชะงักไปชั่วคราว ก่อนจะพูดต่อว่า “ไม่ต้องกังวลไป ซูเจาเจาได้สอบถามเกี่ยวกับเรื่องนี้มาแล้ว จึงได้รู้ว่างานประมูลของหอศักดิ์สิทธิ์ครั้งนี้ จะปล่อยประมูลยาแก่นเทวาสามเม็ด ในคราวเดียว และหากเราชนะการประมูล ก็ค่อยนำมาแบ่งกัน หนึ่งคนต่อหนึ่งเม็ดยา คุณฉู่โม่วสนใจไหมคะ?”

“แน่นอน ฉันเห็นด้วย แต่… ฉันเหลือเหรียญเงินครามประมาณ 6 พันล้านเหรียญเท่านั้น ซึ่งคงไม่พอ!”

ฉู่โม่วกล่าว

“แล้วเราจะทำยังไงดี…”

เมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม ซูเจาเจาและกวนหนิงหนิงก็รู้สึกผิดคาดเล็กน้อย

ที่พวกเธอเรียกเขามา ก็เพราะเห็นว่าฉู่โม่วเคยได้รับเหรียญเงินครามเพิ่มจากเขตแดนลับ และหากทั้งสามนำเงินมารวมกันก็จะมีเงิน 2 หมื่นล้านเหรียญ และมีความหวังที่จะประมูลซื้อยาแก่นเทวาได้

ไม่คาดคิดว่าฉู่โม่วจะเหลือเพียง 6 พันล้านเท่านั้น

ถ้าตอนนี้ทั้งสามคนนำเงินมารวมกันก็จะมีประมาณ 1.8 หมื่นล้านเหรียญเงินคราม ไม่ใช่ว่าจะประมูลยาแก่นเทวาไม่ได้ แต่มันมีความเสี่ยงหากราคาประมูลสูงขึ้นเกินงบ ก็จะทำให้พวกเขาพลาดยาแก่นเทวาไป

ต้องมี 2 หมื่นล้านเหรียญเงินครามเท่านั้นถึงจะปลอดภัย

หากเป็นช่วงเวลาปกติ ส่วนต่างเพียง 2 พันล้านเหรียญเงินครามก็ไม่นับว่าเป็นจำนวนเงินที่มากอะไร เพราะด้วยภูมิหลังตระกูลของพวกเธอที่สามารถขอยืมมาก่อนได้ทันที

แต่ตอนนี้ทางตระกูลเองก็กำลังเตรียมเงินที่จะเข้าร่วมประมูลเช่นกัน โดยเฉพาะบรรพชนหรือผู้อาวุโสบางคนที่ปรารถนาถึงสมบัติบางอย่างในงานประมูลครั้งนี้ ซึ่งต้องใช้เงินจำนวนมาก ดังนั้นจึงไม่สะดวกที่พวกเธอจะไปขอยืมเงินมาในตอนนี้

“เกี่ยวกับเรื่องนี้พวกคุณไม่ต้องกังวลไป…”

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของพวกเธอเต็มไปด้วยความผิดหวัง ฉู่โม่วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ฉันจะลองหาทางอื่นสำหรับส่วนต่าง 2 พันล้านเหรียญเงินครามเอง แต่พวกคุณก็ต้องเผื่อใจไว้ด้วย และเตรียมเงินให้พร้อมมากที่สุด เพราะหากถึงเวลาจริง ๆ แล้วเงินประมูลไม่พอก็จะกลายเป็นว่าเราพลาดโอกาสได้สมบัติชิ้นนี้ไป!”

“งั้นเอาตามนี้!”

กวนหนิงหนิงและซูเจาเจาพยักหน้า

ในเวลาต่อมา

ความคิดเห็น