บทที่ 51 ฆ่ามันให้หมด เปิดก่อนได้เปรียบเสมอ!

บทที่ 51 ฆ่ามันให้หมด เปิดก่อนได้เปรียบเสมอ!

ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้ง!

สัตว์อสูรจำนวนมากที่ถาโถมเข้ามาใส่อย่างเกรี้ยวกราด ต้องจบชีวิตลงด้วยกระบี่วายุอสนีบาตกันถ้วนหน้า พวกมันกลายเป็นเศษเนื้อที่ร่วงกราวลงไปบนพื้นอย่างน่าเวทนา

มันพิสูจน์ได้แล้วว่า…

การเผชิญหน้ากับศัตรูกลุ่มใหญ่ ยิ่งทำให้พลังของกระบี่วายุอสนีบาตแสดงผลลัพธ์ได้ดีมากขึ้น!

คมกระบี่ที่รวดเร็วกว่าสายลม เฉียบคมยิ่งกว่ากระบี่ใดจะทัดเทียมได้

สายลมคำรามคลั่งดังมรสุม ทับซ้อนกันหลายต่อหลายชั้นจนกลายเป็นคมกระบี่ที่ยากจะหลบพ้น และพุ่งทลายทุกสิ่ง!

ไม่มีโอกาสให้ศัตรูได้โต้ตอบแต่อย่างใด

ข้างหลังเขามีซากของสัตว์ร้ายนับไม่ถ้วนที่ต้องตายลงโดยไม่ทันได้ลงมือทำอะไรเสียด้วยซ้ำ

“ไปพร้อม ๆ กันเลย!”

“ฆ่าไอ้มนุษย์อวดดีนี่ให้ได้!”

แม้แต่ราชาหมาป่าสวรรค์ยังต้องตกตะลึง

มันไม่คาดคิดเลยว่าฉู่โม่วจะแข็งแกร่งถึงขนาดนี้ ต่างไปจากผู้ฝึกยุทธ์คนอื่น ๆ อย่างสิ้นเชิง

หากปล่อยให้ฉู่โม่วจับลูกน้องของตนหั่นเป็นผักปลาง่าย ๆ แบบนี้ต่อไป ในไม่ช้ามันจะต้องเสียลูกน้องไปจนหมดเพียงเพราะมนุษย์คนเดียวแน่ ๆ

“ฆ่ามัน!”

“ฆ่ามันซะ!”

“ฆ่าไอ้มนุษย์นี่!”

ทันใดนั้นเอง

เหล่าสัตว์อสูรที่แต่เดิมเคยไปปะทะกับผู้ฝึกยุทธ์กลุ่มแรก ตอนนี้มันเบนเป้าหมายมาหาฉู่โม่วกันหมด!

อสูรกว่าสิบสองตนเข้ามาจากทุกทิศทางหมายจะไม่ให้ฉู่โม่วหนีไปไหนได้อีก พวกมันพยายามล้อมกรอบเขาไว้

ทว่าเผชิญหน้ากับสถานการณ์เช่นนี้ ชายหนุ่มก็ไม่ได้เกรงกลัวแต่อย่างใด

“ตะเกียบหลายท่อนมัดรวมกันย่อมหักไม่ได้สินะ ก็เอาซี่! ฉันจะหักมันให้ดู!”

เขาแสยะยิ้มอีกครั้ง

กระบี่ในมือไร้การหวั่นเกรง เขาตวัดมันขึ้นและลงอย่างรวดเร็ว

เลือดและลมปราณภายในร่างของเขาเดือดพล่านเช่นภูเขาไฟที่กำลังปะทุ รวมถึงอณูแห่งชีวิตที่ไหลเวียนอยู่บริเวณจุดตันเถียนก็เริ่มกระตุ้นพลังที่หลับใหลอยู่ในทุกส่วนของกล้ามเนื้อให้พร้อมใช้งาน

ตอนนั้น

ทั่วร่างของฉู่โม่วปลดปล่อยแรงกดดันของกระบี่ออกมาราวกับร่างกลายเป็นเหล็กกล้าที่แหลมคม

สัตว์อสูรตนใดก็ตามที่เข้ามาสัมผัสส่วนที่ถูกปกคลุมด้วยคลื่นแสงนี้ มันจะถูกคมกระบี่ที่มองไม่เห็นตัดจนกลายเป็นชิ้นเล็ก ๆ ในพริบตา!

