ตอนที่ 53
บทที่ 53 ความเกรี้ยวกราดของพญาหงส์ปีกทองคำ!
October 22, 2026
บทที่ 53 ความเกรี้ยวกราดของพญาหงส์ปีกทองคำ!
พวกมันเป็นฝูงสัตว์อสูรเช่นเดิมด้วยพละกำลังเทียบเท่าเดิม
แต่เมื่อเผชิญหน้ากับมนุษย์คนนี้ พวกมันกลับสู้ไม่ได้เลยงั้นเหรอ?!
มันเป็นใครกันแน่?!
ทำไมจู่ ๆ ถึงมาฆ่าสัตว์อสูรทุกตัวที่นี่?!
เหล่าสัตว์อสูรต่างตกตะลึง
แต่ฉู่โม่วก็ยังไม่หยุด
เขาพุ่งตรงเข้าไปกลางฝูงอสูร พรสวรรค์ธาตุสายฟ้าถูกกระตุ้นสูงขึ้นพร้อมกระบี่วายุอสนีบาต ปรากฏรัศมีอันน่าสะพรึงกลัวราวกับนรกภูมิแพร่กระจายออกมา
เลือดและอณูแห่งชีวิตในร่างกายเดือดพล่าน ฉู่โม่วกวัดแกว่งกระบี่อย่างไม่ยั้งมือ!
คมกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวถูกฟาดฟันออกไป เหล่าสัตว์อสูรถูกตัดหัวตัวแล้วตัวเล่าโดยไม่อาจต้านทานได้
ในพริบตาเดียว สัตว์อสูรหลายสิบตัวก็ได้รับบาดเจ็บหนักและถูกสังหาร
จนถึงตอนนี้
เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเลือดทั่วทั้งอากาศ สัตว์อสูรตัวอื่น ๆ ก็แผดเสียงดังลั่น
“ศัตรูบุก!”
“ศัตรูบุก!”
“มนุษย์คนนี้บ้าไปแล้ว ฆ่ามัน ฆ่ามัน!”
“ไปกันเถอะ! ต้องรีบไปฆ่ามัน!”
เสียงคำรามที่เต็มไปด้วยจิตสังหารแพร่กระจายไปทั่วทั้งเทือกเขา
สัตว์อสูรนับไม่ถ้วนส่งเสียงคำรามและมุ่งหน้ามายังฉู่โม่ว!
แรงกดดันของพวกมันหนักแน่นจนแม้แต่สภาพอากาศก็เปลี่ยนแปลงไป ลมและสายฝนที่สงบลงแล้วเริ่มกลับมาโหมกระหน่ำอีกครั้ง
กระแสลมผันผวน ห่าฝนเทลงมาจนท้องฟ้ามืดครึ้มยิ่งกว่าเดิม
พลังของพวกมันช่างน่าเกรงขามจริง ๆ!
แต่ฉู่โม่วไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย…
แม้ว่าจะมีสัตว์อสูรจำนวนมากและแทบทุกตัวก็แข็งแกร่ง แต่ในสายตาของฉู่โม่ว พวกมันเป็นแค่ฝูงสัตว์อสูรทั่วไปเท่านั้น
ช่วงที่ผ่านมา ชายหนุ่มถูกห้อมล้อมไปด้วยผู้มีฝีมือมากมาย แม้กระทั่งปรมาจารย์ยุทธ์ก็ไม่ทำให้เขาหวาดกลัวที่จะหยิบกระบี่ออกมาต่อสู้
ยิ่งไปกว่านั้น สัตว์อสูรพวกนี้ยังถูกเขตแดนลับจำกัดพละกำลังเอาไว้อีกไม่ใช่หรอกหรือ?
ผลก็เหมือนเดิม
ตราบใดที่ความสามารถของพวกมันไม่เปลี่ยนไป
ไม่ว่าจะมีจำนวนมากเท่าไรก็ไร้ประโยชน์!
โดยเฉพาะกระบี่วายุอสนีบาตของเขาที่เหมาะสมกับการต่อสู้เป็นกลุ่มมากที่สุด ทำให้การสังหารอสูรเหล่านี้ได้ผลลัพธ์น่าพึงพอใจยิ่งขึ้นไปอีก!
ฉู่โม่วไม่ได้แค่พวกดีแต่ท่า
สองฝ่ายกำลังจะปะทะกัน เหล่าสัตว์อสูรเริ่มใช้กระบวนท่าในขณะที่กระบี่ถูกเงื้อสูงขึ้น ก่อนกระบี่วายุอสนีบาตจะปรากฏให้เห็นในทันใด
มันกวาดล้างทุกสิ่งอย่างราวกับสายลมกระโชก
ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็มีแต่เลือดสาดกระเซ็น!
ณ ตอนนี้
ทันทีที่แสงกระบี่สว่างวาบ สัตว์อสูรที่อยู่ใกล้ที่สุดก็กระเด็นออกไป! เลือดหลั่งไหลเจิ่งนองปะปนไปกับสายฝนบนพื้นดิน…
ฉู่โม่วไม่หยุดพักแม้แต่น้อย เขายังคงโจมตีอย่างต่อเนื่อง จนไม่ว่าผ่านไปที่ใดก็จะเห็นซากศพและเลือดทั่วทุกหนแห่ง
“มนุษย์ ตายซะ!”
สัตว์อสูรเจ็ดถึงแปดตัวพุ่งเข้ามาพร้อมกัน
พวกมันล้วนดูอัปลักษณ์
ใบหน้าของฉู่โม่วไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย เขาหันไปพร้อมแสงสว่างเย็นยะเยือกบนคมกระบี่ที่ลอยออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า!
หลายชีวิตต้องร่วงลงกับพื้นและไม่อาจส่งเสียงใดได้อีก
…
ตู้ม!
ระเบิดสายฟ้าทำให้ท้องฟ้ายามค่ำคืนสว่างจ้า
ลึกเข้าไปในภูเขา
พญาหงส์ปีกทองคำยืนตระหง่านอยู่บนยอดเขา …ฟังเสียงสายฟ้าคำรามด้วยความไม่สบายใจ
“ราชาหมาป่าสวรรค์ยังไม่กลับมาอีกเหรอ?”
มันอดถามด้วยความอัดอั้นใจไม่ได้
“ยังเลย!”
อสูรร่างยักษ์ข้างกายตอบ “ข้าส่งคนออกไปตามหาแล้ว แต่ก็ยังไม่มีใครกลับมา”
“แปลว่า… ตอนนี้ยังไม่มีข่าวคราวของราชาหมาป่าสวรรค์เลยเหรอ?”
พญาหงส์ปีกทองถามพร้อมขมวดคิ้วแน่น
“ใช่…”
สัตว์อสูรร่างยักษ์พยักหน้า
ครืน…
สายลมกระโชก และเม็ดฝนเม็ดใหญ่ตกลงมาราวกับเมล็ดถั่ว
พญาหงส์ปีกทองคำได้แต่รู้สึกเสียวสันหลังวาบ