เวลาผ่านไปนาทีต่อนาที

รอบตัวของฉู่โม่วมีกองซากสัตว์อสูรที่ถูกหั่นเป็นชิ้นเหมือนก้อนเนื้อกระจัดกระจายอยู่เต็มไปหมดเสียแล้ว มันมีทั้งแขน ขา ลำตัว รวมถึงเลือดที่สาดกระจายกลายเป็นแอ่งน้ำสีแดงขนาดใหญ่ขังอยู่บนพื้น

…

อีกฝั่งหนึ่ง

เพราะการปรากฏตัวของฉู่โม่ว ดึงความสนใจจากพวกสัตว์อสูรไปเกือบหมด

มันเลยทำให้เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ที่กำลังตึงมือมีโอกาสได้พักหายใจกันบ้าง

นอกจากนี้ พวกเขายังได้หมัวซานซานที่เข้ามาช่วยต่อสู้ด้วย ดังนั้นแล้ว จังหวะนี้จึงถือเป็นโอกาสที่ดีสำหรับการโต้กลับเลยก็ว่าได้

แม้ก่อนหน้านี้พวกเขาจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

แต่เมื่อได้จุดยืนกลับคืนมา ด้วยความที่ยังไงเสียพวกเขาก็เป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงที่อยู่ภายใต้การชี้นำของเครือหอการค้าหยกแก้ว ดังนั้นแล้วเมื่อไม่เสียเปรียบ พวกเขาก็จะกลับมายืนหยัดได้อีกครั้ง

และนี่คือเวลาที่จะแสดงให้เห็นแล้วว่าพลังของพวกเขาแข็งแกร่งขนาดไหน!

กระบี่ หอก ทวน และง้าว ตลอดจนอาวุธมากมายต่างถูกงัดขึ้นมาใช้ หรือแม้กระทั่งวรยุทธ์กระบวนท่าหมัดมวยต่าง ๆ เองก็มีให้เห็นเช่นกัน เสียงการเข้าปะทะของผู้ฝึกยุทธ์ดังขึ้นอีกครั้งราวกับเสียงระเบิดขนาดย่อม ๆ

ทั่วทั้งสนามรบกลับมาโกลาหลอีกครั้ง!

ความรุนแรงของการปะทะกันนี้ทำให้พื้นดินต้องขาดแหว่ง ต้นไม้มากมายล้มตายจากคลื่นพลังอัดกระแทก จนสภาพแวดล้อมตอนนี้เปลี่ยนไปจนแทบจำสภาพเดิมไม่ได้แล้ว

ท่ามกลางผู้ฝึกยุทธ์กลุ่มนั้น หมัวซานซานยังคงเป็นผู้ที่แสดงศักยภาพได้สูงที่สุด

ร่างของเธอถูกปกคลุมไปด้วยคลื่นแสงกระบี่ที่ส่องประกายราวกับไม่มีที่สิ้นสุด ด้วยความเร็วที่สูงมาก ๆ ของเธอนั้นเอง ทำให้ทุกการเคลื่อนไหวราวกับเป็นการเทเลพอร์ต ทุกครั้งที่ร่างของหญิงสาวปรากฏขึ้นมา จะมีสัตว์อสูรล้มตายอย่างน้อยก็หนึ่งตัวจากการถูกฟันเสมอ

หากจะบอกว่าฉู่โม่วคือเครื่องจักรสังหารอสูร เธอเองก็ไม่ต่างกันนัก!

ผิดกันตรงที่ว่าหมัวซานซานจะมีความอ่อนช้อยและท่วงท่าพลิ้วไหวราวกับการร่ายรำเสียมากกว่า เธออ่อนโยนแต่ก็สง่างาม

แม้ทุกการร่ายรำของกระบี่จะไม่ได้เกิดแรงสะท้อนอะไรที่รุนแรง ทว่าแท้จริงแล้วคมกระบี่เหล่านั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าฉู่โม่วเลย!

ด้วยพลังของทั้งสองคน

ราวกับธงแห่งชัยชนะได้โบกสะบัดให้ทางฝั่งมนุษยชาติอีกครั้งหนึ่ง

สัตว์ร้ายต่างทยอยล้มตายกันไปทีละตนสองตน

ไม่นานนัก

ความเสียหายทางฝั่งพวกมันก็เริ่มเกินกว่าที่คาดไว้มากเยอะขึ้นเรื่อย ๆ

เหลือสัตว์อสูรเพียงสิบกว่าตนเท่านั้นที่ยังคงดิ้นรนต่อสู้ แต่ถึงอย่างนั้นพวกมันก็ถูกเหล่าผู้ฝึกยุทธ์ล้อมไว้หมดแล้ว ดูจากสภาพการณ์ตอนนี้ พวกมันได้แต่รอเวลาพ่ายแพ้เท่านั้น

“เจ้าพวกน่ารังเกียจ!”

“ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเอาชนะข้าได้ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ฮึ่ม! ประมาทพวกเจ้าไปจริง ๆ!”

“แต่ไม่ว่าอย่างไร…ต่อให้จะแข็งแกร่งถึงเพียงไหน แต่อย่าได้หวังว่าจะเอาชนะพญาหงส์ปีกทองคำได้!”

“พวกเจ้าจะไม่มีวันเอาชนะเขาได้!”

เห็นสถานการณ์ไม่สู้ดีและกำลังจะเข้าขั้นวิกฤต

ราชาหมาป่าสวรรค์ก็ตัดสินใจถอยกลับ

ยิ่งได้เห็นความน่ากลัวของฉู่โม่ว มันก็ยิ่งกลัวอีกฝ่ายมากขึ้นไปอีก มันเกรงว่าตัวเองจะต้องมาจบชีวิตลงที่นี่

ดังนั้นหลังจากที่พูดออกไปเช่นนั้นจึงเตรียมที่จะหนีไป